Original Post

Πλήρες Κείμενο:

-Ακολουθεί το ελληνικό κείμενο- 1974’ün üzerinden 52 yıl geçti. Ancak yıllarca süren çatışmaların, darbenin, savaşın, kayıpların ve yerinden edilmenin acısı hâlâ Kıbrıs’ın iki yanında yaşamaya devam ediyor.

Yıllarca herkes kendi kayıplarını ve acısını anlattı, karşı tarafın kayıplarını ve acısını görmezden geldi.

Ölenler “sizden” ve “bizden” diye ayrıldı.

Oysa evladını kaybeden bir annenin acısı ne sınıra sığar ne de kimliğe. Neriman Cahit’in “Çook Geç Kaldık Kleopatra…” şiiri, annelerin ortak acısını ve barış özlemini dile getiriyor.

Aradan yarım yüzyılı aşkın bir zaman geçti.

Ancak şiirin çağrısı hâlâ önümüzde duruyor: Kıbrıs’ın çocuklarının kazanacağı bir gelecek, geçmişin acılarını yarıştırmaktan vazgeçtiğimizde mümkün olabilir. 🕊️ 1974’ün kara Temmuz’unun yıldönümünde kimliği ve inancı ne olursa olsun, tüm etnik çatışmalarda işkencelerden geçen, katledilen, cinsel şiddete maruz kalan, öldürülüp kuyulara atılarak kaybedilen bu adanın tüm insanlarını saygıyla anıyoruz. (ΕΛ) Έχουν περάσει 52 χρόνια από το 1974.

Ωστόσο, ο πόνος και το τραύμα που άφησαν πίσω τους οι πολυετείς συγκρούσεις, το πραξικόπημα, ο πόλεμος, οι αγνοούμενοι και ο εκτοπισμός εξακολουθούν να ζουν και στις δύο πλευρές της Κύπρου.

Για χρόνια, ο καθένας μιλούσε για τις δικές του απώλειες και τον δικό του πόνο, αγνοώντας τις απώλειες και τον πόνο της άλλης πλευράς.

Οι νεκροί χωρίστηκαν σε «δικούς σας» και «δικούς μας». Κι όμως, ο πόνος μιας μάνας που έχασε το παιδί της δεν χωρά ούτε σε σύνορα ούτε σε ταυτότητες.

Το ποίημα της Νερίμαν Τζαχίτ «Αργούμε πολύ, πάρα πολύ, Κλεοπάτρα…» εκφράζει τον κοινό πόνο των μανάδων και τη λαχτάρα τους για ειρήνη.

Έχει περάσει περισσότερο από μισός αιώνας.

Ωστόσο, το κάλεσμα του ποιήματος παραμένει ακόμη μπροστά μας: Ένα μέλλον στο οποίο θα κερδίσουν τα παιδιά της Κύπρου μπορεί να γίνει πραγματικότητα μόνο όταν σταματήσουμε να βάζουμε σε ζυγαριά τους πόνους του παρελθόντος. 🕊️ Στην επέτειο του μαύρου Ιούλη του 1974, τιμούμε με σεβασμό όλους τους ανθρώπους αυτού του νησιού που, ανεξάρτητα από την εθνική καταγωγή και τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους, υπέστησαν βασανιστήρια, σφαγιάστηκαν, υπέστησαν σεξουαλική βία ή δολοφονήθηκαν, ρίχτηκαν σε πηγάδια και έκτοτε αγνοούνται, στις συγκρούσεις που πυροδότησε ο εθνικισμός.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους