Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟ ΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΤΟ ΜΠΙΛΜΠΑΟ, ΔΙΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ & ΝΟΤΙΑ ΕΥΡΩΠΗ. 4η ΜΕΡΑ. ΙΝΣΜΠΡΟΥΚ, ΑΥΣΤΡΙΑ - ΒΑΝΤΟΥΖ, ΛΙΧΝΕΣΤΑΪΝ - ΛΟΥΚΕΡΝΗ, ΕΛΒΕΤΙΑ, 333 ΧΛΜ.

Από τις άγριες κορυφές, τις καταπράσινες πλαγιές, τα ποτάμια και τη βουκολική ατμόσφαιρα των Άλπεων «βουτήξαμε» χθες στην ιστορία και τον πολιτισμό του Ίνσπρουκ στην Αυστρία, του Βαντούζ στο πριγκιπάτο του Λιχνεστάιν και της Λουκέρνης στην Ελβετία.

Περιπλανηθήκαμε στους δρόμους, βρεθήκαμε σε συναυλίες, κουβεντιάσαμε με άγνωστους και φίλους, ακούσαμε ιστορίες που μας εντυπωσίασαν. Το Ίνσμπρουκ συνδυάζει την αυτοκρατορική ιστορία με τη σύγχρονη ζωή.

Είναι γνωστό ότι δύο φορές φιλοξένησε τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, το 1964 και το 1976.

Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι οι Αυτοκρατορικοί του Κήποι, δίπλα στα ανάκτορα Hofburg, που δημιουργήθηκαν τον 15ο αιώνα και διαμορφώθηκαν αργότερα από την αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, είναι από τους ωραιότερους στην Ευρώπη.

Το διαπιστώνουμε ιδίοις όμασι.

Αιωνόβια δέντρα, παρτέρια, λίμνες καλοδιατηρημένα μονοπάτια και μια υπαίθρια συναυλία μας χαλαρώνουν.

Λίγο πιο πέρα, στα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης, σ΄ ένα άλλο χώρο, κάνει πρόβες μια άλλη ορχήστρα νέων.

Φεστιβάλ μουσικής, θεάτρου και παραδοσιακών τιρολέζικων εκδηλώσεων, όπως μαθαίνουμε, είναι στην ημερήσια διάταξη χειμώνα καλοκαίρι.

Από το Ίνσμπουργκ βάζουμε πλώρη για το Λιχνεστάιν και την πρωτεύουσά του, το Βαντούζ.

Ένα πριγκιπάτο με έκταση μόλις 160 τετραγωνικών χιλιομέτρων, όσο περίπου ένας μεσαίος ελληνικός δήμος, και πληθυσμό που ξεπερνά σήμερα τους 41.000 κατοίκους, το Λιχνεστάιν, σφηνωμένο ανάμεσα στην Ελβετία και την Αυστρία, χωρίς πρόσβαση στη θάλασσα, είναι ένα από τα πιο παράδοξα κράτη της Ευρώπης.

Γιατί παρά το μέγεθός του, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να εξελιχθεί σε μία από τις πλουσιότερες χώρες του κόσμου.

Η ιστορία του αρχίζει ουσιαστικά το 1719, όταν ο αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ένωσε τις περιοχές Βαντούζ και Σέλενμπεργκ και δημιούργησε το Πριγκιπάτο.

Η οικογένεια των Λιχτενστάιν απέκτησε έτσι ένα κυρίαρχο κράτος, απαραίτητο για να αποκτήσει θέση στο αυτοκρατορικό συμβούλιο.

Μετά τη διάλυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 1806, το πριγκιπάτο αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος και διατήρησε την αυτονομία του, αποφεύγοντας να εμπλακεί στις μεγάλες ευρωπαϊκές συγκρούσεις.

Σήμερα το Λιχτενστάιν είναι συνταγματική μοναρχία, αλλά ο πρίγκιπας, ο ηγεμόνας διατηρεί εξουσίες που δύσκολα συναντά κανείς σε άλλα ευρωπαϊκά βασίλεια.

Μπορεί να ασκήσει βέτο σε νόμους, να διαλύσει την κυβέρνηση και να προκηρύξει εκλογές.

Την καθημερινή διακυβέρνηση ασκούν η εκλεγμένη κυβέρνηση και το κοινοβούλιο, αλλά -προσέξτε- οι πολίτες διαθέτουν ισχυρά εργαλεία άμεσης δημοκρατίας μέσω δημοψηφισμάτων.

Η οικονομική επιτυχία του βασίζεται σε έναν συνδυασμό πολιτικής σταθερότητας, χαμηλής φορολογίας, ευνοϊκού επιχειρηματικού περιβάλλοντος και εξαιρετικά ανεπτυγμένου χρηματοπιστωτικού τομέα.

Για δεκαετίες αποτέλεσε κλασικό φορολογικό παράδεισο, προσελκύοντας χιλιάδες ξένες εταιρείες και καταθέσεις χάρη στο τραπεζικό απόρρητο και τους χαμηλούς φόρους.

Τα τελευταία χρόνια, έπειτα από διεθνείς πιέσεις, έχει υιοθετήσει αυστηρότερους κανόνες διαφάνειας και ανταλλαγής φορολογικών πληροφοριών.

Παρ' όλα αυτά, εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους πιο ελκυστικούς προορισμούς για επιχειρήσεις και επενδύσεις.

Φτάνοντας στο Βαντούζ, έκπληκτοι διαπιστώνουμε ότι είναι κυριολεκτικά έρημο.

Δεν κυκλοφορεί ψυχή.

Μόνον αυτοκίνητα, πολλά από αυτά πολυτελή.

Τράπεζες, ακριβά καταστήματα, κάπου ανάμεσα τους η έδρα του πανεπιστημίου και του Ιδρύματος Ωνάση και ψηλά, κρεμασμένο στα βράχια, το κάστρο-κατοικία του ηγεμόνα.

Βουνά, βουνά, παντού γύρω βουνά, οι Άλπεις, από τη μέρα που μπήκαμε στην Αυστρία.

Μικρή συνεπώς και η επαφή με τον «έξω κόσμο». Ίσως για αυτό τόση προσήλωση στην οικογένεια, στην Εκκλησία και στις παραδόσεις.

Ίσως αυτή η απομόνωση να επηρεάζει πολλούς ντόπιους που ψηφίζουν συντηρητικά κόμματα και τα τελευταία χρόνια την ακροδεξιά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους