Η «αλεπού και το παζάρι»: Η ολιγοήμερη επίσκεψη του Υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια στην Αυστραλία, αμέσως μετά τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία και σε συνέχεια της επίσκεψης και των συναντήσεων στο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν ήταν μια «τυπική» επίσκεψη σε ξένη χώρα με πρωτόκολλο επίσημων συναντήσεων σε διακρατικό επίπεδο όπως συνηθίζεται.

Το επίσημο μέρος αφορούσε τις αναγκαίες επαφές με την Ομογένεια, «οφειλόμενη» επίσκεψη θα μπορούσε να πει κανείς καθώς ο πόλεμος στο Ιράν είχε οδηγήσει το Μάρτιο σε αναβολή της πολύ-αναμενόμενης, ιδιαίτερα σημαντικής για τον Ελληνισμό της μακρινής ηπείρου, επίσημης επίσκεψης του Πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη.

Στο επίσημο μέρος, ο Έλληνας Υπουργός συμμετείχε σε μια καλά οργανωμένη συζήτηση με πρωτοβουλία του “Sydney Business” με θέμα την ασφάλεια στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.

Καλά είναι αυτά και σημαντικά, αλλά και πάλι, δεν απαντά αυτή η συμμετοχή στο αρχικό ερώτημα της ανάρτησης: -«Τι δουλειά είχε η αλεπού στο παζάρι»; Αυτό ακριβώς είχε: -Δουλειά. Στο Παζάρι. Ο Έλληνας Υπουργός και οι επιτελείς και τα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων που συμμετείχαν στην Ελληνική αποστολή, είχαν πολύ σημαντικές -και άκρως «μυστικές»- συναντήσεις με τους εκπροσώπους εταιριών που βρίσκονται-παγκοσμίως- στην αιχμή της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών που…κάνουν τη διαφορά στον αμυντικό τομέα και στους σύγχρονους εξοπλισμούς. «Μπα; Στην…Αυστραλία; Τί φτιάχνει η Αυστραλία που θα μας ενδιαφέρει, αεροπλάνα, ή πυραύλους», θα σχολίαζε κανείς εν αγνοία.

Ας το κάνω λοιπόν «λιανά» αφού διευκρινήσω πως δεν θα αναφερθώ σε τίποτε που έστω και έμμεσα αφορά τις συγκεκριμένες συναντήσεις, για έναν βασικό λόγο: -Δεν γνωρίζω, όπως και κανείς εκτός των συμμετεχόντων.

Όλα τα μέλη της Αποστολής ήταν «σφραγισμένα στόματα», δεν υπήρξε καμία «διαρροή» σε κανέναν, το λέω με απόλυτη βεβαιότητα.

Παρόλα αυτά, ίσως μερικές «περιφερειακές» πληροφορίες να αποδώσουν σωστά το νόημα αυτής της «ασυνήθιστης» σε Υπουργικό επίπεδο επίσκεψης: -Η Αυστραλία είναι μια «σιωπηρή» περίπτωση χώρας που σε πολλούς τομείς -ειδικά στις τεχνολογίες αιχμής στον αμυντικό-εξοπλιστικό τομέα βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του παγκόσμιου ανταγωνισμού.

Και -όσοι γνωρίζουν- επιδιώκουν με ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ (😉) να αποκτήσουν πρόσβαση στα «καλούδια» τους.

Μήνες πριν την επίσκεψη Δένδια είχα καλή πληροφόρηση για μια προσπάθεια κορυφαίας Τουρκικής βιομηχανίας να αποκτήσει πρόσβαση σε ένα τέτοιο «κρίσιμο» τεχνολογικό «καλούδι» που αναπτύσσει Αυστραλιανή εταιρία.

Επειδή δεν μπορούσαν «απευθείας», το επεδίωξαν μέσω «σύμπραξης» με Ευρωπαϊκή εταιρία η οποία είχε επίσημη συνεργασία με την πρωτοποριακή (μικρή) αυστραλιανή εταιρία.

Και εκεί, τους ήρθε η κατραπακιά: -«Ξέρετε όλα καλά, πολύ χαιρόμαστε που πληρώσατε ένα σκασμό για τη «σύμπραξη», θα φτιάξουμε ωραία πράγματα μαζί.

Αλλά, το Αυστραλιανό «κομμάτι», δεν «παίζει»: -Το έχουν καπαρώσει οι…Ισραηλινοί»! Εγκεφαλικό οι 🇹🇷. 🤗 Ναι, η Αυστραλία δε φτιάχνει «πυραύλους και αεροπλάνα», αλλά τα «αυριανά» αεροπλάνα, drone, πλοία και οι πύραυλοι, κάποια εξ αυτών θα έχουν «ανταγωνιστικό πλεονέκτημα». Ίσως, ένα μικρό, άχαρο, «καλούδι» από μια «ασήμαντη» Αυστραλιανή εταιρία να είναι ακριβώς αυτό.

Με αφορμή τα προαναφερθέντα, ας τελειώνουμε και με μια συγκεκριμένη λάθος αντίληψη της πραγματικότητας: -«Η Ελλάδα -αντίθετα με την Τουρκία- δεν έχει πολεμική βιομηχανία». Ε, ναι: Δεν είχε.

Αποκτά όμως.

Να έχουμε υπόψη πως η ταχύτατα μεταβαλλόμενη πραγματικότητα «επί του πεδίου» σήμερα, τα όπλα και ο «πόλεμος του Αύριο», (όχι μεθαύριο), φτάνουν σε έναν «εξελικτικό κορεσμό». Όλα εξαρτώνται κυρίως από το συνδυασμό της χρήσης του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος με παθητικό και ενεργητικό τρόπο: -Το όπλο σου θα φτάσει στο στόχο (παρά τις άμυνες) και το εχθρικό θα καταστραφεί από τις δικές σου (αποτέλεσμα-τικότερες) Άμυνες». Είτε ΗΠΑ, είτε Κίνα, Ρωσία ή Ουκρανία, είτε Ισραήλ, Τουρκία ή Ελλάδα, ο ανταγωνισμός σε αυτό το δόγμα κινείται με τεράστια κεφάλαια να επενδύονται παγκοσμίως και οι προσφερόμενες «καλύτερες λύσεις» περιορίζονται όλο και πιο πολύ, βρισκόμαστε σε τεχνολογικό “bottleneck”: Κάθε εξέλιξη που «κάνει διαφορά» είναι σήμερα το Άγιο Δισκοπότηρο.

Οπότε, μπορεί η Τουρκία να προηγήθηκε κατά πολύ αλλά η Ελλάδα έχει μπει για τα καλά στον παγκόσμιο ανταγωνισμό πρωτοκαθεδρίας.

Δεν ξεκίνησε από το μηδέν.

Ναι, ψώνισε, ψωνίζει (και) έτοιμα.

Αλλά τα ενσωματώνει και συνεχίζει.

Σήμερα, το λέω αυτό ως «κλείσιμο» η Ελλάδα σε πολλούς κρίσιμους τεχνολογικούς τομείς στο αμυντικό διεθνές περιβάλλον παίζει «πρώτη εθνική». Και βέβαια η συνεργασία (και) με το Ισραήλ όπως έχω συχνά επισημάνει εδώ, αποτελεί τεράστιο κεφάλαιο που συμβάλλει στην -υπεράνω ανταγωνισμού παγκοσμίως- τεχνολογική υπεροχή που επιδιώκει η Ελλάδα.

Και αυτά υλοποιούνται με επαφές όπως αυτές που πραγματοποίησε εδώ ο «ιπτάμενος» Νίκος Δένδιας. Αυτά, δε χρειάζονται περισσότερα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους