Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Uníos Hermanos Proletarios": Σαν σήμερα, 19 Ιουλίου 1936, οι πολιτοφυλακές σοσιαλιστών αναρχικών και κομμουνιστών εργατών, μαζί με πιστές στη εκλεγμένη Ισπανική κυβέρνηση στρατιωτικές δυνάμεις και τμήματα του λαού, συντρίβουν στη Βαρκελώνη και τη Μαδρίτη τις ακροδεξιές εθνικιστικές και φασιστικές δυνάμεις που συμμετείχαν στην απόπειρα στρατιωτικού πραξικοπήματος.

Το πραξικόπημα είχε ξεκινήσει στις 17–18 Ιουλίου υπό την ηγεσία στρατηγών, ανάμεσά τους και ο Φρανθίσκο Φράνκο, με στόχο την ανατροπή της εκλεγμένης κυβέρνησης.

Άρχισε στο Μαρόκο (τότε Ισπανική αποικία). Ο σχεδιασμός ήταν να εκδηλωθεί τα ξημερώματα της 18ης Ιουλίου, όμως, όταν η συνωμοσία αποκαλύφθηκε στη Μελίγια, οι πραξικοπηματίες αποφάσισαν να κινηθούν μία ημέρα νωρίτερα.

Οι στασιαστές συνέλαβαν τους αξιωματικούς που παρέμεναν πιστοί στην εκλεγμένη κυβέρνηση, κατέλαβαν τα δημόσια κτίρια και το αεροδρόμιο της πόλης και συνέταξαν καταλόγους με συνδικαλιστές, αριστερούς και άλλους.

Χιλιάδες άνθρωποι συνελήφθησαν, ενώ όσοι αντιστάθηκαν εκτελέστηκαν επιτόπου, ανάμεσά τους ο δήμαρχος της Μελίγια και ο τοπικός στρατηγός που είχε παραμείνει πιστός στη δημοκρατική κυβέρνηση.

Αμέσως μετά, οι πραξικοπηματίες της Μελίγια επικοινώνησαν με τους συνεργούς τους στη Θέουτα και την Τετουάν,, συλλαμβάνοντας ή εκτελώντας όσους αντιστέκονταν.

Στις 18 και 19 Ιουλίου, οι φασίστες προσπάθησαν να επεκτείνων το πραξικόπημα στην Ισπανία.

Το πρωί της 19ης Ιουλίου 1936, οι στρατιωτικές μονάδες που συμμετείχαν στο πραξικόπημα βγήκαν από τους στρατώνες στη Βαρκελώνη, πιστεύοντας ότι θα καταλάμβαναν εύκολα τα βασικά κυβερνητικά κτίρια.

Αντί γι' αυτό, βρέθηκαν αντιμέτωπες με χιλιάδες οπλισμένους εργάτες, μέλη συνδικάτων και πολιτοφυλακών, καθώς και με δυνάμεις της Guardia de Asalto και της Guardia Civil.

Η αστική κυβέρνηση της Ισπανίας αρχικά είχε αρνηθεί να εξοπλίσει τον λαό, φοβούμενη μια κοινωνική επανάσταση που θα έθετα σε αμφισβήτηση και τα πρόνομια του δικού της συστήματος.

Χιλιάδες εργάτες κατέβηκαν σε γενική απεργία, έστησαν οδοφράγματα και απαίτησαν όπλα για να υπερασπιστούν τη Δημοκρατία.

Τελικά αναγκάστηκε να υποχώρήσει αφού στην πραγματικότητα το εργατικό κίνημα κατάφερε να μπλοκάρει και να κατασχέσει μεταφορές πολεμικού υλικού με το οποίο εξοπλίστηκε.

Πχ στην Βαρκελώνη, μέλη της CNT κατέσχεσαν μεμονωμένα οπλοστάσια, καθώς και όπλα από πλοία στο λιμάνι.

Το συνδικάτο λιμενεργατών Unión General de Trabajadores (UGT) γνώριζε για ένα φορτίο δυναμίτη που είχε φτάσει στο λιμάνι, οπότε κατασχέθηκαν και αυτά, και οι εργάτες άρχισαν να κατασκευάζουν αυτοσχέδιες χειροβομβίδες.

Κάθε κατάστημα όπλων στην πόλη άδειασε, και τα μηχανοκίνητα οχήματα επιτάχθηκαν και εξοπλίστηκαν με αυτοσχέδια μεταλλικά καλύμματα και σάκους με άμμο.

Σημαντικό ρόλο στην αντίσταση είχαν οι αναρχοσυνδικαλιστές της CNT-FAI, που αποτελούσαν τη μεγαλύτερη οργανωμένη δύναμη του εργατικού κινήματος στην Καταλονία.

Από τα ξημερώματα κατέλαβαν οπλοστάσια, έστησαν οδοφράγματα και επιτέθηκαν στις στρατιωτικές μονάδες του Φράνκο.

Οι μάχες κράτησαν όλη την ημέρα και κατέληξαν στη συντριβή των πραξικοπηματιών.

Ήταν τέτοια η συντριβή που ο στρατηγός Μανουέλ Γκοντέδ, που είχε σταλεί για να αναλάβει την ηγεσία του πραξικοπήματος στη Βαρκελώνη, συνελήφθη και αναγκάστηκε να καλέσει δημόσια τους στρατιώτες του να παραδοθούν. Στην Μαδρίτη, η κυβέρνηση διένειμε τελικά όπλα σε εργατικές οργανώσεις, ενώ εργάτες της UGT, της CNT, του Σοσιαλιστικού Κόμματος (PSOE), του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισπανίας (PCE) και της οργάνωσης POUM συγκρότησαν πολιτοφυλακές και υπερασπίστηκαν την πόλη.

Και εκεί οι πραξικοπηματικές δυνάμεις απέτυχαν να καταλάβουν την πρωτεύουσα και αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.

Οι φασίστες ηττήθηκαν και στην Βαλένθια.

Επικράτησαν σε περιοχές, όπως η Σεβίλλη και σε μεγάλο μέρος της Καστίλλης.

Η νίκη των εργατών ενάντια στους φασίστες και η αποτροπή του πραξικοπήματος οδήγησε σε νέες στρατιωτικές επιθέσεις των φασιστών και στην Ισπανική Επανάσταση.

Στις πρώτες ημέρες της εξέγερσης, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (PCE) ήταν αριθμητικά μικρότερο από τις αναρχικές και τις σοσιαλιστικές οργανώσεις.

Η επιρροή του στους εργαζομένους ήταν περιορισμένη σε σύγκριση με την CNT και την UGT, ενώ στις μάχες της Βαρκελώνης πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν κυρίως οι αναρχικοί εργάτες.

Ωστόσο, οι κομμουνιστές συμμετείχαν ενεργά στην οργάνωση της άμυνας, στη συγκρότηση πολιτοφυλακών και στις μάχες κατά των πραξικοπηματιών, ιδιαίτερα στη Μαδρίτη και σε άλλες περιοχές όπου διέθεταν ισχυρότερες οργανώσεις.

Κατά τους επόμενους μήνες, με τη στρατιωτική και πολιτική στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης, το PCE ενίσχυσε σημαντικά τη δύναμή του και απέκτησε μεγάλη επιρροή στην κυβέρνηση της Δημοκρατίας και στον υπό συγκρότηση Λαϊκό Στρατό.

Στις περιοχές που παρέμειναν υπό τον έλεγχο της Δημοκρατίας ξέσπασε μια πρωτοφανής κοινωνική επανάσταση: εργοστάσια και αγροκτήματα πέρασαν σε εργατικό έλεγχο, δημιουργήθηκαν κολεκτίβες και εργατικές πολιτοφυλακές, ενώ χιλιάδες εθελοντές από όλο τον κόσμο κατέφθασαν αργότερα για να πολεμήσουν στις Διεθνείς Ταξιαρχίες.

Απέναντί τους βρέθηκαν οι φασιστικές δυνάμεις του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο, οι οποίες ενισχύθηκαν αποφασιστικά από τη ναζιστική Γερμανία του Χίτλερ και τη φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι (ενω πχ οι "Σοσιαλιστές" της Γαλλίας αρνήθηκαν κάθε βοήθεια στους Δημοκρατικούς) Ο πόλεμος θα διαρκούσε έως το 1939 και θα κατέληγε στην επιβολή της δικτατορίας του Φράνκο, η οποία παρέμεινε στην εξουσία για σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. *Το σύνθημα "Uníos Hermanos Proletarios" (Ενωθείτε, αδέλφια προλετάριοι) είχε γεννηθεί στην μεγάλη εξέγερση των ανθρακωρύχων στις Αστούριες το 1934 και έγινε ένα απο τα πιο γνωστά συνθήματα της Ισπανικής Επανάστασης και του κοινωνικού χαρακτήρα της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους