Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Μούρης σταμάτησε να τρώει την τρίτη μέρα. Ο Μούρης σταμάτησε να τρώει την τρίτη μέρα. Η Άννα Βασιλείου σκέφτηκε πρώτα ότι απλώς έκανε ιδιοτροπίες.

Όμως τα λόγια του κτηνιάτρου την έκαναν να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να δει εκεί μια ψυχή που λαχταρούσε το ίδιο. — Εμπρός, γιατρέ; Μπορείτε να έρθετε; Έχουμε εδώ ένα γάτο που δεν είναι καλά, τρίτη μέρα δεν τρώει τίποτα.

Ο κτηνίατρος Ιγνάτιος Σεργίου αναστέναξε.

Σπάνια έκανε επισκέψεις στο σπίτι, αλλά κάτι στη φωνή τον έκανε να συμφωνήσει. — Εντάξει, πέστε μου τη διεύθυνση.

Μισή ώρα αργότερα στεκόταν μπροστά στην πόρτα ενός διαμερίσματος σε νεόδμητη πολυκατοικία στα περίχωρα της Αθήνας.

Του άνοιξε ένας άντρας γύρω στα σαράντα, με ακριβό πουκάμισο και κουρασμένο πρόσωπο. — Περάστε, γιατρέ.

Η μητέρα μου έχει τρελαθεί, κι εγώ δεν ξέρω τι να κάνω.

Στο ευρύχωρο τρίχωρο διαμέρισμα μύριζε φρέσκια ανακαίνιση και κάτι ακόμα.

Μια μούχλα που φανερώνει ότι τα παράθυρα ανοίγουν σπάνια.

Στον καναπέ καθόταν μια ηλικιωμένη γυναίκα με σβησμένο βλέμμα.

Δίπλα της, κουλουριασμένος, ήταν ένας μεγαλόσωμος κόκκινος γάτος.

Το τρίχωμά του θαμπό, το ζώο φαινόταν απαθές. — Γεια σας, — είπε ο Ιγνάτιος Σεργίου, καθίζοντας δίπλα. — Πώς λέγεται ο ασθενής; — Μούρης, — απάντησε χαμηλόφωνα η γριούλα. — Γιατρέ, κάτι δεν πάει καλά.

Δεν τρώει, δεν παίζει, μόνο ξαπλώνει.

Μήπως αρρώστησε; Ο κτηνίατρος πήρε προσεκτικά τον γάτο αγκαλιά και τον εξέτασε.

Θερμοκρασία φυσιολογική, αναπνοή ήρεμη, η κοιλιά μαλακή στην ψηλάφηση. — Πόσων χρονών είναι; — Οκτώ.

Τον μάζεψα γατάκι, καθόταν στην πόρτα του κήπου, τσίριζε.

Τον μεγάλωσα, ήταν πάντα τόσο ζωηρός, παιχνιδιάρης. — Πότε άρχισε; Ο γιος της γυναίκας μπήκε ανυπόμονα στη μέση. — Μόλις μετακομίσαμε εδώ.

Πριν τρεις μέρες.

Έπεισα τη μητέρα μου να έρθει σε μένα, στο χωριό μόνη δεν γινόταν στην ηλικία της.

Το σπίτι το πουλάμε, βρήκαμε ήδη αγοραστή.

Νόμιζα πως θα χαιρόταν.

Εδώ έχει καλό μπάνιο, θέρμανση κεντρική, μαγαζιά δίπλα.

Κι αυτή με τον γάτο τον έχει σαν τα μάτια της. Ο Ιγνάτιος Σεργίου κοίταξε προσεκτικά την Άννα Βασιλείου.

Εκείνη καθόταν με σκυμμένους ώμους, και στη στάση της διάβαζε την ίδια απάθεια με του γάτου. — Κατάλαβα, — έβγαλε το στηθοσκόπιο και άκουσε την καρδιά του ζώου. — Σωματικά ο Μούρης είναι μια χαρά.

Έχει άγχος από την αλλαγή περιβάλλοντος.

Οι γάτες είναι πολύ δεμένες με τον τόπο, όχι με τους ανθρώπους, όπως νομίζουν πολλοί.

Γι' αυτόν, η μετακόμιση σημαίνει απώλεια όλου του γνωστού κόσμου. — Τι να κάνουμε; — ο γιος περίμενε συγκεκριμένες οδηγίες. — Χρειάζεται χρόνος.

Θα συνηθίσει σιγά σιγά.

Μπορείτε να του δώσετε κάποιο ελαφρύ ηρεμιστικό, θα γράψω συνταγή.

Αλλά το σημαντικό είναι να δημιουργήσετε άνετες συνθήκες.

Φέρατε κάτι από το παλιό σπίτι; Το κρεβατάκι του, τα μπολ του; Η Άννα Βασιλείου κούνησε το κεφάλι. — Ο Κωνσταντίνος είπε να μην κουβαλήσουμε παλιά πράγματα.

Αγόρασε όλα καινούργια.

Και μπολ, και τουαλέτα, και ένα όμορφο σπιτάκι. — Εδώ είναι το πρόβλημα, — σηκώθηκε ο Ιγνάτιος Σεργίου, κοιτάζοντας το διαμέρισμα. — Για τον γάτο δεν υπάρχει τίποτα γνώριμο.

Ούτε οι μυρωδιές είναι ίδιες.

Αν θέλετε να τον βοηθήσετε, φέρτε τα πράγματά του από το προηγούμενο σπίτι.

Σίγουρα το κρεβατάκι του, παιχνίδια, αν είχε.

Και κάτι που να μυρίζει εκείνο τον τόπο.

Ένα χαλάκι, ας πούμε. Ο Κωνσταντίνος γέλασε με σκεπτικισμό. — Γιατρέ, σοβαρά; Από ένα παλιό κουρελάκι ο γάτος θα πάψει να νηστεύει; Διάβασε τη συνέχεια στο πρώτο σχόλιο Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους