Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Μάκης Μαλαφέκας, Δε λες κουβέντα, Αντίποδες: 2026. Ο τίτλος «Δε λες κουβέντα» λειτουργεί εξαρχής ως μια ειρωνική υπόσχεση.

Ο ήρωας του Μάκη Μαλαφέκα, ο συγγραφέας Μιχάλης Κρόκος, δεν είναι σιωπηλός.

Αντιθέτως, κινείται μέσα σε έναν κόσμο που βοά από φωνές, εικόνες, συνομωσίες, πλεκτάνες, πολιτισμικά απομεινάρια και αστικές μυθολογίες.

Επιστρέφοντας από το Παρίσι στην Αθήνα, τον Ιούλιο του 2017, έχοντας μόλις ολοκληρώσει μια υπό έκδοση «φανταστική βιογραφία» του Τζον Κολτρέιν, θα βρεθεί σε μια πόλη που κοχλάζει.

Δεν είναι όμως μόνο ο καύσωνας. «Η Ελλάδα είχε υπογράψει.

Ο κίνδυνος είχε απομακρυνθεί». Σε μια απόπειρα επιστροφής στην κανονικότητα, η Documenta 14 έχει καταλάβει τον δημόσιο χώρο. «Εγώ δεν ήξερα τίποτα από σύγχρονη τέχνη» θα πει ο Κρόκος στην εναρκτήρια πρόταση και θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια διελκυστίνδα όπου υπερασπιστές της «πραγματικής» τέχνης αντιμάχονται κυκλώματα ξεπλύματος μαύρου χρήματος.

Σε μια περίοδο όπου η ίδια η πραγματικότητα μοιάζει να παράγει αδιάκοπα περισσότερες αφηγήσεις από όσες μπορεί να αντέξει η λογοτεχνία, η πρόκληση είναι διαφορετική.

Δεν αρκεί πλέον να περιγράψει κανείς το έγκλημα· οφείλει να περιγράψει τις συνθήκες που το καθιστούν σχεδόν αναπόφευκτο.

Η βία, η εξαπάτηση ή η αυτοκαταστροφή παύουν να αποτελούν εξαιρέσεις· μετατρέπονται σε προβλέψιμες μορφές προσαρμογής σε έναν κόσμο όπου η κανονικότητα έχει ήδη απορρυθμιστεί. — Κριτική στην Καθημερινή της Κυριακής

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους