Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Θέλω να σας μιλήσω για έναν νέο άνθρωπο, ένα εικοσάχρονο ντελιβερά, που σκοτώθηκε σε τροχαίο τα ξημερώματα της Τετάρτης στη Μεσογείων, στη πλατεία της Αγίας Παρασκευής.

Οπότε, ό,τι ακουστεί από τώρα μέχρι το τέλος της εκπομπής, εκλάβετέ το σαν ένα ρέκβιεμ για έναν εικοσάρη, συνομήλικο του γιου μου, που έχασε τη ζωή του δουλεύοντας για να τη ζήσει.

Όπως τόσοι και τόσοι ήρωες της καθημερινής ζωής στα γιαπιά, τα εργοστάσια, ή στα ναυπηγεία, που κάθε ένσημο που κολλάνε είναι κι ένα παράσημο θάρρους, μέχρι να πέσουν ηρωικώς μαχόμενοι.

Αλλά τώρα, αυτές οι κουβέντες είναι εξαιρετικά αφιερωμένες στα παιδιά με τα μηχανάκια, που βρέξει - χιονίσει, μας φέρνουν στο σπίτι τα σουβλάκια, ή στο γραφείο την εμπορική αλληλογραφία.

Είναι οι courier, δηλαδή οι Ταχυμεταφορείς, οι delivery, οι Ταχυδιανομείς, αλλά και οι υπάλληλοι Εξωτερικών Εργασιών με Δίκυκλο, γενικά οι Εργαζόμενοι Οδηγοί Δικύκλου.

Είναι αυτοί που ρισκάρουν την αρτιμέλεια ή και τη ζωή τους για ένα μεροκάματο του τρόμου, κυριολεκτικά, μιας και η βιόσφαιρα των αστικών δρόμων της χώρας μας είναι αυτόχρημα δυστοπική.

Είναι αυτοί που κάνουν με το παπί Ομόνοια – Κηφισιά σε δεκαοκτώ λεπτά με το ρολόι, σε ώρα αιχμής, για να φτάσουν εγκαίρως τα αρχιτεκτονικά σχέδια ή τα συμβόλαια στη εταιρεία, επειδή ο πελάτης είναι καλός και επείγεται, όπως γαβγίζει από το τηλέφωνο ο προϊστάμενος.

Είναι αυτοί που πάνε ανάποδα στους μονόδρομους, είναι αυτοί που παραβιάζουν τα κόκκινα φανάρια για να φάμε εμείς ακόμα ζεστή την πίτσα στον τελικό του Μουντιάλ.

Είναι αυτοί που όταν γυρίζουν σπίτι κατατσακισμένοι, βλέπουν το νερό στην μπανιέρα να γίνεται μαύρο από τα καυσαέρια και τη γλίτσα που μάζεψαν όλες αυτές τις ώρες μέσ’ στην κίνηση.

Είναι αυτοί που κάνουν 100 χιλιόμετρα τη μέρα, δέκα ώρες κάθε μέρα, πέντε ή έξι μέρες τη βδομάδα για να βγάλουν μεροκάματο, είναι αυτοί που αν είναι τυχεροί, είναι υπάλληλοι με εταιρικό μηχανάκι, ασφάλιση, άδειες και δώρα, μόνο που αντί για πέντε ένσημα την εβδομάδα το αφεντικό, εάν είναι καλό, τους κολλάει τρία, όταν τα κακά αφεντικά κολλάνε μόνο ένα.

Είναι αυτοί που τις γιορτές, αφού το εισπράξουν, υποχρεώνονται να επιστρέψουν το Δώρο Χριστουγέννων στον ιδιοκτήτη της επιχείρησης.

Είναι αυτοί που καμιά φορά αφήνουν τα κοκαλάκια τους στην άσφαλτο, για να πιούμε εμείς τον καφέ μας ζεστό και την μπίρα μας κρύα, είναι αυτοί που κάνουν τις μοτοπορείες πατώντας συνεχόμενα την κόρνα για να τους δώσουμε σημασία, όταν διεκδικούν εργασιακή κανονικότητα, βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα, αποζημίωση για τις φθορές στα δικά τους δίκυκλα, ή εταιρικά μηχανάκια αξιοπρεπώς συντηρημένα, και όχι σούργελα, για λόγους οικονομίας.

Είναι αυτοί που τους λυπάται η ψυχή σου όταν υφαίνουν τις διαδρομές τους μέσα στον αστικό ιστό με σαράντα βαθμούς υπό σκιάν στην Αχαρνών το μεσημέρι, ή με μείον πέντε στους παγωμένους δρόμους της χιονισμένης Φιλοθέης τα μεσάνυχτα.

Είναι οι κούριερ και οι ντελίβερι, οι ντελιβεράδες επί το ελληνικότερον, και κρατάνε από ψηλή ετυμολογική και ιστορική γενιά.

Η αγγλική λέξη «ντελίβερι» (delivery) προέρχεται από το μεσαιωνικό αγγλογαλλικό ρήμα «delivree», και σημαίνει την πράξη απελευθέρωσης κάποιου από τα δεσμά του.

Όσο για τους κούριερ, αυτοί πήραν το όνομά τους από το λατινικό «currere», που σημαίνει «τρέχω». Είναι αυτοί που αναγκαστικά τρέχουν γρήγορα, είναι οι ταχυ-δρόμοι.

Είναι τα παιδιά με το μηχανάκι, οι επαγγελματίες καβαλάρηδες, τα ανθρώπινα πρόσωπα πίσω από την προσωπίδα του κράνους, που κι αυτά, για φαντάσου, έχουν εργασιακά δικαιώματα και ατομική αξιοπρέπεια όπως όλοι μας, που δυσανασχετούμε όταν η πίτσα έχει αργήσει, και τηλεφωνούμε στο μαγαζί, για να ακούσουμε πως «έχει φύγει το παιδί», που λέει κι ο Σκανδάμης. Έχει φύγει, αλλά ο 20χρονος ντελιβεράς της Αγίας Παρασκευής δεν θα ξαναγυρίσει". @Paul Methenitis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους