Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πήγα χτες και είδα την Οδύσσεια του Christopher Nolan. Θερινός κινηματογράφος, στους Αγίους Θεοδώρους, Κορινθίας.

Τίγκα από κόσμο, αν και Σάββατο, τραπεζάκια παντού και καλοκαιρινή διάθεση.

Αρχικά να ξεκαθαρίσω πως αν σου αρέσει μια ταινία ή όχι, είναι θέμα γούστου.

Εμένα η ταινία μου άρεσε, όπως και στα άτομα που πήγαμε παρέα.

Άκουσα κάποιες κυρίες που είπανε «δεν ήταν αυτό που περίμενα». Οκ, δεν ξέρω τι περίμεναν αλλά δικαίωμά τους.

Ο καθένας το παίρνει όπως θέλει.

Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι αφήγησης ενός παραμυθιού, που έχουν να κάνουν με τον χαρακτήρα του αφηγητή και τί θέλει αυτός να σου επισημάνει.

Επίσης, είναι πάρα πολύ δύσκολο ένας καλλιτέχνης (στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο σκηνοθέτης) να κερδίσει όλους τους θεατές.

Ως καλλιτέχνης κι εγω, μπορώ να σας πω ότι σε κάποιους μπορεί να αρέσω, σε κάποιους να φαίνομαι υπερβολικός, κάποιοι θα ήθελαν να έχω πιο σκληρό ήχο και κάποιοι να έχω πιο φαντασμαγορικό σόου, με καλεσμένους, φώτα και χορεύτριες.

Αν ήμασταν σίγουροι πως όταν ανέβουμε στο πάλκο η επιτυχία είναι δεδομένη και πως ο κόσμος θα αγκαλιάσει αυτό που κάνουμε, τότε κανένας καλλιτέχνης δεν θα είχε άγχος.

Επίσης, ο τρόπος που θα παίξω με τους New Zero God μια διασκευή, θα είναι διαφορετικός από το τρόπο που θα παίξουν το ίδιο τραγούδι οι Panx Romana ή οι Last Drive.

Σε κάποιον μπορεί να μην αρέσει η δική μου εκτέλεση και σε κάποιον μπορεί να αρέσουν και των τριών μας και εδώ ερχόμαστε σε ένα έργο όπως είναι η Οδύσσεια, που την έχουμε δει ακόμα και από την εποχή των swords and sandals, ταινιών των Ιταλών στα τέλη της δεκαετίας του 1960, με κάτι B-Movie που τώρα πεθαίνεις στα γέλια, ο Nolan τόλμησε και το έκανε.

Και πέρασε το δικό του στοιχείο μέσα.

Ποιο στοιχείο είναι αυτό? Μέσα από τόσους πασίγνωστους ηθοποιούς και με ένα σχετικά λιτό σκηνικό, γυρισμένο σε Ισλανδία, Ελλάδα, Ιταλία και δεν ξέρω κι εγώ που αλλού, ο Nolan καταλήγει να πει ένα πασίγνωστο παραμύθι (στην ουσία λέει δύο γιατί τα flashbacks εξιστορούν και την Ιλιάδα) του οποίου ο ήρωας αναπολώντας τα όσα έγιναν στην Τροία, καταλαβαίνει πως οι πράξεις τους παραβίαζαν τους νόμους των θεών και των ανθρώπων.

Ότι ο πόλεμος, παραβιάζει όποιους νόμους έχουμε θέσει ως υπάρξεις με λογική.

Δεν είναι η πρώτη αντιπολεμική ταινία του Nolan.

Μια ταινία που οι άθαφτοι νεκροί έρχονται από τον Άδη και συναντούν τον επικεφαλής τους απαιτώντας εξιλέωση.

Δεν χρειάζονται Χολιγουντιανά σκηνικά για να ειπωθούν αυτά τα πράγματα.

Υπάρχει μόνο ένα κοινό που συμφωνεί ή που διαφωνεί με το μήνυμα. Η Οδύσσεια είναι αρχαίο adventure.

Είναι μια περιπλάνηση μέσα στους μύθους και τους θρύλους της Μεσογείου της εποχής του χαλκού με ένα μήνυμα: ο πόλεμος είναι κάτι κακό.

Καταστρέφει τον ηττημένο αλλά καταστρέφει και τον νικητή.

Για όποιον δεν είδε πως το μήνυμα αυτό είναι πανανθρώπινο.

Για όποιον πίστεψε πως είναι απλά και μόνο ένα μήνυμα από τους Έλληνες για τους Έλληνες, έχει χάσει την ουσία των λέξεων άνθρωπος, θάνατος, πόνος, αίμα, αξιοπρέπεια, θρήνος, απώλεια και θα πρέπει ίσως να το ξανασκεφτεί. Η Οδύσσεια ξέρετε πως θα μπορούσε να μεταφραστεί με σημερινές συνθήκες? Ως ένα Post-traumatic stress disorder (PTSD) ως Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες που παθαίνουν πολλοί στρατιώτες που έχουν πολεμήσει.

Είναι μια ψυχική πάθηση που τα συμπτώματά της περιλαμβάνουν ενοχλητικές αναμνήσεις ή αναδρομές στο παρελθόν, (τα Flashbacks της ταινίας) αποφυγή υπενθυμίσεων τραύματος (η πολύχρονη παραμονή του Οδυσσέα στο νησί της Καλυψούς), αρνητικές αλλαγές στη διάθεση (οι σειρήνες) και αυξημένη διέγερση τύπου «μάχης ή φυγής». Ουσιαστικά, για εμένα, η Οδύσσεια είναι το καταστροφικό ψυχολογικό ταξίδι ενός στρατιώτη μετά από όσα έχουν δει τα μάτια του στον πόλεμο.

Θα επανέλθει ποτέ στην πρώιμη ψυχολογική του κατάσταση? Είναι τόσα πολλά που έχει συνειδητοποιήσει πως έκανε (παραβίασε, όπως λέει ο ίδιος, όλους τους νόμους θεών και ανθρώπων) είδε συντρόφους του να γίνονται κομμάτια, έκανε ο ίδιος ανθρώπους κομμάτια σε έναν πόλεμο που ίσως να μην ήθελε να πάει (ο Οδυσσέας δεν πολυγούσταρε να ακολουθήσει τον Αγαμέμνονα…) Και οι μνηστήρες, είναι το τελευταίο, πολύ δύσκολο στάδιο που πρέπει να ξεπεράσει για να βρεί την Πηνελόπη – να έρθει δηλαδή στα συγκαλά του.

Να βρει την λογική και τον παλιό του εαυτό.

Εγω έτσι την είδα την ταινία.

Εάν κάποιοι τσίνησαν επειδή η Ελένη είναι μαύρη γυναίκα, επειδή κάποιος σύντροφος του Οδυσσέα είναι Ασιάτης κλπ τότε το είδαν από μια άλλη σκοπιά που δεν με αφορά και θα μπορούσα να τους πω πολύ απλά πως «επίσης, αν νομίζετε πως έχουμε να κάνουμε με πραγματική ιστορία και όχι με μυθιστόρημα και πως δεν χωράνε στην αφήγηση άνθρωποι που δεν είναι του ίδιου χρώματος με εμάς, να σας υπενθυμίσω και το ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν μιλούσαν Αγγλικά…» Τέλος πάντων, βλακείες... Νομίζω πως έγινα αρκετά σαφής λέγοντας πως η Οδύσσεια έχει ένα πανανθρώπινο μήνυμα.

Το καστ είναι εντυπωσιακό, οι ηθοποιοί είναι όλοι πολύ γνωστοί (μέχρι και ο Jon Bernthal από το Walking Dead κάνει τον Μενέλαο…) Σηκώνω τα χέρια μου ψηλά, δεν αναγνώρισα τον John Leguizamo στον ρόλο του πιστού χοιροβοσκού Ευμαιου.

Χάρηκα που είδα ξανά τον Ryan Hurst στον ρόλο του Μέντωρα (έκανε τον Opie στο Sons of Anarchy) και να μου θυμηθείτε πως ο Σκωτσέζος ηθοποιός Brian Vernel θα γίνει από τους διάσημους «κακούς» του κινηματογράφου (έπαιζε στις Συμμορίες του Λονδίνου, στην Δουνκερκη και εδώ τον στέλνουν να σκοτώσει τον Τηλέμαχο…) Α! και η μουσική του Ludwig Göransson, σούπερ! Εκεί στην μάχη με τους μνηστήρες γέμισα άγχος… Ετσι λοιπόν είδα εγω την Οδύσσεια… Καλημέρα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους