Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη Γοργόνα (μου) που γύρισε στη θάλασσά της... Υπάρχουν ψυχές που δεν γεννήθηκαν για να ανήκουν στη στεριά.

Ήρθαν για να σκορπούν φως, να χαρίζουν χαμόγελα και να αφήνουν πίσω τους το άρωμα της καλοσύνης, σαν το αλάτι που μένει στο δέρμα μετά από μια γλυκιά βουτιά στη θάλασσα.

Εσύ ήσουν μια τέτοια ψυχή.

Μια γοργόνα.

Μια γυναίκα που κουβαλούσε μέσα της την απεραντοσύνη του πελάγους, τη δύναμη των κυμάτων και την ηρεμία του γαλάζιου ορίζοντα.

Έφυγες πολύ νωρίς.

Τόσο νωρίς που η καρδιά δυσκολεύεται να δεχτεί την απουσία σου.

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνονται ποτέ.

Γίνονται άνεμος, γίνονται κύμα, γίνονται φως που αντανακλά πάνω στη θάλασσα και μας θυμίζει πως κάποτε πέρασαν από τη ζωή μας και την έκαναν ομορφότερη.

Σήμερα δεν σου λέω άλλα αντίο.

Σου ψιθυρίζω «καλό ταξίδι». Γιατί οι γοργόνες δεν πεθαίνουν.

Επιστρέφουν εκεί όπου ανήκουν.

Στα βαθιά, στα γαλήνια νερά της αιωνιότητας, εκεί όπου ο πόνος σωπαίνει και η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ.

Θα σε αναζητώ στο τραγούδι των κυμάτων, στο χάδι του θαλασσινού αέρα, στις σιωπές που γεμίζουν με τις αναμνήσεις σου.

Και κάθε φορά που η θάλασσα θα λαμπυρίζει κάτω από τον ήλιο ή το φεγγάρι, θα πιστεύω πως μου χαμογελάς.

Καλό σου ταξίδι, όμορφη γοργόνα (μου). Η θάλασσα σε πήρε ξανά στην αγκαλιά της, μα η αγάπη που άφησες πίσω θα μείνει για πάντα στις καρδιές όλων μας.

Δεν σε αποχαιρετούμε όλοι οσοι σε αγαπήσαμε με δάκρυα μόνο, αλλά και με ευγνωμοσύνη που υπήρξες.

Καλό ταξίδι αγαπημένη και καλή αντάμωση... Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν από κοντά μας ποτέ πραγματικά. Απλώς γίνονται αιωνιότητα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους