Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"ΔΕΝ ΜΟΥ ΦΤΆΝΟΥΝ... ΤΙ ΝΑ ΚΆΝΩ.."? Παρακολουθώ τους συμπολίτες μας φίλοι μου και παρατηρώ ότι η πλειοψηφία τους, μαζί κι εγώ, έχει κλειστεί στο "καβούκι" της και προσπαθεί απλώς να επιβιώσει.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών χωρίζεται κυρίως σε έξι κατηγορίες.

Στους ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, στους άνεργους, στους μικρομεσαίους επιχειρηματίες, στους συνταξιούχους και στους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι, για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο υψηλό κόστος ζωής, λόγω του πληθωρισμού, της αύξησης των καυσίμων και του κόστους κατοικίας, αναγκάζονται να εργάζονται όλο και περισσότερο στην υφιστάμενη τους εργασία.

Παράλληλα κάνουν και οποιαδήποτε άλλη μερική απασχόληση βρουν, για να καλύψουν ένα μέρος της αύξησης του κόστους ζωής.

Εκείνο που αντιλαμβάνονται είναι, πως ότι και αν κάνουν, κάθε χρόνο εργάζονται όλο και περισσότερο και η αγοραστική δύναμη του εισοδήματος τους συνεχώς μειώνεται.

Όλη μέρα είναι έξω από το σπίτι και όταν επιστρέφουν στο σπίτι προσφέρουν τον ελάχιστο χρόνο που τους απομένει, στην οικογένειά τους.

Την επόμενη μέρα, η καθημερινότητα τους επαναλαμβάνεται με ίδιες και χειρότερες συνθήκες.

Έχουν επιλέξει να αγωνιστούν μόνοι τους κατά της κρίσης.

Έτσι δεν τους μένει χρόνος να αφυπνιστούν και να αγωνιστούν συλλογικά, για τη δημοκρατική ανατροπή του πολιτικού συστήματος, που τους έφερε σε αυτή τη μειονεκτική θέση.

Η στάση τους διαιωνίζει το πρόβλημα και αυτοί βυθίζονται όλο και περισσότερο στον βάλτο των καθημερινών προβλημάτων και στη δίνη της οικονομικής απελπισίας.

Δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξει η κατάσταση και απλώς περιμένουν να έρθει ο... "Μεσσίας" να τους σώσει... Ο δημόσιος υπάλληλος από την άλλη, βλέπει να μειώνεται συνεχώς η αγοραστική δύναμη του μισθού του και από εκεί που ήταν κάποτε οικονομικά δυνατός, τώρα να είναι οικονομικά εξασθενημένος.

Διαθέτει βέβαια χρόνο, ενημερώνεται, αλλά διστάζει να κάνει κάτι, που μπορεί να αλλάξει την ισχύουσα κατάσταση, με το φόβο ότι μπορεί να χάσει τα σίγουρα και τα σταθερά που έχει τώρα.

Έτσι μένει άπραγος, αμέτοχος, απαθής και περιμένει τη σωτηρία από κάποιον... "από μηχανής Θεό"... Ο άνεργος πάλι, έχει "κουρνιάσει" στο σπίτι της οικογένειάς του και παλεύει εναγωνίως, να βρει μια απασχόληση και να βγάλει ένα μεροκάματο.

Κάνει τα πάντα, αλλά τις πιο πολλές φορές οι προσπάθειες του βγαίνουν άκαρπες.

Πληγώνεται, χάνει την αυτοπεποίθηση του, αγριεύει και σιγά σιγά μετατρέπεται σε ένα... "άγριο ζώο". Πάλεψε τόσα σκληρά για να σπουδάσει, να εξελιχθεί επαγγελματικά και τώρα βρίσκεται στο περιθώριο της κοινωνίας.

Η κοινωνία στην οποία εναπόθεσε τις ελπίδες του, τον "πρόδωσε" και αυτός μετατρέπει σιγά σιγά τη στεναχώρια του, σε οργή και θυμό και θέλει να τιμωρήσει το σύστημα, που τον έφερε σε αυτήν τη κατάσταση.

Η τιμωρία των ενόχων είναι για αυτόν η λύτρωση.

Τις πιο πολλές φορές όμως, θέλει να τιμωρήσει το σύστημα, μέσω της βίας, γιατί δεν έχει άλλη υπομονή και λόγω του πληγωμένου του εγωισμού, που τον κατέστησαν αναξιοπρεπή... Οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες από την πλευρά τους, χρησιμοποιούν κάθε εφικτό μέσο, για να κόψουν και άλλο τα έξοδα τους.

Ψάχνουν συνεχώς να βρούν νέους πελάτες, ώστε να αντέξουν την κρίση και να μην αναγκαστούν να κλείσουν την επιχείρησή τους.

Έτσι δεν έχουν τον χρόνο και την διάθεση να ασχοληθούν με την αλλαγή της πολιτικής κατάστασης... Οι δε συνταξιούχοι, βλέπουν να έχει μειωθεί σημαντικά η αγοραστική δύναμη της σύνταξης τους.

Οι κοινωνικές παροχές όλο και να μειώνονται και το κόστος των φαρμάκων συνέχεια να αυξάνεται.

Έτσι προσπαθούν να κάνουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη οικονομία για να επιβιώσουν.

Αισθάνονται ανήμποροι σε αυτήν την ηλικία, να αντιδράσουν.

Δεν έχουν πια τα "κέρατα" για να αμυνθούν.

Τις περισσότερες φορές ταΐζουν και χρηματοδοτούν κάποιο από τα παιδιά τους, που είναι άνεργο, ή έχει οικογένεια και δεν μπορεί να καλύψει τις υποχρεώσεις του.

Νιώθουν απογοητευμένοι, γιατί έκαναν τα πάντα για τα παιδιά τους για να έχουν μια καλύτερη μέρα και τελικά τα παιδιά τους βρίσκονται σε χειρότερη θέση από ότι ήταν οι ίδιοι στη δική τους εποχή.

Παρηγορούν μόνο την επόμενη γενιά και της δίνουν κουράγιο και συμβουλές για να αντέξει... Οι μεγαλοεπιχειρηματίες αντίθετα, χτίζουν σχέσεις με το πολιτικό σύστημα και την άρχουσα τάξη της χώρας.

Πολλαπλασιάζουν συνεχώς τα κέρδη τους και αδιαφορούν για την οικονομική θέση του λαού και το βαθμό διαφθοράς της κοινωνίας.

Προσπαθούν απλώς να αποκομίσουν κέρδος από την ισχύουσα πολιτική κατάσταση και δεν κάνουν τίποτα για να την αλλάξουν... Όπως βλέπουμε φίλοι μου, όλες οι παραπάνω κατηγορίες, εκτός από τους μεγαλοεπιχειρηματίες, αγωνίζονται σκληρά και το μόνο που καταφέρνουν είναι να "φυτοζωούν" και να περιορίζουν την οικονομική τους υποβάθμιση.

Γνωρίζουμε όμως ότι ο ατομικός αγώνας απλά περιορίζει τις αρνητικές συνέπειες.

Εκείνο που θα αναχαιτίσει την κατάσταση είναι ο συλλογικός αγώνας! Αυτός είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να γίνει με τα όπλα ή με τη βία.

Γιατί αφενός ο εχθρός δεν μας χτυπά με τα όπλα και αφετέρου η βίαιη ανατροπή ενός συστήματος, πάντα γίνεται με δυνάμεις που αποτελούν τις... "εφεδρείες" του ίδιου του συστήματος.

Για να μετατραπεί έτσι ο δεύτερος σε χειρότερο δυνάστη από τον πρώτο και να διαιωνίσει την κυριαρχία του.

Επίσης, η λύση δεν μπορεί να έρθει από τα υπάρχοντα συστημικά κοινοβουλευτικά κόμματα, γιατί αυτά τα κόμματα είναι υπαίτια για τη σημερινή άθλια οικονομική κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας.

Η λύση μπορεί να έρθει ΜΌΝΟ από τον ανεξάρτητο πατριωτικό πολιτικό χώρο.

Από κατάλληλους σε ήθος, γνώσεις και εμπειρίες ανεξάρτητους από το σύστημα πολιτευτές.

Το δίλημμα λοιπόν που έχουμε μπροστά μας είναι το εξής: Να αγωνιστούμε συλλογικά ή να αγωνιστούμε ατομικά; Θεωρώ ότι πρέπει να αγωνιστούμε... "διπλά". Πρώτον να αγωνιστούμε ατομικά, για να αναβάλλουμε την οικονομική εξόντωσή μας, όσο μπορούμε περισσότερο... Και δεύτερον να αγωνιστούμε συλλογικά, για τη διάδοση της αλήθειας για όλα αυτά που συμβαίνουν και να στηρίξουμε έμπρακτα τους κατάλληλους πολιτευτές μέσα από τον ανεξάρτητο πατριωτικό χώρο.

Στις επερχόμενες εκλογές θα έχουμε και πάλι την ευκαιρία να το κάνουμε.

Ας μην αφήσουμε αυτήν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Μόνο έτσι φίλοι μου θεωρώ ότι θα μπορέσουμε να πάρουμε τις ζωές μας πίσω!!! (Ανώνυμος εκπαιδευτικός)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους