Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- Μια Ενοποιημένη Θεωρία Πεδίου του Αντισημιτισμού Γιατί υπάρχει τόσο μεγάλο μίσος για τους Εβραίους; Ας εξετάσουμε τις μεγαλύτερες αντισημιτικές φιλοσοφίες (χριστιανισμό, Ισλάμ, ναζισμό, σοβιετικό ολοκληρωτισμό, σημερινή "Αριστερά" και όλοι οι αντιεβραίοι σε ΟΗΕ, ΜΚΟ, ΜΜΕ, κόμματα, ακαδημαϊκό χώρο και 'ακτιβιστές'), για να βρούμε το κοινό τους νήμα, πυρήνα και τρόπο δράσης.

Αποδεικνύεται πώς όλες φαίνεται να συνάδουν με τον supersessionism - την επιθυμία να αντικατασταθούν οι Εβραίοι με έναν "άλλο λαό". Ολοι αυτοί θέλησαν να "αλλάξουν" τους Εβραίους και αν αντικαταστήσουν τον εβραϊκό λαό με μια δική τους εκδοχή "σωστού" ("supersessionism"). Ο #αντισημιτισμός είναι η παγκόσμια γλώσσα του φασισμού, πες θρησκόληπτοι/παπαδαριό, πες ακροδεξιά και νεοναζί, πες ψευτοαντιιμπεριαλιστές και μπρεζνιεφικοί και πουτινικοί, πες το πολιτικό φονταμενταλιστικό Ισλάμ της τζιχάντ, που όλοι τους συμφωνούν στον 'αντισιωνισμό'. Γι' αυτό και ο αντι-αντισημιτισμός (πρέπει να) είναι η παγκόσμια γλώσσα του αντιφασισμού Ανάλυση: Ο αντισημιτισμός δεν είναι σαν τα άλλα μίση.

Οι περισσότερες άλλες μορφές μίσους βασίζονται στην αντιπάθεια για τον άλλον αποκλειστικά και μόνο επειδή είναι διαφορετικός.

Το μίσος για τους Εβραίους υπερβαίνει κατά πολύ αυτό το όριο- το μίσος είναι πιο ακραίο, πιο προσωπικό.

Ο ρατσιστής των άλλων ειδών ρατσισμού λέει πχ "δεν σας θέλουμε ίσους" ή «δεν θέλουμε να ζήσετε ανάμεσά μας» ενώ ο αντισημίτης είναι πιο ολιγόλογος, λέει, "δεν σας θέλουμε να υπάρχετε", "δεν σας θέλουμε ΖΩΝΤΑΝΟΥΣ" πουθενά στο σύμπαν.

Μια πρόσφατη ανατριχιαστική αφίσα στα Εξάρχεια, απευθυνόμενη σε Εβραίους (ντόπιους ή αλλοδαπούς, αδιάφορο) εξέφραζε ακριβώς αυτό το ακραίο αίσθημα με σοκαριστική ειλικρίνεια (εικόνα) Τι εξηγεί την εμμονή που έχουν τόσοι πολλοί εναντίον των Εβραίων - και τον τελευταίο καιρό εναντίον της σημερινής τους συλλογικής έκφρασης, του Ισραήλ, του "Εβραίου ανάμεσα στα έθνη" -μια εμμονή η οποία υπερβαίνει κατά πολύ το μίσος για τον άλλο; Εξάλλου, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι "άλλο" για όλους.

Γιατί την πολιτεία των Εβραίων; Τι διαφορετικό έχει αυτή και πρέπει να υπάρχει ένα ολόκληρο κίνημα-"ουρά" για να "ανακληθεί", δηλαδή να εξοντωθεί το εβραϊκό κίνημα για αυτοδιάθεση και αυτοπροσδιορισμό, τον σιωνισμό; Πολλοί ιστορικοί καθεδρικοί ναοί στην Ευρώπη απεικονίζουν δύο μορφές, την Ecclesia και τη Sinagoga, οι οποίες συμβολίζουν τον θρίαμβο της Εκκλησίας επί του εβραϊκού λαού. https://en.wikipedia.org/wiki/Ecclesia_and_Synagoga Η Ecclesia είναι μια φιγούρα λουσμένη στο φως που φοράει ωραία ρούχα και κρατάει ένα δισκοπότηρο, ενώ η Sinagoga είναι μια ηττημένη, με δεμένα μάτια και με τις "ιερές της πλάκες" να πέφτουν από το χέρι της.

Το μήνυμα ήταν ένα μήνυμα supersessionism, όπου η Καθολική Εκκλησία αντικατέστησε τους Εβραίους ως τον εκλεκτό λαό.

Οι εκκλησίες με τα έργα τέχνης έτειναν να χτίζονται σε περιοχές με μεγαλύτερους εβραϊκούς πληθυσμούς: δεν αποτελούσαν μόνο ένα μήνυμα υπεροχής της Εκκλησίας, αλλά και μια προσβολή για την εβραϊκή κοινότητα, υπενθυμίζοντάς της την περιφρονημένη θέση της.

Για την Εκκλησία, η ίδια η ύπαρξη των Εβραίων αιώνες μετά την υποτιθέμενη εξαφάνισή τους από την απόλυτη ορθότητα της χριστιανικής πίστης ήταν μια μαχαιριά στο μάτι.

Όσο οι Εβραίοι υπήρχαν και ευημερούσαν, αυτό σήμαινε ότι μπορεί να υπήρχε πρόβλημα με το δόγμα - πώς θα μπορούσαν λογικά έξυπνοι άνθρωποι να μην συρρέουν αυτόματα σε αυτό που είναι τόσο ξεκάθαρα ανώτερο; Ένας από αυτούς πρέπει να κάνει λάθος, και η δημιουργία της Ecclesia και της Sinagoga είναι από μόνη της μια μορφή αντιμετώπισης της απειλής της χριστιανικής βεβαιότητας.

Από την άποψη της εκκλησίας, δεν πρόκειται απλώς για μια διαφωνία μεταξύ θρησκειών.

Οι ίδιοι οι Εβραίοι αποτελούσαν μια πρόκληση για ολόκληρη την αφήγηση πίσω από τον χριστιανισμό.

Θεωρούνται ως μια άμεση επίθεση στη βασική πίστη των χριστιανών, μια επίθεση που δεν μπορούσε να απαντηθεί επαρκώς στο πλαίσιο του χριστιανισμού.

Αυτό έφτασε στο αποκορύφωμά του με τον Μαρτίνο Λούθηρο, ο οποίος δεν μπορούσε να διανοηθεί πώς οι Εβραίοι δεν θα προσηλυτίζονταν από μόνοι τους.

Αυτό κορυφώθηκε με την επιθυμία του να καταστρέψει τον ίδιο τον Ιουδαϊσμό - καίγοντας συναγωγές και σχολεία, κατάσχοντας τα ιερά βιβλία των Εβραίων και δημιουργώντας έναν κόσμο όπου οι Εβραίοι θα μπορούσαν είτε να προσηλυτιστούν είτε να εκδιωχθούν.

Αυτή η αίσθηση ότι η ίδια η ύπαρξη των Εβραίων αποτελεί επίθεση στα πιο πολύτιμα δόγματα της πίστης εξηγεί πώς ο αντισημιτισμός υπερβαίνει κατά πολύ το "κανονικό" μίσος.

Η δολοφονία των Εβραίων είναι σχεδόν αυτοάμυνα για όσους έχουν αυτή τη νοοτροπία.

Κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος, ορισμένοι φονταμενταλιστές χριστιανοί, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, βρήκαν μια "χρυσή ευκαιρία" στη γενοκτονία, ότι οι γραφές τους επιτέλους επικυρώνονταν: οι περισσότεροι Εβραίοι θα εξοντώνονταν, και όσα παιδιά θα επιζούσαν, θα γίνονταν Χριστιανοί. Βλ. Caitlin Carenen, The Fervent Embrace: Liberal Protestants, Evangelicals, and Israel https://books.google.gr/books?id=F7i0SzkOS2kC&pg=PA17&hl=el&source=gbs_toc_r&cad=1#v=onepage&q&f=false H αναγέννηση του Ισραήλ προκάλεσε σ' αυτούς τους ανθρώπους ένα νευρικό κλονισμό - ξαφνικά, οι μονίμως περιπλανώμενοι Εβραίοι είχαν ένα δικό τους μέρος, και ακόμη χειρότερα, στο ίδιο σημείο που είχαν χτίσει ένα έθνος πριν.

Θεολογικά, το μίσος για το Ισραήλ είναι άμεσο αποτέλεσμα του πανάρχαιου χριστιανικού αντισημιτισμού.

Αυτός ο τρόπος σκέψης έχει ενσωματωθεί στον δυτικό κόσμο. Το Βατικανό ΙΙ απάλυνε κάπως τον supersessionism με την γνωστή διακήρυξη «Nostra Aetate», δίνοντας στους Εβραίους έναν ρόλο covenant μέσα στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία, αλλά όχι σε άλλες εκκλησίες όπως η Ανατολική Ορθόδοξη και η Λουθηρανική.

Η supersessionism θεολογία επιμένει στους καθολικούς κύκλους, και για δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους, η ύπαρξη των Εβραίων αμφισβητεί ανεπαίσθητα μια από τις πεποιθήσεις της πίστης τους.

Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για το Ισλάμ.

Εδώ υπάρχει μια πίστη που είναι επίσης, ως ένα βαθμό, υπερσυντηρητική. Ο Μωάμεθ υποτίθεται ότι είναι ο τελευταίος, τέλειος προφήτης, αλλά όλοι οι προηγούμενοι προφήτες ήταν Εβραίοι. Το Κοράνι υποτίθεται ότι είναι ο τέλειος λόγος του Αλλάχ που αντικαθιστά τη "διεφθαρμένη" Τορά που προηγείται και έρχεται σε αντίθεση με αυτήν. Ο Μωάμεθ προσπάθησε να προσελκύσει τους Εβραίους στη θρησκεία του (γι' αυτό όρισε για πρώτη φορά ως κατεύθυνση προσευχής την Ιερουσαλήμ), αλλά εκείνοι τον απέρριψαν.

Ωστόσο, οι Εβραίοι εξακολουθούν να υπάρχουν.

Εβραίοι που δεν αποδέχονται το Ισλάμ, Εβραίοι που θεωρούν τον Μωάμεθ ψευδοπροφήτη, Εβραίοι που μελετούν την Τορά που το Ισλάμ ισχυρίζεται ότι είναι διεφθαρμένη.

Η συνέχιση της ύπαρξης του εβραϊκού λαού δεν αποτελεί τόσο μεγάλη θεολογική πρόκληση για το Ισλάμ όσο για ορισμένες εκκλησίες, αλλά ενοχλεί. Οι Εβραίοι υποτίθεται ότι είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας στις ισλαμικές κοινωνίες, και με την πάροδο των αιώνων, ενώ οι Χριστιανοί κέρδισαν ένα μέτρο σεβασμού όταν νίκησαν στρατιωτικά το Ισλάμ, οι Μουσουλμάνοι θα μπορούσαν ακόμα να θεωρούν τους εαυτούς τους ισχυρότερους από τους Εβραίους.

Μέχρι την αναγέννηση του Ισραήλ.

Η νίκη του Ισραήλ ενάντια στους 6 αραβικούς στρατούς που επιχείρησαν να το εξοντώσουν στην γέννησή του το 1948 δεν ήταν λιγότερο σεισμός στον μουσουλμανικό κόσμο από ό,τι ήταν σε πολλές εκκλησίες. Οι Εβραίοι δεν προορίζονταν να είναι ισχυρότεροι από τους Μουσουλμάνους, οι οποίοι υπερηφανεύονται για την πολεμική τους ικανότητα.

Οι σιωνιστικές νίκες αποτέλεσαν πηγή έντονης ντροπής, και ο λόγος της ντροπής ήταν ότι παραβιάστηκε μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση μεταξύ των μουσουλμάνων - όχι απαραίτητα θρησκευτική πεποίθηση, αλλά μια πεποίθηση που δεν ήταν λιγότερο ιερή για τους Άραβες μουσουλμάνους.

Γνωρίζετε τι σημαίνουν οι λέξεις 'dhimmi' και 'jizya'; https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/815381410603286 Το 'καθεστώς dhimmi', που σήμερα θα το λέγαμε «υποτελείς χωρίς δικαιώματα πολίτες Β' κατηγορίας μέσω λύτρων και κεφαλικού φόρου», αποτελούσε το κοινωνικό και νομικό καθεστώς κάτω από το οποίο ζούσαν Εβραίοι και Χριστιανοί υπό ισλαμική διακυβέρνηση.

Για το Ισλάμ, ο ιουδαϊσμός δεν είναι κάποια κανονική θρησκεία.

Είναι αίρεση. 'Jizya' 'ηταν το όνομα του κεφαλικού φόρου που έπρεπε να πληρώνουν για την ζωή τους, σαν αποζημίωση για να μην σκοτωθούν και για το γεγονός πως μπορούσαν να ζουν στην ισλαμική κοινωνία Στην ισλαμική οπτική, το Ισλάμ ήρθε στον κόσμο για να αντικαταστήσει τον Ιουδαϊσμό και τον Χριστιανισμό, όχι για να ζήσει δίπλα τους μαζί τους.

Και ξαφνικά, οι Εβραίοι έρχονται από την εξορία, οι παλιές διαλυμένες κοινότητες τους αρχίζουν και ανθούν ξανά, φέρνοντας μνήμες ξεχασμένες από αιώνες.

Αρχίζουν και πληθαίνουν και πάλι στην Ιερουσαλήμ, και αρχίζουν να ξανακτίζουν το κράτος που είχαν κάποτε. Ο Ιουδαϊσμός επανακτά το νόημά του, ένα νόημα απαγορευμένο, και το Ισλάμ αμφισβητείται.

Απλά και μόνο η απλή ύπαρξη του κράτους του Ισραήλ και το γεγονός ότι Εβραίοι βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ είναι μια πρόκληση για τη νομιμότητα του Ισλάμ στα μάτια τους. Οι Εβραίοι είναι απλά μια μιαρή αίρεση, και τώρα έρχονται να αμφισβητήσουν τον Προφήτη; Αυτή η αρχή της συνειδητοποίησης ότι οι Εβραίοι dhimmi άρχισαν να απομακρύνονται από το παραδοσιακό νομικό τους καθεστώς της ταπείνωσης και της υποταγής, και άρχισαν να απορρίπτουν τον ρόλο του πολίτη Β' κατηγορίας οδήγησε σε μια αυξανόμενη εχθρότητα προς τον εβραϊκό πληθυσμό στην Παλαιστίνη.

Μεγαλύτερη εχθρότητα προκλήθηκε με τη δηλωμένη απόπειρα του σιωνιστικού κινήματος να διεκδικήσει τα εθνικά δικαιώματα των Εβραίων.

Αποτελεί την βασική αιτία για την απόρριψη από την πλευρά των Αράβων του σχεδίου διχοτόμησης των Ηνωμένων Εθνών το 1947 και για τον πόλεμο-εισβολή των πέντε αραβικών στρατών το επόμενο έτος.

Οι μουσουλμάνοι είχαν τους Εβραίους κάτω από τη μπότα τους επί 13-14 αιώνες.

Απαγορεύονταν να περπατάνε στο ίδιο ύψος με τους Αραβες, απαγορευόταν να φέρουν όπλα και μπορούσαν να καβαλάνε μόνο γαϊδάρους με ξύλινη σέλα.

Δεν μπροούσαν να καβαλάνε άλογα και δεν μπορούσαν να φέρουν όπλα.

Και ξαφνικά, ο Εβραίος σηκώθηκε όρθιος; Διαβάστε τις αυθεντικές δηλώσεις των Αράβων της εποχής όταν ήρθαν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να δουν Εβραίους χειραφετημένους, επάνω σε άλογα και με όπλα στα χέρια, για πρώτη φορά μετά 14 αιώνες και το ναρκισσιστικό τους εγώ φρίκαρε.

Είναι κάτι αδιανόητο: https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/223655704938609 Όπως αναφέρθηκε, η αναγέννηση του Ισραήλ ήταν ένας θεολογικός σεισμός για τους χριστιανούς supersessionists , των οποίων η Αγία Γραφή τους διαβεβαίωνε ότι οι Εβραίοι θα εξαφανίζονταν και για τους οποίους το Ολοκαύτωμα θεωρήθηκε ως εκπλήρωση της πρόβλεψης στην προς Εβραίους επιστολή αυτής της προφητείας.

Δεν ήταν λιγότερο βαρυσήμαντο για τους μουσουλμάνους supersessionists , οι οποίοι συνδέουν την προηγούμενη εύνοια του Αλλάχ προς τα παιδιά του Ισραήλ με την κατοχή της γης του Ισραήλ, πιστεύοντας ότι η απώλεια της γης ήταν συνέπεια της απώλειας της εύνοιάς τους.

Η επιστροφή των Εβραίων σε έναν ελεγκτικό ρόλο στο Ισραήλ δεν έπρεπε να συμβεί ποτέ στην κορανική σκέψη.

Πέρα από αυτό και πολύ πιο καταστροφικό για τους Μουσουλμάνους ήταν η ψυχολογική καταστροφή από την απώλεια ενός πολέμου από τους αδύναμους, περιφρονημένους, dhimmi Εβραίους.

Η βαθιά ντροπή για την απώλεια της γης μεγέθυνε τη θεολογική πρόκληση.

Δεν ήταν μόνο πώς θα μπορούσαν να νικήσουν οι Εβραίοι - ήταν πώς θα μπορούσαν να χάσουν οι γενναίοι, ισχυροί Μουσουλμάνοι; Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η ντροπή το 1967, όπου το Ισραήλ ανέλαβε τον ουσιαστικό έλεγχο του Όρους του Ναού, επέτρεψε στους Εβραίους να προσευχηθούν στο Kotel, άνοιξε ξανά τον Τάφο των Πατριαρχών στους Εβραίους και έδωσε στους Εβραίους θρησκευτικές ελευθερίες που δεν είχαν ποτέ υπό μουσουλμανική κυριαρχία.

Η τιμή και η ντροπή (κουλτούρα honour/shame) αποτελεί το πρίσμα μέσα από το οποίο πρέπει να εξετάζονται όλες οι παλαιστινιακές και αραβικές ενέργειες.

Η εβραϊκή στρατιωτική ισχύς είναι από μόνη της ένα τρομερό χάπι για να καταπιούν οι ισλαμιστές supremacists.

Το σπαθί είναι μέρος της αυτοεικόνας τους, και η ήττα από τους Εβραίους που ήταν γιατροί και αγρότες είναι ένας ψυχικός πόνος του οποίου η μόνη λύση είναι να τους αφαιρέσουν ξανά τη γη, Πολιτικά, ίσως μπορεί να βρεθεί ένας τρόπος για την ειρήνη.

Αλλά ψυχολογικά και θεολογικά, αυτό φαίνεται αδύνατο.

Ούτε η ντροπή ούτε ο supersessionism μπορούν να γίνουν αποδεκτά.

Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ συνεχίζει να γίνεται ισχυρότερο και πιο επιτυχημένο, χλευάζοντας τους ισχυρισμούς του Κορανίου ότι οι Εβραίοι είναι για πάντα περιθωριοποιημένοι και ότι είναι εκτός εύνοιας του Αλλάχ.

Η εξομάλυνση των σχέσεων του Ισραήλ με αραβικά έθνη, όπως τα ΗΑΕ, το Μπαχρέιν και το Μαρόκο, προσθέτει περισσότερη προσβολή στον τραυματισμό.

Για μια πίστη που αποδίδει τα πάντα στον Αλλάχ, το να βλέπει τον Αλλάχ να δίνει νίκες στους μισητούς Εβραίους προκαλεί οδυνηρή παραφωνία.

Στην πραγματικότητα, οι μουσουλμάνοι προσπαθούν να μηδενίσουν τις εβραϊκές νίκες και την πηγή της ντροπής τους με κάθε τρόπο που μπορούν να σκεφτούν.

Έχουν καταλάβει εδάφη που ελέγχονται από το Ισραήλ, λένε στους διεθνείς οργανισμούς ότι έχουν το δικαίωμα να πλημμυρίσουν το Ισραήλ με απογόνους των προσφύγων του 1948, επευφημούν ανοιχτά κάθε τρομοκρατική επίθεση.

Το πιο εμβληματικό παράδειγμα της προσπάθειας επαναφοράς του supersessionism είναι ο τάφος της Ραχήλ.

Για αιώνες, οι μουσουλμάνοι αποδέχονταν ότι ο Τάφος της Ραχήλ ήταν πράγματι ένας εβραϊκός ιερός τόπος.

Στη συνέχεια, τη δεκαετία του 1990, οι μουσουλμάνοι δημιούργησαν μια νέα ιστορία ότι ο τόπος ήταν στην πραγματικότητα το αρχαίο τζαμί Bilal ibn Rabah, προβάλλοντας θρησκευτικές αξιώσεις στον εβραϊκό τόπο.

Ξαναγράφουν την ιστορία για τον σκοπό της αντικατάστασης των εβραϊκών χώρων με μουσουλμανικούς χώρους.

Για τους μουσουλμάνους, η ύπαρξη των Εβραίων δεν είναι αυτό που τους κάνει παράλογα θυμωμένους.

Είναι η εβραϊκή επιτυχία.

Από την αυγή του σύγχρονου σιωνισμού, με την πρώτη ένδειξη ότι οι Εβραίοι προσπαθούν να ζήσουν έξω από το παράδειγμα των dhimmi, μέχρι το 1948 και το 1967 και τις συμφωνίες του Αβραάμ, η εβραϊκή επιτυχία είναι ένας ψυχικός πόνος για τους ισλαμιστές Αραβες υπερεξουσιαστές.

Αυτή η επιτυχία - ένα ισχυρό, ανεξάρτητο εβραϊκό κράτος σε αυτό που θεωρούν μουσουλμανικά εδάφη - είναι αυτό που τροφοδοτεί τον σημερινό τρελό μουσουλμανικό αντισημιτισμό.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ασπάζονται τον απαξιωμένο μύθο των Χαζάρων, ότι οι σημερινοί Εβραίοι δεν είναι πραγματικά Εβραίοι αλλά Ευρωπαίοι προσηλυτισμένοι.

Δεν αρκεί για τους ισλαμιστές supremacists να ισχυριστούν ότι οι Εβραίοι δεν έχουν πλέον την εύνοια του Αλλάχ- πρέπει να πουν ότι οι Εβραίοι δεν είναι στην πραγματικότητα καθόλου Εβραίοι, πράγμα που είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορούν να φανταστούν ότι μπορούν να ηττηθούν από αυτούς.

Οι ψεύτικοι Εβραίοι θα το βάλουν στα πόδια και θα πάνε στα σπίτια τους στην Ευρώπη ή στην Αμερική.

Για το λόγο αυτό, οι θρησκευόμενοι Εβραίοι αποτελούν μια ιδιαίτερη πρόκληση για τους μουσουλμάνους supersessionists και προκαλούν το πιο βιτριολικό μίσος.

Σε γενικές γραμμές, οι μουσουλμάνοι της περιοχής βλέπουν τους εαυτούς τους ως καρτερικούς, που βλέπουν μακροπρόθεσμα.

Ακριβώς όπως δίδαξε ο Μωάμεθ.

Θα παίζεις το παιχνίδι μακροχρόνια.

Θα επιτίθεσαι όταν είσαι ισχυρός, θα ζητάς εκεχειρίες όταν είσαι αδύναμος, μόνο για να εξοπλιστείς περισσότερο και να χτυπήσεις όταν θα ξανανιώσεις δυνατός.

Αυτός είναι ο τρόπος διεξαγωγής του αντιεβραϊκού πολέμου των Παλαιστίνιων.

Αλλά τι υπάρχει κάτω από αυτό: Ο κύριος τρόπος με τον οποίο οι Άραβες επικυρίαρχοι εκλογικεύουν τις στρατιωτικές τους απώλειες είναι να θυμούνται ότι οι Σταυροφόροι ήλεγχαν την Ιερουσαλήμ αλλά τελικά την έχασαν ξανά - κρατώντας την ελπίδα ότι ο εβραϊκός έλεγχος του Ισραήλ είναι μια προσωρινή παρέκκλιση.

Πάνω απ' όλα, υποτιμούν τους Ισραηλινούς Εβραίους ως κοσμικούς Δυτικούς που δεν έχουν καμία αντοχή- προνομιούχους ανθρώπους που θα φύγουν με το πρώτο σημάδι προβλήματος- Ευρωπαίους χωρίς αληθινούς συναισθηματικούς δεσμούς με τη γη. Αυτός ο μύθος τους παρηγορεί. Οι Εβραίοι τους αναστατώνουν αφάνταστα.

Γνωρίζουν ότι οι Εβραίοι υπάρχουν περισσότερο καιρό από ό,τι το Ισλάμ.

Ξέρουν ότι αυτοί οι Εβραίοι έχουν όντως μακροχρόνιο δεσμό με τη γη και μια θεσμική μνήμη που επισκιάζει εκείνη των μουσουλμάνων.

Όσο και αν τα μουσουλμανικά μέσα ενημέρωσης προσβάλλουν τους Ισραηλινούς ηγέτες και τις IDF, γίνονται έξαλλοι με ιστορίες για «φανατικούς Εβραίους εποίκους» που επισκέπτονται ειρηνικά το Όρος του Ναού.

Οι φονταμενταλισλαμιστές Παλαιστίνιοι -που ασφαλώς δεν είναι μόνο η Χαμάς, αλλά όλοι οι Παλαιστίνιοι- πιστεύουν ότι οι κοσμικοί Ισραηλινοί θα το βάλουν στα πόδια με την πρώτη ρουκέτα, αλλά ξέρουν ότι οι Εβραίοι που πιστεύουν δεν θα το κάνουν.

Ακριβώς όπως συνέβαινε με τους χριστιανούς στον Μεσαίωνα που δεν μπορούσαν να χωνέψουν τους αφοσιωμένους Εβραίους που ακολουθούσαν τους νόμους που, όπως έλεγαν, ήταν πολύ επαχθείς για τους απλούς ανθρώπους, οι σημερινοί μουσουλμάνοι μισούν την ιδέα ενός λαού με ισχυρότερη ιστορική και συναισθηματική σύνδεση με τη γη - ανθρώπων που ξέρουν ότι θα πολεμούσαν μέχρι θανάτου για το Eretz Yisrael. Οι Εβραίοι που ζουν στο Ισραήλ προκαλούν τον μεγαλύτερο πόνο, τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον ισλαμικό επικυριαρχισμό - και το μεγαλύτερο μίσος.

Και ερχόμαστε στο σήμερα: Ο αντισημιτισμός που συζητήσαμε μέχρι τώρα αποδίδεται στο ότι η ύπαρξη των Εβραίων αποτελεί άμεση πρόκληση για την πίστη.

Η πίστη είναι έντονα προσωπική και το να την βλέπει κανείς να αμφισβητείται προκαλεί φυσικά μια συναισθηματική αντίδραση.

Αυτό εξηγεί γιατί οι Εβραίοι και το Ισραήλ θεωρούνται πραγματικοί εχθροί, όχι απλώς διαφορετικοί από ισλαμικούς και χριστιανικούς κύκλους (αν και οι τελευταίοι έχουν προσαρμοστεί στον σύγχρονο κόσμο και έχουν ατονήσει σημαντικά το αντιεβραϊκό τους μίσος) Ο σημερινός αντισημιτισμός, ωστόσο, δεν φαίνεται εκ πρώτης όψεως να ταιριάζει σε αυτό το παράδειγμα.

Οι περισσότεροι Δυτικοί δεν είναι θρησκευόμενοι και η ιδέα του supersessionism δεν είναι της μόδας στον φιλελεύθερο κόσμο.

Αυτό αγνοεί την ανθρώπινη φύση.

Οι άνθρωποι τείνουν εκ φύσεως να αναζητούν την πνευματικότητα- θέλουν να είναι μέρος κάτι πολύ μεγαλύτερου από τον εαυτό τους.

Όταν η εκκλησία πέφτει στο περιθώριο, το κενό που προκύπτει πρέπει να καλυφθεί με κάτι.

Σήμερα, αυτό το «κάτι» είναι συχνά ο προοδευτισμός, ο δικαιωματισμός και η ψευτο-"Αριστερά" . Πολλοί έχουν παρατηρήσει πώς αυτό έχει γίνει από μόνο του ένα δόγμα.

Μια πίστη Μια θρησκεία.

Στην οποία όταν κάποιος συνδιαλέγεται μόνο με όμοιους του και διαβάζει στα ΜΜΕ μόνο τους ομοϊδεάτες του, μπαίνει μέσα σε ένα echo chamber το οποίο γίνεται δόγμα, και έτσι η θρησκεία αυτή από πίστη γίνεται cult, αίρεση.

Από τα δικαιώματα των ζώων μέχρι τον περιβαλλοντισμό, τον εποικισμό-αποικιοκρατία και την κριτική θεωρία της φυλής, κάθε ένα από τα δόγματα αυτής της σύγχρονης πίστης δεν πρέπει να αμφισβητείται.

Όπως σε κάθε πίστη, υπάρχει μια ορθοδοξία της πίστης και αφορισμός («canceling») όσων διαφωνούν ή αμφισβητούν την επίσημη γραμμή.

Και στην περίπτωση του παλαιστινισμού, της ιδεοληψίας που κατασκευάστηκε στη δεκαετία του 1960 στα εργαστήρια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και της KGB, μια κατασκευή πάνω στην ιδέα οι Εβραίοι να μην έχουν δικαιώματα σαν ισότιμα όντα πουθενά στη Μέση Ανατολή, αυτή η θρησκεία, πίστη, cult γίνεται εύκολα μια αίρεση θανάτου, μια death cult.

Και οι death cult δεν ενδιαφέρονται για τη συμβίωση. Το Ισραήλ αμφισβητεί αυτήν την προοδευτική ορθοδοξία όχι λιγότερο από ό,τι οι Εβραίοι αμφισβητούν τη χριστιανική και την ισλαμική ορθοδοξία.

Κανείς από όλες αυτές τις κατηγορίες αντι-Εβραίων δεν το αντέχει αυτό: Η μικρή εβραϊκή πολιτεία μεγέθους Πελοποννήσου (μέσα σε μια θάλασσα 22 αραβικών και μουσουλμανικών κρατών με 330 εκ. πληθυσμό) φτιάχτηκε, ενάντια σε κάθε πιθανότητα, ένα κράτος που προορίζεται να είναι καταφύγιο για Εβραίους κι όσους ντόπιους θέλουν να ζήσουν μαζί τους Είναι απροκάλυπτα φιλελεύθερα φτιαγμένο με δυτικές αρχές: προοδευτικό, σοσιαλδημοκρατικό, με ελεύθερο τύπο, διαχωρισμό εξουσιών, κοινοβουλευτικό, με πλήρη δικαιώματα σε όλους τους πολίτες του (και με λιγότερες υποχρεώσεις για τις μειονότητες του), φεμινιστικό, δικαιωματικό για όλους.

Είναι και αδιαμφισβήτητα στρατιωτικό -αλλά όχι από επιλογή, αλλά κατ' ανάγκη, καθώς οι Αραβες/Παλαιστίνιοι γείτονες του προσπαθούν επί ένα αιώνα και πάνω να το εξοντώσουν διότι δεν ανέχονται τους dhimmi χειραφετημένους.

Είναι αδιαμφισβήτητα ιδιόρρυθμο, μια "ανωμαλία" (αν και με θετική έννοια, για όλους εμάς που έχουμε το μυαλό τους στο κεφάλι μας και έχουμε φροντίσει να μάθουμε σε ποιες αρχές στηρίζεται και ποια ιδανικά προωθεί). Το χειρότερο απ' όλα, είναι εξαιρετικά επιτυχημένο.

Έχει αναπτυχθεί και ευδοκιμήσει, ενώ παραβιάζει τους κανόνες που δημιούργησαν οι σημερινοί προοδευτικοί.

Είναι μια οικονομική, στρατιωτική και τεχνολογική δύναμη.

Οι άνθρωποί του έχουν κερδίσει πάνω από 200 Νόμπελ -και πόσα, είπαμε, έχουν στο παλμαρέ τους οι Αραβες/Παλαιστίνιοι; Αν εξαιρέσεις κάτι λογοτεχνικά και καναδύο μόνιμους κατοίκους στη Δύση, σχεδόν κανένα; Έχει κάνει ακόμη και ειρήνη όντας ισχυρό, καθώς η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι Αραβες και οι ισλαμιστές supremacists είναι μόνο η γλώσσα της αποτροπής.

Δεν θα σε σεβαστούν, άρα πρέπει να σε φοβούνται.

Γι' αυτούς τους ανθρώπους, ο προοδευτισμός είναι εξίσου supersessionist όπως ήταν ιστορικά ο χριστιανισμός.

Η κοσμοθεωρία τους είναι ότι βρίσκονται στη «σωστή πλευρά της ιστορίας», η ιδέα ότι με την πάροδο του χρόνου οι ιδέες και οι θεωρίες τους θα αποδειχθούν σωστές.

Η ύπαρξη και η επιτυχία του Ισραήλ έρχεται σε αντίθεση με αυτή τη βαθιά ριζωμένη πεποίθηση.

Εξ ου και το μίσος.

Όχι διαφωνία, όχι μετρημένη κριτική, αλλά εμμονή και ενστικτώδης απέχθεια που ξεπερνούν τις απόψεις τους για οποιαδήποτε άλλη χώρα. Το Ισραήλ δεν ταιριάζει με το σύστημα πεποιθήσεών τους και επομένως πρέπει να απονομιμοποιηθεί, ενώ οι όποιοι επιτιθέμενοι σε αυτό είναι όλοι ήρωες, άσχετα αν κανείς "προοδευτικός" δεν θα μπορούσε να ζήσει ούτε 5 λεπτά κάτω από την μπότα της Χαμάς, της Φατάχ, της Χεζμπολλάχ και των Χούθι που έχουν όλοι σύνθημα "Θάνατος στη Δύση, άπιστοι σας μισούμε και θέλουμε να πεθάνετε". Και τι θέλουν όλοι οι εχθροί του μικρού εβραϊκού λαού, νεοναζί, μπρεζνιεφικοί, φονταμενταλισλαμιστές και τα παπαγαλάκια της Χαμάς στη Δύση; Αυτό που θέλουν είναι κάτι που είναι αδύνατον να μπορεί να το δεχτεί, όχι μόνο ο οποιοσδήποτε Εβραίος, αλλά ο οποιοσδήποτε στοιχειωδώς αξιοπρεπής άνθρωπος με επίγνωση της ύπαρξής του πάνω στον πλανήτη Γη. Ο μικρός εβραϊκός λαός αντιμετωπίζει μια ακραία φασιστική και ολοκληρωτική ιδεολογία, γνωστή ως Παλαιστινισμός, που υλοποιείται από τη Χαμάς και τους υποστηρικτές της, και η οποία δεν θέλει τίποτα λιγότερο από τον τερματισμό του απολύτως ταπεινωτικού (για τους Αραβες/Παλαιστίνιους/φονταμενταλισλαμιστές) φάσματος ύπαρξης των κυρίαρχων Εβραίων.

Αντιμετωπίζει κάποιους που δεν λένε απλώς "δεν σας θέλουμε ίσους" ή "δεν σας θέλουμε ανάμεσά μας" αλλά που λένε "δεν σας θέλουμε να υπάρχετε". Αντιμετωπίζει έναν εχθρό αφοσιωμένο με όλα τα δυνατά μέσα ("by all means necessary') στο να δώσει ένα τελειωτικό μάθημα σε εκείνους τους Εβραίους που τόλμησαν να φανταστούν τους εαυτούς τους ίσους, κυρίαρχους και αφέντες της μοίρας τους στο δικό τους κράτος στη γη των προγόνων τους, έτσι ώστε να μην επιχειρήσουν ποτέ ξανά να το κάνουν αυτό, να προσπαθήουν να τους εξοντώσουν.

Αυτή είναι μια αφόρητη ιδέα για όλους αυτούς τους αντιεβραίους Jew-haters.

Πολλοί στη Δύση ζητάνε να δώσουν κράτος στους Παλαιστίνιους. Οι Ισραηλινοί έχουν συμφωνήσει αμέτρητες φορές, και κάθε φορά που γινόταν αυτό, είχαμε τις πιο φρικιαστικές σφαγές Εβραίων μετά τον Β'ΠΠ, τους βομβιστές αυτοκτονίας μετά το Οσλο και την σφαγή της 7/10 μετά την απομάκρυνση από τη Γάζα.

Αυτή η πεποίθηση, πως δήθεν αν οι Παλαιστίνιοι αποκτήσουν κράτος, όλα θα λυθούν και θα ζουν μέλι-γάλα με τους Εβραίους είναι το μεγαλύτερο hoax της εποχής μας: δεν θέλουν δικό τους κράτος όσο υπάρχει το κράτος των άλλων.

Θέλουν μόνο να εξοντώσουν το κράτος των Εβραίων, period.

Για να ξαναγυρίσουμε στην ενοποιημένη θεωρία πεδίου, αυτή η συνειδητοποίηση όλων όσων προηγήθηκαν και η θεωρία ότι το εμμονικό μίσος για τους Εβραίους καθοδηγείται από την πίστη ενισχύεται περαιτέρω από αντιπαραδείγματα πολιτισμών που δεν έχουν τέτοια επίπεδα αντισημιτισμού.

Ασιατικά έθνη όπως η Ινδία, η Κίνα και η Ιαπωνία δεν έχουν τα ίδια έντονα συναισθήματα για τους Εβραίους με τα αντίστοιχα δυτικά και μουσουλμανικά έθνη.

Σε όλες και σε καθεμιά χώρα που κατέφυγαν Εβραίοι, - σε όλες, χωρίς καμία εξαίρεση-, οι Εβραίοι διώχτηκαν και υπέστησαν πογκρόμ.

Εκτός από δύο: Κίνα και Ινδία. Γιατί; Διότι οι θρησκείες τους δεν βασίζονται στις εβραϊκές αντιλήψεις περί μονοθεϊσμού και οι πολιτισμοί τους δεν βασίζονται στις δυτικές αξίες που ανάγονται στον Ιουδαϊσμό, όπως οι χριστιανικές/ευρωπαϊκές και οι αραβικές/μουσουλμανικές χώρες. Για Ινδία και Κίνα (και Ιαπωνία/Κορέα), οι Εβραίοι είναι απλώς ένας άλλος λαός: μπορεί να διαφωνούν με τις ισραηλινές πολιτικές, αλλά δεν έχουν την εμμονική φύση του αντισημιτισμού του δυτικού και του μουσουλμανικού κόσμου. Παρένθεση: Η πρόσφατη κορεατική εμμονή με το Ταλμούδ πριν από μερικά χρόνια δεν ήταν αντισημιτισμός, αλλά περιέργεια.

Για όποιον δυσκολεύεται να το αντιληφθεί μέχρι εδώ: - Το μίσος για τους Εβραίους και το Ισραήλ δεν οφείλεται σε κάτι που κάνουν οι Εβραίοι.

Οφείλεται εξ ολοκλήρου στο ότι οι Εβραίοι και το Ισραήλ είναι μια αιώνια αντίφαση στο βαθιά ριζωμένο σύστημα πεποιθήσεων εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.

Θέλετε μερικές ακόμη ακλόνητες αποδείξεις για τη θεωρία μας; Σε όλη την ιστορία, όταν οι άνθρωποι ήθελαν να δικαιολογήσουν τον αντισημιτισμό τους, κατέφευγαν πάντα στην υψηλότερη διαθέσιμη πηγή εξουσίας εντός του πολιτισμού τους. - Κατά το Μεσαίωνα, ήταν η θρησκεία.

Ετσι είχαμε τον 'λίβελο του αίματος' και τον θρησκευτικά αντισημιτισμό.

Οι 'θεολογικές διενέξεις', ο αναγκαστικός προσηλυτισμός, η Ιερά Εξέταση, οι νόμοι για την κρυφή λατρεία της παλιάς θρησκείας και τα 'Estatutos de limpieza de sangre', οι μαζικές απελάσεις, οι τελετές 'auto da fe', τα γκέτο και τα πογκρόμ. - Στην Ευρώπη μετά τον Διαφωτισμό και ειδικά στο Μεσοπόλεμο ήταν η επιστήμη.

Ετσι είχαμε τα θεμέλια της ναζιστικής ιδεολογίας, δηλαδή τον κοινωνικό δαρβινισμό και τη λεγόμενη 'επιστημονική μελέτη της Φυλής' με την ευγονική, την ανθρωπολογία κ.ο.κ.: Ολοκαύτωμα - Σήμερα μια σημαντική πηγή εξουσίας σε όλο τον κόσμο είναι το concept για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το Ισραήλ -αν και είναι η μοναδική πλήρως λειτουργική δημοκρατία σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή με διάκριση εξουσιών, ελεύθερο Τύπο και ανεξάρτητη δικαιοσύνη- τακτικά κατηγορείται για τα 'πέντε θανάσιμα αμαρτήματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων': ρατσισμό, απαρτχάιντ, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, εθνοκάθαρση και ενδεχομένως κρυφή γενοκτονία.

Ομως, δεν είναι τόσο απλό, αφού όλες αυτές οι λέξεις είναι γραμμένες με εβραϊκό αίμα και εβραϊκά δάκρυα.

Υπάρχουν μύθοι, παρεξηγήσεις, ψέματα και κυρίως πλαστογραφίες που πρέπει να αποδομηθούν.

Ο κλασικός αντισημιτισμός κατηγορούσε πάντα τους Εβραίους, τις κοινότητές τους και τον παγκόσμιο Εβραϊσμό, χρησιμοποιώντας εκείνες τις γνωστές συκοφαντίες για τα 'αρνητικά χαρακτηριστικά που έχουν οι Εβραίοι'. Αυτά κυμαίνονταν από απλές κατηγορίες για την διαφορετικότητά τους μέχρι τους σκοτεινούς τους στόχους, τις συνωμοσίες και τις δαιμονικές τους ιδιότητες.

Από τη γέννηση του Ισραήλ, ωστόσο, και μετά, και ιδιαίτερα κατά τα τελευταία 50 χρόνια, το επίκεντρο του αντισημιτισμού έχει μετατοπιστεί από την δυσφήμιση της εβραϊκής πίστης, του χαρακτήρα της και των κοινωνικών οργανώσεών της, προς την κατεύθυνση της δυσφήμισης της έννοιας του Εβραίου, όχι σαν πιστός μια θρησκείας πλέον, αλλά σαν πολίτης ενός κράτους.

Ετσι πλέον οι αντισημίτες που τώρα λέγονται 'αντισιωνιστές' επιτίθενται στην ίδια την συλλογική τους ύπαρξη, σαν λαός και σαν εβραϊκή κοινωνία.

Αυτή η μετατόπιση αντικατοπτρίζει το γεγονός ότι οι αντισημίτες πάντα επικεντρώνουν σε οτιδήποτε αποτελεί τον πυρήνα της εβραϊκής ύπαρξης -δηλαδή, σε εκείνο το περιεχόμενο που σε κάθε χρονική στιγμή είναι η πηγή της εβραϊκής ζωτικότητας και ενότητας.

Μέχρι πριν από δύο γενιές, ο πυρήνας της εβραϊκής ζωής ήταν η εβραϊκή θρησκευτική πίστη και η συνοχή των Εβραίων ως θρησκευτική κοινότητα, και επομένως στο στόχαστρο ήταν τα δόγματα και οι ιεροτελεστίες και οι τελετουργίες των Εβραίων.

Ετσι είχαμε τον 'λίβελο του αίματος' και τον θρησκευτικά αντισημιτισμό.

Σήμερα, ο πυρήνας της εβραϊκής ζωής και αυτό που κρατάει τους Εβραίους ζωντανούς και ενωμένους βρίσκεται στην ιδιότητα του πολίτη -του χειραφετημένου Εβραίου πολίτη-, κινητήρια δύναμη πίσω από την επιτυχή λειτουργία ενός αυτόνομου αλλά μικροσκοπικού κράτους, του Ισραήλ.

Λογικό είναι, λοιπόν, οι αντισημίτες να έχουν αναγνωρίσει την σπουδαιότητα σε αυτόν τον πολιτικό προσανατολισμό που υποστηρίζουν οι σημερινοί Εβραίοι, κι έτσι οι επιθέσεις κατά του παραδοσιακού θεολογικού-πολιτιστικού προσανατολισμού των εβραϊκών κοινοτήτων και του παγκόσμιου Εβραϊσμού να έχουν αντικατασταθεί από μια μορφή πολιτικού αντισημιτισμού που επικεντρώνεται στην ύπαρξη του Ισραήλ.

Οι επιθέσεις αυτές διεξάγονται από διεθνείς οργανισμούς που προσπαθούν να απονομιμοποιήσουν το κράτος του Ισραήλ και να καταπατήσουν τα δικαιώματά του σαν μέλος της κοινωνίας των πολιτισμένων κρατών, παραμένοντας ταυτόχρονα αδιάφοροι και ακόμα και ενθουσιώδεις απέναντι στα γενοκτονικά φαύλα σήματα της φονταμενταλισλαμιστικής τρομοκρατίας που στοχεύει κυρίως Εβραίους σε όλο τον κόσμο, και ειδικότερα Ισραηλινούς Εβραίους Κατά τη διάρκεια της Ιεράς Εξέτασης και σε εποχές υπό χριστιανική και μουσουλμανική κυριαρχία, στους Εβραίους έλεγαν ότι πρέπει να απαρνηθούν τον Ιουδαϊσμό για να απαλλαγούν από το στίγμα του να είναι Εβραίοι -σήμερα στους Εβραίους λένε ότι πρέπει να απαρνηθούν τον Σιωνισμό για να γίνουν αποδεκτοί ως πλήρη μέλη ορισμένων ομάδων και στην "κοινότητα του καλού" και στην λεγόμενη 'προοδευτική σφαίρα'. Το φαντάζεστε; Ενα μίσος που φέρνει αποκλεισμό χρησιμοποιείται για δήθεν "προοδευτικούς σκοπούς" εφαρμόζοντας αποκλεισμούς στην πιο διωκόμενη μειονότητα στην Ιστορία της ανθρωπότητας.

Η ουσία, λοιπόν, είναι ότι όλες αυτές οι εκδοχές του αντισημιτισμού βασίζονται στο ίδιο ακριβώς μίσος για τους Εβραίους και οι δικαιολογίες για αυτό το μίσος επινοούνται εκ των υστέρων.

Το μίσος είναι ο κοινός παρονομαστής.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο αιτιολογημένο στον σημερινό αντισιωνισμό από ότι σε όλους τους προηγούμενους παλιούς αντισημιτισμούς.

Ομως, -και για να ολοκληρώσουμε την σκέψη μας-: Ολοι εμείς οι αξιοπρεπείς άνθρωποι που έχουμε αντιληφθεί το πανάρχαιο μίσος και τη σημερινή του μεταμφίεση σε "αντισιωνισμό", δεν πρέπει να είμαστε απαισιόδοξοι: Οποια κοινωνία διάλεξε τον αντισημιτισμό και την εξαφάνιση των Εβραίων με σκοπό να οικοδομήσει γύρω του την ταυτότητά της και να πετύχει μια στρεβλή "ουτοπία" χωρίς τον Εβραίο, καταστράφηκε στο τέλος.

Και φυσικά, η αχώριστη δίδυμη ιδεολογία αυτού είναι ο παλαιστινισμός: μια κατασκευή που βασίζεται μόνο σε ένα πράγμα: την άρνηση να έχουν οι Εβραίοι ένα δικό τους κράτος: Ολες αυτές οι ιδεολογίες απέτυχαν και θα αποτύχουν πάλι: - Πρώτα ήταν ο εθνικοσοσιαλισμός που έφτασε στο Ολοκαύτωμα, την ώρα που βοηθούσε στα άνομα σχέδιά του για εξόντωση όλων των Εβραίων στη Μέση Ανατολή τον γνωστό χιτλερικό Μουφτή Haj Amin al-Husseini (ο φίλος, συνεργός, προστατευόμενος και στρατολόγος του Χίτλερ και θείος του Αραφάτ, που τιμάται σαν εθνικός ήρωας από την Παλαιστινιακή Αρχή, ότι το όνομά του δίνεται τιμητικά σε μνημεία και σχολεία) - Μετά ο παναραβισμός και τα αραβικά/μουσουλμανικά κράτη που εκκαθάρισαν εθνικά 800.000 Εβραίους από 11 αραβικά κράτη σαν αντίποινα για τη δημιουργία και την ήττα τους στην εισβολή εναντίον του Ισραήλ το 1948.

Ειδικά στον αραβικό κόσμο, δείτε ποιες είναι οι πετυχημένες χώρες: όσες υπέγραψαν τις συμφωνίες του Αβραάμ και απέρριψαν τον αντισημιτισμό σαν πυρήνα τους, όπως τα ΗΑΕ κλπ (το Κατάρ δεν πιάνεται, καθώς είναι μόνο μια τρομοκρατική οργάνωση με ένα πολύ μεγάλο τραπεζικό λογαριασμό). - Κατόπιν είτε η ΕΣΣΔ με την "αντισιωνιστική" της, δηλαδή αντισημιτική, καμπάνια των δεκαετιών 1960-1980. - Τώρα είναι το Ιράν, το Κατάρ και η τζιχαντιστική συμμαχία, σαν μέρος του ευρύτερου άξονα Ρωσίας-Κίνας-Ιράν που επιδιώκουν να κατακτήσουν τις αντίστοιχες περιοχές Ευρώπης, Ασίας και Μέσης ανατολής αντίστοιχα, και υποστηρίζουν τις επιχειρήσεις (όχι μόνο ψυχολογικές) ο ένας του άλλου.

Ολες στο τέλος ηττήθηκαν και έχασαν.

Κάθε κοινωνία που επένδυσε στον αντισημιτισμό (και στον παλαιστινισμό) ήταν μια κοινωνία losers.

Κοινωνία αποτυχημένη, που ψάχνει αποδιοπομπαίους τράγους, που ρίχνει το φταίξιμο στον πρώτο εύκολο στόχο, στους Εβραίους, που επιχειρεί να ρίξει τον προβολέα μακριά από τις αποτυχίες της καθώς δεν μπορεί να υπηρετήσεις τους πολίτες της, που υιοθετεί την αυτοκαταστροφή, στο τέλος.

Από κοινωνιολογικής άποψης, το ίδιο θα συμβεί και τώρα.

Διότι οι (φιλο)παλαιστίνιοι μπορεί να κάνουν πολύ θόρυβο αλλά είναι μειονότητα.

Στον δυτικό μας κόσμο, οι απλοί άνθρωποι καταλαβαίνουν τον κίνδυνο και στέκονται με το μικρό εβραϊκό κράτος.

Πάντα συνέβαινε αυτό.

Πάντα στις δυτικές κοινωνίες, όταν οι Εβραίοι γίνονταν στόχοι επιθέσεων, υπήρχε μια μεγάλη μερίδα πληθυσμού που τους συμπαραστέκονταν. Στη Γαλλία του Ντρέιφους, η χώρα είχε μοιραστεί στα δύο. Το ΗΒ έφερε τα παιδιά από τη Γερμανία να τα περιθάλψει. Στις ΗΠΑ, στην Αυστραλία και στον Καναδά υπάρχουν καλοί φίλοι των Εβραίων.

Το θέμα είναι, πόση ζημιά θα κάνουν μέχρι να ηττηθούν και να επιστρέψουν στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

Και εκεί ερχόμαστε εμείς: Οση τους επιτρέψουμε να κάνουμε.

Δυστυχώς, στις 7/10 η λεγόμενη αριστεραναρχία έθεσε εαυτόν, όχι απλά εκτός θεμιτής πολιτικής κριτικής αλλά εκτός ουμανισμού και εκτός ανθρώπινου πολιτισμού.

Ηταν ο ενθουσιασμός και η ευφορία για τη σφαγή αμάχων που μας έκανε να χάσουμε τον ύπνο μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι σήμερα, με όλους αυτούς, η Αννα Φρανκ δεν θα ήταν καθόλου ασφαλής, βλ. https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/pfbid02deymF5W56Me1AG7WaW4ituQ9efdp22jRt4G7U4z4TR4iAejo7qdGgKHYFZBvZo7Nl Συμπέρασμα: Ο #αντισημιτισμός είναι η παγκόσμια γλώσσα του φασισμού, πες θρησκόληπτοι/παπαδαριό, πες ακροδεξιά και νεοναζί, πες ψευτοαντιιμπεριαλιστές και μπρεζνιεφικοί και πουτινικοί, πες το πολιτικό φονταμενταλιστικό Ισλάμ της τζιχάντ, που όλοι τους συμφωνούν στον 'αντισιωνισμό'. Γι' αυτό και ο αντι-αντισημιτισμός (πρέπει να) είναι η παγκόσμια γλώσσα του αντιφασισμού ΥΓ: Αυτό ήταν το Μέρος Α'. Υπάρχει ξεχωριστή διερεύνηση για τις πρόσφατες μορφές αντισημιτισμού ως supersessionism, σε άλλα τρία μέρη: Το Μέρος Β', στο οποίο εξετάζουμε ειδικά την περίπτωση του παλαιστινιακού supersessionism, βρίσκεται εδώ: https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/pfbid02rmJWwTodSLBUbMCoX3uXzuFKgooCi58MQjW7Y1v5evNwySzNk7Q78PxQPxYc6trSl Το Μέρος Γ', εδώ: - Εξοντώνοντας την εβραϊκή "αντι-φυλή": Ο ναζιστικός Supersessionism: https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/pfbid02tMokDmYSeGqHGRvCwMBfbwGHdbpT4q9sS66pnQt37fs43k4STasH8dfDdwyHh7MQl Και το Μέρος Δ' (και τελευταίο) εδώ: - Ο πόλεμος του ΟΗΕ και των ΜΚΟ εναντίον των Εβραίων και κατά της εβραϊκής επιτυχίας: https://www.facebook.com/protocolswithoutzion/posts/pfbid081oS8RxZivSxiqw5u44JY7wfrj9C6cQSHCJyXV6d94Uz9YKMcxCi5uCHQye2XtQql @ακόλουθοι #7octobermassacre #Ισραήλ #Χαμάς #Παλαιστίνη #Γαζα #Gaza #αντισημιτισμός #NeverForget #Israel #Antisemitism #ΖούμεΜέρεςΤου1930 Meta Disclaimer: This post complies with Meta’s Community Standards, addressing on important issues to educate, raise awareness, and condemn harmful individuals, groups, or organizations and their actions such as hateful speech, threats, abuse, acts of violence.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους