Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αποκάλυψη: Η Τουρκία σχεδίαζε τη διχοτόμηση της Κύπρου πριν από την εισβολή – Τα έγγραφα που αλλάζουν τα πάντα – Το σχέδιο Ετζεβίτ πριν από τον «Αττίλα» Η δημόσια συζήτηση γύρω από το Κυπριακό επικεντρώνεται και πάλι στις προσπάθειες επανέναρξης των διαπραγματεύσεων, με την ομοσπονδιακή λύση να παραμένει στο επίκεντρο.

Ωστόσο, ιστορικά έγγραφα και διπλωματικές καταγραφές επαναφέρουν ένα κρίσιμο ερώτημα: Αποτελεί η διζωνική ομοσπονδία μια πρόταση επανένωσης ή ήταν εξαρχής μέρος του τουρκικού στρατηγικού σχεδιασμού για τη διχοτόμηση της Κύπρου; Το ιστορικό υλικό από το καλοκαίρι του 1974, αλλά και μεταγενέστερα τουρκικά έγγραφα, αποτυπώνουν μια διαφορετική εικόνα από αυτή που κυριάρχησε τις τελευταίες δεκαετίες, αποκαλύπτοντας ότι η Άγκυρα συζητούσε την ομοσπονδία ως μέσο γεωγραφικού, πληθυσμιακού και διοικητικού διαχωρισμού του νησιού ακόμη πριν από την τουρκική εισβολή.

Το σχέδιο Ετζεβίτ πριν από τον «Αττίλα» Τρεις ημέρες μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, η Κύπρος βρισκόταν στο χείλος της καταστροφής. Στο Λονδίνο διεξάγονταν πυρετώδεις διπλωματικές διαβουλεύσεις, με τον ανατραπέντα Πρόεδρο Αρχιεπίσκοπο Μακάριο, τον Αμερικανό υφυπουργό Εξωτερικών Τζόζεφ Σίσκο, απεσταλμένο του Χένρι Κίσινγκερ, αλλά και τον τότε πρωθυπουργό της Τουρκίας Μπουλέντ Ετζεβίτ.

Σύμφωνα με τα αμερικανικά και βρετανικά έγγραφα, ο Ετζεβίτ δεν ζητούσε απλώς την αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης.

Είχε ήδη θέσει ως εναλλακτική λύση την ομοσπονδία, η οποία προέβλεπε ουσιαστικά τη διχοτόμηση της Κύπρου μέσω δύο αυτόνομων περιοχών.

Οι τρεις βασικές απαιτήσεις της Άγκυρας Κατά τις συνομιλίες της 18ης Ιουλίου 1974, η τουρκική πλευρά διατύπωσε τρεις βασικές αξιώσεις: * Αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης, χρησιμοποιώντας το πραξικόπημα ως πολιτικό επιχείρημα. * Αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών από την Κύπρο. * Δημιουργία ασφαλούς διαδρόμου προς τη θάλασσα για τους Τουρκοκύπριους, κάτι που αποτελούσε τη βάση για γεωγραφικό διαχωρισμό του νησιού.

Όπως προκύπτει από τις διπλωματικές συνομιλίες, η Άγκυρα θεωρούσε ότι το νέο πολιτειακό μοντέλο έπρεπε να βασίζεται σε δύο αυτόνομες περιοχές με ξεχωριστές διοικήσεις, ανοίγοντας τον δρόμο για μια διχοτομική δομή.

Η ομοσπονδία ως εργαλείο διχοτόμησης Τα αμερικανικά έγγραφα καταγράφουν ότι ο Ετζεβίτ ζήτησε τη δημιουργία: * δύο αυτόνομων προσωρινών κυβερνήσεων, * δύο ξεχωριστών διοικητικών περιοχών, * νέου πολιτειακού καθεστώτος, στο οποίο οι δύο πλευρές θα λειτουργούσαν με ευρεία αυτονομία.

Οι ίδιες αμερικανικές αναφορές σημειώνουν ότι οι συγκεκριμένες προτάσεις ισοδυναμούσαν ουσιαστικά με διχοτόμηση της Κύπρου, είτε αυτή θα επιτυγχανόταν μέσω διαπραγματεύσεων είτε με στρατιωτική επιβολή.

Η δεύτερη συνάντηση που άλλαξε τα δεδομένα Στις επαφές του με τον Τζόζεφ Σίσκο, ο Ετζεβίτ εμφανίστηκε ακόμη πιο αδιάλλακτος.

Οι αμερικανικές σημειώσεις αναφέρουν ότι: * ζήτησε ενίσχυση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στο νησί, * απαίτησε ελεύθερη πρόσβαση σε λιμάνια και αεροδρόμια, * αρνήθηκε οποιαδήποτε ουσιαστική διαπραγμάτευση με την ελληνική πλευρά.

Οι ίδιες οι παρατηρήσεις του Σίσκο κάνουν λόγο για ιδιαίτερα σκληρή στάση της τουρκικής κυβέρνησης, επισημαίνοντας ότι οι προτάσεις αυτές δεν θα μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές ούτε από την Ελλάδα ούτε από την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το τουρκικό έγγραφο του 1991 επιβεβαιώνει τη στρατηγική Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και τουρκικό έγγραφο της 18ης Οκτωβρίου 1991, το οποίο επικαλείται το άρθρο.

Στο συγκεκριμένο κείμενο η Άγκυρα υποστηρίζει ότι: * η κυριαρχία στην Κύπρο πηγάζει εξίσου από τις δύο κοινότητες, * καμία πλευρά δεν μπορεί να ασκεί κυριαρχία σε ολόκληρο το νησί, * η ομοσπονδία θα πρέπει να δημιουργηθεί από δύο συνιστώσες πολιτείες, οι οποίες μεταβιβάζουν μόνο μέρος των εξουσιών στην κεντρική κυβέρνηση, διατηρώντας το υπόλοιπο στις ίδιες.

Κατά την ανάλυση του άρθρου, η συγκεκριμένη φιλοσοφία παραπέμπει σε πολιτειακή δομή δύο ισότιμων κρατικών οντοτήτων, στοιχείο που χαρακτηρίζεται ως συνέχεια της τουρκικής στρατηγικής για διαχωρισμό της Κύπρου.

Η κριτική στις διαχρονικές επιλογές για το Κυπριακό Το άρθρο υποστηρίζει ότι πολλές από τις θέσεις που σήμερα προβάλλονται ως βάση λύσης είχαν διατυπωθεί αρχικά από την τουρκική πλευρά ήδη από το 1974 και στη συνέχεια επανήλθαν σε μεταγενέστερα σχέδια, όπως στις συζητήσεις της δεκαετίας του 1990 και στο Σχέδιο Ανάν.

Παράλληλα, ασκείται έντονη κριτική στις πολιτικές επιλογές που, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, αποδέχθηκαν σταδιακά στοιχεία τα οποία στο παρελθόν θεωρούνταν διχοτομικές τουρκικές αξιώσεις.

Η ευρωπαϊκή διάσταση και το Πρωτόκολλο 10 Ως εναλλακτική βάση για το Κυπριακό, το άρθρο προτείνει την αξιοποίηση: * του Πρωτοκόλλου 10 της ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το οποίο αναγνωρίζει ολόκληρη την Κύπρο ως κράτος-μέλος με προσωρινή αναστολή εφαρμογής του κοινοτικού κεκτημένου στα κατεχόμενα, * καθώς και της Αντιδήλωσης της 21ης Σεπτεμβρίου 2005, που συνδέει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας με την αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με την ανάλυση, τα δύο αυτά ευρωπαϊκά εργαλεία θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μιας διαφορετικής στρατηγικής στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Revelation: Turkey planned the partition of Cyprus before the invasion – The documents that change everything – The Ecevit plan before “Attila” The public debate on the Cyprus issue is once again focused on efforts to restart negotiations, with the federal solution remaining at the forefront.

However, historical documents and diplomatic records raise a crucial question: Is the bizonal federation a reunification proposal or was it part of the Turkish strategic plan to divide Cyprus from the beginning? Historical material from the summer of 1974, as well as later Turkish documents, portray a different picture from that which has prevailed in recent decades, revealing that Ankara was discussing federation as a means of geographical, population and administrative separation of the island even before the Turkish invasion. The Ecevit plan before "Attila" Three days after the coup of July 15, 1974, Cyprus was on the brink of disaster.

Feverish diplomatic consultations were taking place in London, with the ousted President Archbishop Makarios , US Undersecretary of State Joseph Sisco , Henry Kissinger 's envoy , and the then Prime Minister of Turkey Bulent Ecevit . According to American and British documents, Ecevit was not simply calling for the restoration of constitutional order.

He had already proposed federation as an alternative solution, which essentially envisaged the partition of Cyprus into two autonomous regions.

Ankara's three main demands During the talks of July 18, 1974, the Turkish side formulated three basic demands: * Restoration of constitutional order , using the coup as a political argument. * Withdrawal of Greek officers from Cyprus. * Creation of a safe corridor to the sea for Turkish Cypriots , which was the basis for the geographical separation of the island.

As emerges from diplomatic talks, Ankara believed that the new state model should be based on two autonomous regions with separate administrations , paving the way for a bifurcated structure.

Federation as a tool of division American documents record that Ecevit requested the creation of: * two autonomous provisional governments, * two separate administrative regions, * a new political regime , in which the two sides would operate with broad autonomy.

The same American reports note that these proposals were essentially equivalent to the partition of Cyprus , whether this was achieved through negotiations or military imposition.

The second meeting that changed the course of events In his contacts with Joseph Sisco, Ecevit appeared even more intransigent. The American notes state that: * requested a reinforcement of the Turkish military presence on the island, * demanded free access to ports and airports, * refused any substantive negotiations with the Greek side.

Cisco's own remarks speak of a particularly tough stance by the Turkish government , pointing out that these proposals could not be accepted by either Greece or the Republic of Cyprus.

The 1991 Turkish document confirms the strategy Of particular interest is a Turkish document of October 18, 1991 , which the article cites.

In this specific text, Ankara claims that: * sovereignty in Cyprus stems equally from both communities, * no side can exercise sovereignty over the entire island, * The federation should be created by two constituent states , which transfer only part of the powers to the central government, retaining the rest in themselves.

According to the analysis of the article, this particular philosophy refers to a state structure of two equal state entities , an element that is characterized as a continuation of the Turkish strategy for the separation of Cyprus.

Criticism of the timeless choices for the Cyprus problem The article argues that many of the positions currently being put forward as the basis for a solution were initially formulated by the Turkish side as early as 1974 and were then revisited in later plans, such as in the discussions of the 1990s and the Annan Plan . At the same time, there is strong criticism of the political choices that, according to the columnist, gradually accepted elements that in the past were considered dichotomous Turkish claims . The European dimension and Protocol 10 As an alternative basis for the Cyprus problem, the article proposes the use of: * Protocol 10 of the accession of the Republic of Cyprus to the European Union , which recognizes the whole of Cyprus as a member state with a temporary suspension of the application of the acquis communautaire in the occupied territories, * as well as the Counter-Declaration of September 21, 2005 , which links Turkey's accession process with the recognition of the Republic of Cyprus.

According to the analysis, these two European tools could form the basis of a different strategy in the negotiations on the Cyprus problem. Source: directus.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους