Original Post

Πλήρες Κείμενο:

“Ας πιούμε στην υγειά των τρελών, των απροσάρμοστων, των επαναστατών, των ταραχοποιών.

Σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, που δεν τιμούν τους κανόνες, που δεν σέβονται την τάξη… Μπορεί να τους επαινέσεις, να διαφωνήσεις, να τους τσιτάρεις, να δυσπιστήσεις, να τους δοξάσεις ή να τους κακολογήσεις.

Αλλά δεν μπορείς να τους αγνοήσεις.

Γιατί αλλάζουν πράγματα.

Βρίσκουν, φαντάζονται, βοηθάνε, ερευνούν, φτιάχνουν, εμπνέουν.

Σπρώχνουν μπροστά τα πάντα.

Ίσως, πρέπει να είναι τρελοί.

Πώς αλλιώς θα κοιτάξουν ένα άδειο καμβά και θα δουν έργο τέχνης; Ή θα καθίσουν στη σιωπή και θ’ ακούσουν τραγούδι που δεν έχει γραφτεί; Εκεί που κάποιοι βλέπουν τρελούς, εμείς βλέπουμε μεγαλοφυΐες.

Γιατί οι άνθρωποι που είναι αρκετά τρελοί για να πιστεύουν ό,τι μπορούν ν’ αλλάξουν τον κόσμο, είναι αυτοί που στο τέλος το κάνουν.” Τζακ Κέρουακ, Aς πιούμε στην υγειά των τρελών Ο Τζακ Κέρουακ (1922-1969) ήταν ένας εικονοκλάστης του γραπτού λόγου, ένας συγγραφέας που σήμαινε πολλά για μένα κατά τη φλογερη μου νεότητα.

Όταν ήμουν στην εφηβεία και στα φοιτητικά χρόνια, τα βιβλία του μου έκαναν φοβερή εντύπωση, τόσο πολύ που έκανα ακόμη και ωτοστόπ μερικές φορές -κάτι που ήταν συνηθισμένο στο βιβλίο του On the Road- αλλά και στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1980. Ο Κέρουακ, ο συγγραφέας της αυθόρμητης προζας, αποκαλούνταν μερικές φορές «Βασιλιάς των Μπιτ», εμπνευστής μιας γενιάς που απέρριπτε τη ζωή και τον κομφορμισμό της δεκαετίας του 1930 διψώντας για μια ριζική αλλαγή.

Θεωρούνταν ο εκπρόσωπος της «γενιάς των Μπιτ» (Beatniks), η οποία συχνά ήταν συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες, θρησκευόμενοι αλλά και αλκοολικοι, ναρκομανείς, σαλταρισμενοι, φευγάτοι, απροσαρμοστοι, περιθωριακοι, συχνά καταστροφικά δημιουργικοί.

Ονομάζονταν επίσης χίπστερς και μπίτνικ στα Media και στα περιοδικά.

Δεν ήταν οι πρώτοι «χίπηδες», αν και οι χίπηδες θαύμαζαν τον Κέρουακ και τους ομοίους του. Ο Κέρουακ δεν συμπαθούσε το κίνημα των χίπηδων επειδή ήταν κατά των «κινημάτων», για αυτόν αφορούσε το άτομο και τη μοναδική προσωπικότητα, όχι την ομάδα.

Η τζαζ ήταν το θέμα, και με τη μορφή του Be-Bop με ένα πολύ ατομικό στυλ παιξίματος, μεγάλα σόλο όπου το άτομο που έπαιζε σαξόφωνο ή άλλο όργανο μερικές φορές τρελαινόταν.

Ξεκινούσαν από ένα τραγούδι και πετούσαν πέρα από τον χρόνο και τον χώρο αναζητώντας το «Αυτό», την Έμπνευση, το οποίο μερικές φορές μπορούσε να αποτυπωθεί για μια σύντομη στιγμή σε ένα σόλο.

Το ίδιο συνέβαινε και με τον Κέρουακ και τους φίλους του -το έψαχναν λίγο παντού και όχι μόνο στη μουσική αλλά και στην εμπειρία της ίδιας της ζωής.

Όταν ο Κέρουακ έγινε διάσημος με την έκδοση του βιβλίου του «Στο Δρόμο», δεν ήταν πραγματικά καλό γι' αυτόν.

Έχασε την ευκαιρία να κινείται ελεύθερα στον κόσμο και να τον παρατηρεί, ο ίδιος τώρα γινόταν αυτός που εξετάζονταν εξονυχιστικά. Ο Τζακ Κέρουακ έζησε και δημιούργησε πιστός στις αρχές του.

Έγραφε για τις προσωπικές του εμπειρίες στα βιβλία, αλλά όταν δεν συνέβαιναν πολλά άλλα, δεν υπήρχε τίποτα πια να γράψει κανείς.

Άρχισε να πίνει επειδή πιθανότατα βαριόταν και αυτό δεν τον έκανε ακριβώς καλύτερο.

Το 1961 εγκαταστάθηκε στο Μπιγκ Σερ της Καλιφόρνιας, όπου ζούσε από το 1944 και ο Χένρι Μίλερ και εκεί έγραψε το τελευταίο του ημι-αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα Μπιγκ Σερ.Οι φίλοι του Κέρουακ προχώρησαν σε νέες περιπέτειες και ένιωθε όλο και πιο ξεχασμένος.

Τα τελευταία χρόνια φαίνεται ότι έγινε πιο αντιδραστικός και πικραμένος, βγαίνοντας σε μπαρ, ξυλοκοπούμενος κ.λπ. Πέθανε στη Φλόριντα στα 47 του, επειδή κάτι μέσα του έσπασε... Μπορεί να ήταν αποτέλεσμα μιας επίθεσης που είχε υποστεί λίγες μέρες νωρίτερα, αλλά δεν ήταν στην καλύτερη φόρμα μετά από πολλά χρόνια κατάχρησης αλκοόλ, οπότε πιθανότατα θα είχε συμβεί αργά ή γρήγορα ούτως ή άλλως.

Πολλοί εμπνεύστηκαν από τα βιβλία και τη ζωή του: Μπομπ Ντίλαν, Τομ Γουέιτς, Κερτ Κομπέιν κ.λπ. Όλοι τους αγαπημένοι και με ψυχή βαθιά και ποιητές με τον τρόπο τους... «Ξαπλώνω στην κουκέτα μου στη νύχτα με το φεγγάρι μπρούμυτα και συλλογίζομαι την απύθμενη φρίκη του κόσμου... Το "Δεν ξέρω, δεν με νοιάζει και δεν έχει σημασία" θα είναι η τελευταία ανθρώπινη προσευχή.» Τζακ Κέρουακ "Ο κόσμος που βλέπεις είναι απλώς μια ταινία στο μυαλό σου.

Οι βράχοι δεν τον βλέπουν.

Ευλόγησε και κάθισε.

Συγχώρεσε και ξέχασε.

Να εξασκείσαι στην καλοσύνη όλη μέρα σε όλους και θα συνειδητοποιήσεις ότι είσαι ήδη στον παράδεισο τώρα.

Αυτή είναι η ιστορία.

Αυτό είναι το μήνυμα.

Κανείς δεν το καταλαβαίνει, κανείς δεν ακούει, όλοι τρέχουν τριγύρω σαν κότες με κομμένα κεφάλια.

Θα προσπαθήσω να το διδάξω αλλά θα είναι μάταιο, γι' αυτό θα καταλήξω σε μια καλύβα προσευχόμενος και μένοντας ψύχραιμος και τραγουδώντας δίπλα στην ξυλόσομπα μου φτιάχνοντας τηγανίτες". Τζακ Κέρουακ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους