Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Ο μπαμπάς μου γύριζε σπίτι αφού οδηγούσε ένα φορτηγό γεμάτο πέτρες για 10 ώρες, και παρόλα αυτά έβγαινε έξω και μου έλεγε: "Πάμε για τρένο, δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο". Ήμουν 13 ετών και ζούσα σε μια πόλη όπου κανείς δεν μιλούσε για Παγκόσμια Κύπελλα, αλλά εγώ ονειρευόμουν ένα.

Το γήπεδο μου ήταν ένα γκαράζ.

Η φανέλα μου, της Αργεντινής, παρόλο που έπαιζα για τη Νιούελς.

Ο μπαμπάς μου δεν ξεκουραζόταν ποτέ.

Με πήγαινε στην προπόνηση, με περίμενε και μετά επέστρεφε στη δουλειά.

Είχε περισσότερη πείνα για ποδόσφαιρο από εμένα.

Στα 17, έκανα το επαγγελματικό μου ντεμπούτο.

Στα 29, έπαιξα σε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.

Στα 44, κέρδισα ένα ως προπονητής.

Και εκείνη την ημέρα, όταν ο Μοντιέλ σκόραρε το τελευταίο πέναλτι, δεν σκέφτηκα το τρόπαιο.

Σκέφτηκα τον μπαμπά μου, το γκαράζ, εκείνο το παιδί που συνήθιζε να κάνει ωτοστόπ για να κυνηγήσει ένα όνειρο.

Από τότε που κερδίσαμε, δεν νομίζω ότι έχω πληρώσει για γεύμα στην Αργεντινή.

Οι άνθρωποι με αγκαλιάζουν, κλαίνε και λένε: «Μας κάνατε χαρούμενους». Και κάθε φορά που το ακούω αυτό, υπενθυμίζω στον εαυτό μου: κάθε χιλιόμετρο, κάθε πέτρα, κάθε προπόνηση αργά το βράδυ, άξιζε τον κόπο. 🇦🇷 Λιονέλ Σκαλόνι Πηγή: sportsmadness.gr

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους