Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ Η ΠΑΙΔΟΥΛΑ ΠΟΥ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ Η Αγία Μαρίνα, γεννήθηκε το 289 μ.Χ. (κατ΄άλλους το 270), στην Αντιόχεια της Πισιδίας (Μ. Ασία, σημερινό Γιαλβάτς Τουρκίας) και είχε την ατυχία, αφ΄ενός η μητέρα της να αποβιώσει, λίγο μετά την γέννησή της και ο πατέρας της Αιδέσιος, να είναι φανατικός ειδωλολάτρης και συγκεκριμένα, επιφανής ιερέας ειδώλων, σεβαστός από τους Εθνικούς, ο οποίος και ανήκε στην ανωτέρα τάξη.

Λόγω του θανάτου της μητέρας της, ο πατέρας της, ανέθεσε σε μια γυναίκα, που διέμενε έξω από την πόλη, σε κάποιο χωριό, σε περιβάλλον υγιεινό και ελεγμένα ηθικό, να την θηλάσει, καθώς και την περαιτέρω ανατροφή της, χωρίς να γνωρίζει ότι η γυναίκα αυτή, ήταν κρυπτοχριστιανή. ΄Ετσι, η μικρή Μαρίνα, γαλουχήθηκε από μικρό παιδί, στην πίστη του Χριστού και σε ηλικία 12 χρονών, έλαβε το άγιο Βάπτισμα.

Σε ηλικία 15 ετών, πήγε να την δει ο πατέρας της και τότε τον πληροφόρησε, ότι είναι Χριστιανή.

Αυτός τυφλωμένος από το μίσος του κατά των Χριστιανών, την αποκλήρωσε. Η Μαρίνα, που διέθετε εντυπωσιακή ομορφιά, πλάϊ στην τροφό της, καλλιέργησε και τα ψυχικά της χαρίσματα.

Ο έπαρχος Ολύμβριος, μπαίνοντας μια μέρα έφιππος στην Αντιόχεια, την συνάντησε και αμέσως, την ερωτεύτηκε και αποφάσισε να την κάνει γυναίκα του.

Το ίδιο μάλιστα βράδυ, έστειλε σπίτι της ανθρώπους του, να την οδηγήσουν στο ανάκτορό του.

Της πρότεινε γάμο και αυτή, μη γνωρίζοντας πως έπρεπε να τον αντιμετωπίσει, προσευχήθηκε στον Θεό, ζητώντας βοήθεια.

Όταν ο Ολύμβριος, έγινε πιο επίμονος στην πρότασή του, του απάντησε πως αδυνατούσε να τον παντρευτεί και του αποκάλυψε, πως είναι Χριστιανή.

Ο έπαρχος οργίστηκε, αλλά δεν εγκατέλειψε την προσπάθειά του.

Για ένα μικρό διάστημα, προσπάθησε να την πείσει ν΄αλλάξει πίστη, δελεάζοντάς την, με μια πλούσια ζωή.

Εκείνη όμως, δεν ενέδωσε και πάντα έδινε την ίδια απάντηση: «Μην ελπίζης άδικα, Ηγεμών, ότι μπορώ να φοβηθώ τα μαρτύρια .Καμμία θλίψις ή συμφορά ή ξίφος ή πυρ ή βίαιος θάνατος, θα μπορεί να με χωρίσει από τον Χριστό μου.

Ούτε η λάμψις του χρυσού και του πλούτου μπορούν να με δελεάσουν, γιατί όλα αυτά, είναι φθαρτά και πρόσκαιρα, η δε ψυχή είναι αθάνατος και ποθεί τα αιώνια». ΄Ετσι ο Ολύμβριος, μη μπορώντας να κάνει τίποτε άλλο, τυφλωμένος από τον θυμό του, την οδήγησε στο δικαστήριο, στο οποίο ο ίδιος προήδρευε.

Κατά το ρωμαϊκό δίκαιο, ρωτήθηκε αν είναι Χριστιανή.

Με περίσσιο θάρρος, η Μαρίνα, ενώπιον όλων, ομολόγησε την πίστη της και δεν δείλιασε, ούτε όταν το δικαστήριο, αποφάσισε να της επιβάλει την ποινή της μαστίγωσης, αλλά αντιθέτως, με καρτερία, ανέμενε την εκτέλεση της ποινής, με το βλέμμα υψωμένο στον ουρανό, ζητώντας την βοήθεια του Θεού, για να μπορέσει να υπομείνει το μαρτύριο.

Ο έπαρχος, έδωσε εντολή στους στρατιώτες του να την μαστιγώσουν και η αντοχή της στο μαρτύριο, εξέπληξε τους πάντες.

Με νέα εντολή του επάρχου, σταμάτησε η μαστίγωση και η Μαρίνα οδηγήθηκε στην φυλακή, όπου κατά τον έπαρχο, θα σκεφτόταν καλύτερα και θα άλλαζε γνώμη.

Μετά από λίγες μέρες, την οδήγησε ξανά στο δικαστήριο.

Για άλλη μια φορά η Αγία, αρνήθηκε να θυσιάσει στα είδωλα και αυτή τη φορά, το δικαστήριο αποφάσισε τα βασανιστήρια, να είναι πιο σκληρά.

Την κρέμασαν από τα μαλλιά και ξέσκισαν το πρόσωπο και τη σάρκα της, με σιδερένια νύχια. Παραμορφώθηκε.

Η γη, γέμισε από το αίμα της.

Την οδήγησαν ξανά στην φυλακή, με την εντολή να μην της δίνουν φαγητό και κανείς να μην την φροντίσει.

Εξουθενωμένη η Μαρίνα, κειμένη κατάχαμα, δέχθηκε την επίσκεψη του μισόκαλλου διαβόλου, που πρόβαλε ξαφνικά μπροστά της, με την μορφή δράκοντα, που πετούσε φλόγες από το στόμα και έτριζε τα δόντια δυνατά, για να προκαλέσει φόβο και να αποσπάσει την Αγία, από την προσευχή της.

Επειδή όμως ο διάβολος, είδε πως εκείνη δεν πτοήθηκε, την πλησίασε ανοίγοντας το στόμα, για να την κατασπαράξει. ΄Αρχισε να την καταπίνει και όταν έφτασε στη μέση, η Αγία επικαλέστηκε τον Χριστό και έκανε το σημείο του Σταυρού, με το δεξί της χέρι, μέσα στα σπλάχνα του τέρατος.

Τότε ο Σταυρός, ξέσκισε την κοιλιά του δράκου και εκείνος εξαφανίστηκε με μιάς, όμως, δεν παραιτήθηκε του σκοπού του.

Πήρε την όψη κατάμαυρου και πανάσχημου ανθρώπου και τελικά παρουσιάστηκε με όψη μαύρου σκύλου. Η Μαρίνα αυτή τη φορά, ανέλαβε δράση.

Τον άρπαξε από τα μαλλιά και με ένα σφυρί, που βρέθηκε κοντά της, άρχισε να τον χτυπάει στο κεφάλι και τη ράχη, ενώ παράλληλα προσευχόταν.

Ο διάβολος, ταπεινωμένος απ΄αυτή της την αντίδραση, αγρίεψε και άρχισε να την απειλεί ότι θα την σκοτώσει, αν δεν σταματήσει να προσεύχεται.

Αυτή τη φορά η Αγία, κρατώντας τον από τα μαλλιά, άρχισε να τον μαστιγώνει.

Όταν ο διάβολος, νικημένος εξαφανίστηκε, μέγα φως έλαμψε στο δεσμωτήριο, φως που έβγαινε από έναν Σταυρό, που ένωνε την γη με τον ουρανό και από πάνω, πετούσε σε κύκλους, ένα περιστέρι.

Το όραμα αυτό, συμβόλιζε την παρουσία στο χώρο της Αγίας Τριάδος (το φως: ο Πατέρας Θεός, ο Σταυρός: ο Χριστός και το περιστέρι: το ΄Αγιο Πνεύμα). Το περιστέρι κατέβηκε, πλησίασε την Αγία και την χαιρέτησε: «Χαίρε και αγάλλου, γιατί έφτασε η ώρα να λάβεις της νίκης το στεφάνι και έτσι να μπεις, όπως το αξίζεις, στολισμένη, στον νυμφώνα του Χριστού, όπως οι φρόνιμες παρθένες». Ταυτόχρονα, με θαυματουργικό τρόπο, επουλώθηκαν όλες οι πληγές της. ΄Όταν την αντίκρυσε ο έπαρχος, έμεινε κατάπληκτος.

Προσπάθησε για άλλη μια φορά να την πείσει να αλλάξει πίστη, ισχυριζόμενος μάλιστα, ότι η ίαση των πληγών της, οφειλόταν σε παρέμβαση των μεγάλων θεών, που ο ίδιος προσκυνούσε. Η Αγία όμως, του απάντησε: «Εμένα δεν με γιάτρεψαν οι αναίσθητοι και ανίσχυροι θεοί σου, αλλά ο αληθινός και μόνος Θεός, όστις θεραπεύει ψυχάς και σώματα και τον οποίον θέλω εσαεί να λατρεύω.

Τούτον πρέπει να γνωρίσης και συ και Αυτόν μόνον να προσκυνής ως αθάνατον και να μισήσης των ειδώλων την πλάνην και την ματαιότητα». Ο έπαρχος, για μια ακόμα φορά εξοργισμένος από την αντίστασή της, έδωσε εντολή να την γυμνώσουν και να την κρεμάσουν σ΄ένα ξύλο από τα χέρια και με αναμμένες λαμπάδες να καίνε το στήθος και τα πλευρά της.

Αφού οι δήμιοι εκτέλεσαν αυτή την εντολή, στη συνέχεια γέμισαν έναν λέβητα με νερό και την έδεσαν επάνω σ΄αυτόν, κατεβάζοντας το κεφάλι της, μέσα στο νερό, για να πεθάνει από πνιγμό. Η Αγία, παρά την κατάσταση στην οποία είχε περιέλθη, δεν έπαψε να προσεύχεται.

Ξαφνικά, έγινε μεγάλος σεισμός και φάνηκε «η πρώτη περιστερά επάνω του ύδατος, βαστάζουσα εις το στόμα στέφανον».Την ίδια στιγμή, σχηματίστηκε πύρινος Σταυρός, γύρω από την Αγία. Η Αγία, λύθηκε από τα δεσμά της, βγήκε από το νερό και προσευχόμενη, δόξαζε τον Θεό για το θαύμα που είχε γίνει.

Το περιστέρι, την πλησίασε και κάθισε στο κεφάλι της, κρατώντας στο ράμφος το στεφάνι: «Ειρήνη σε σένα, δούλη του Θεού.

Έχε θάρρος και λάβε από την δεξιάν του Υψίστου, αυτό το Ουράνιο στεφάνι». Αμέσως μετά, το περιστέρι πήγε και κάθισε, στην κορυφή, του σχηματισθέντος στο χώρο, Σταυρού και απευθύνθηκε δυνατά στην Αγία, προκειμένου αυτά που έλεγε, να ακουστούν από όλους τους παρευρισκόμενους: «Ελθέ, εις τας άνω μονάς του Παραδείσου, Μαρίνα Θεόνυμφε, ν΄απολαύσης της αφθαρσίας τον στέφανον εις τα αγαπητά του Θεού σκηνώματα, να χαίρεσαι με τους αγίους χορεύουσα και ανεπαυομένη αιώνια». Στο άκουσμα αυτών των λόγων, πολλοί από τους παρισταμένους, συγκλονίστηκαν και ασπάστηκαν τον Χριστιανισμό και ο έπαρχος, ευρισκόμενος εκτός εαυτού, απαίτησε την θανάτωση όλων (οι μάρτυρες αυτοί, που ήσαν πάρα πολλοί, βαπτίστηκαν στο αίμα τους, χωρίς να απαιτηθεί άλλο βάπτισμα και έτσι πέρασαν στην βασιλεία των Ουρανών). ■ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ – ΤΟ ΤΕΛΟΣ Για να προλάβει εκδηλώσεις του λαού, υπέρ της μάρτυρος, ο Ολύμβριος, διέταξε τους στρατιώτες του, να την μεταφέρουν, δήθεν, στην φυλακή, ενώ η πραγματική εντολή, που έδωσε κρυφά στον επικεφαλής της φρουράς, ήταν να την αποκεφαλίσουν. ΄Ετσι η φρουρά, την οδήγησε στον τόπο της εκτέλεσης, όπου η Αγία, ζήτησε από τον δήμιό της, να της επιτρέψει να μιλήσει στο συγκεντρωμένο πλήθος και αυτός της το επέτρεψε.

Απευθυνόμενη η Αγία, στους ανθρώπους που την είχαν ακολουθήσει, ως τον τόπο του μαρτυρίου της, είπε: «…ηξεύρετε ότι ένας είναι μόνον ο αληθινός Θεός….και όστις πιστεύει εις Αυτόν μόνον σώζεται.

Λοιπόν υπερβαίνοντες πάσαν την κτίσιν των ορωμένων και νοουμένων, υψώσατε τον νουν, και γνωρίσατε τον Πατέρα των φώτων, και τον μονογενή Υιόν και Λόγον αυτού, τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν, και το Πανάγιον Πνεύμα.΄Ότι αυτά τα τρία πρόσωπα, είναι ένας Θεός, ακατάληπτος και ουδείς σώζεται εις άλλο όνομα». Στη συνέχεια, ύψωσε το βλέμμα στον Ουρανό, γονάτισε στη γη και προσευχήθηκε για στερνή φορά: «Άναρχε, αθάνατε άχρονε, ακατάληπτε και ανεξιχνίαστε Κύριε, Θεέ των όλων και Δημιουργέ πάσης Κτίσεως, προνοητά και Σωτήρ όλων, όπου εις Σε ελπίζουσι, ευχαριστώ Σοι, όπου με έφερες εις την ώραν ταύτην και ήγγισα εις τον στέφανον της δικαιοσύνης Σου.

Υμνώ και ευλογώ την αναρίθμητον ευσπλαχνίαν και φιλανθρωπίαν Σου, όπου ηθέλησας να με συντάξης με τους εκλεκτούς δούλους Σου.

Επίβλεψον και τώρα επ’ εμέ την ταπεινήν, Δέσποτα Θεέ, Κύριε του ελέους, Παντοκράτωρ και παντοδύναμε, επάκουσον της προσευχής μου και πλήρωσον μου τα αιτήματα εις έπαινον.

Και τιμήν και δόξαν του υπεραγίου και προσκυνητού Σου ονόματος, χάρισαι την άφεσιν των αμαρτιών όλων εκείνων, όπου θέλουν οικοδομήσει Εκκλησίαν εις το όνομα της δούλης Σου, να λειτουργούν εις αυτήν προσευχόμενοι, ή γράφουσι το μαρτύριον της αθλήσέως μου, και το αναγινώσκουσι μετά πίστεως, μνημονεύοντες το όνομα της δούλης σου, και καρποφορούσι το κατά δύναμιν όλων αυτών, λέγω όσοι θεραπεύουσι το οικητήριον του σώματός μου, όπου εμαρτύρησα δι’ αγάπην Σου, συγχώρησον τας αμαρτίας κατά το μέτρον της πίστεως αυτών και μη εγγίση χείρ κολαστήριος, ούτε πείνα, ουδέ θανατικόν ή άλλη βλάβη ψυχής ή σώματος.

Και όσοι με θέλουν εορτάσει δοξολογούντες μετά πίστεως και Σου ζητήσουν σωτηρίαν και έλεος διά μέσου μου, χάρισαι τους εις τούτον τον κόσμο τα αγαθά Σου, να πορεύωνται προς αυτάρκειαν και αξίωσον αυτούς και της επουρανίου Βασιλείας Σου. Ότι Συ ει μόνος αγαθός και φιλάνθρωπος, και των αγαθών δοτήρ εις τους αιώνας, Αμήν». Μόλις τελείωσε η Αγία την προσευχή της, έγινε πάλι σεισμός, και έπεσαν άπαντες έντρομοι στη γη, συμπεριλαμβανομένου και του δημίου.

Τότε η Αγία, αισθάνθηκε τον Χριστό, να καταφθάνει με πλήθος Αγγέλων, να παραλάβει την ψυχή της και άκουσε μέσα της, την φωνή του, να την μακαρίζει, που διατήρησε την αγνότητα της πίστης της και παρακάλεσε και για την σωτηρία των εχθρών της.

Ο δήμιος, βλέποντας τη λάμψη στο βλέμμα της και την πραότητα του προσώπου της, δεν τολμούσε να εκτελέσει την εντολή που είχε λάβει.

Τον παρακάλεσε η ίδια η Αγία, να πράξει κατά την διαταγή που είχε και μετά βίας τον έπεισε.

Και αυτός, συγκλονισμένος και τρέμοντας από συγκίνηση, σήκωσε το σπαθί του και την αποκεφάλισε.

Χριστιανοί, με μυστικότητα παρέλαβαν το άγιο λείψανό της και το ενταφίασαν με τιμές, στο κοιμητήριο των μαρτύρων του Χριστού. ΄Ηταν το έτος 304 (περίοδος του μεγάλου διωγμού των Χριστιανών, με εντολή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και του Καίσαρα της Ανατολής Γαλέριου Μαξιμιανού). Η Αγία ήταν 15 χρονών. ▓ ΤΑ ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ Τα λείψανα της Αγίας, φυλάσσονταν στην Κωνσταντινούπολη.

Κατά μία πληροφορία, το έτος 1230 (κατ΄άλλους το 1204), σταυροφόροι τα μετέφεραν στην Βενετία. ΄Άλλες πηγές αναφέρουν ότι, μέχρι το 908, τα λείψανα της Αγίας, παρέμεναν στην γενέτειρά της (Αντιόχεια Πισιδίας) και στη συνέχεια, μεταφέρθηκαν στην Ιταλία.

Σήμερα, φυλάσσονται στον ναό της, στο λόφο των Νυμφών, στην Αθήνα (περιοχή Θησείου), ενώ η χείρα της, βρίσκεται στην Μονή Βατοπεδίου, του Αγίου ΄Ορους. ▓ ΠΡΟΣΤΑΤΙΣ (Σε Ορθόδοξη και Καθολική Εκκλησία) Η Αγία Μαρίνα, στην Καθολική Εκκλησία, είναι γνωστή ως Αγία Μαργαρίτα της Αντιόχειας.

Συχνά μάλιστα, συγχέεται με την Αγία Πελαγία (που ήταν γνωστή και ως Μαργαρίτα, επειδή το όνομα «Μαρίνα», είναι το αντίστοιχο στα λατινικά, του ονόματος «Πελαγία»), κάτι που δεν ευσταθεί, διότι η Αγία Πελαγία, προερχόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και όχι της Πισιδίας. Η Αγία Μαρίνα, στην Ορθόδοξη Εκκλησία, θεωρείται προστάτις των παιδιών και ιδιαιτέρως των καχεκτικών παιδιών και αυτών που έχουν ειδικές ανάγκες και εν γένει των φιλάσθενων παιδιών.

Μάλιστα παλαιότερα, την ημέρα της γιορτής της, οι μητέρες, οδηγούσαν τα πάσχοντα παιδιά τους στον ναό της, στο Θησείο, με καινούργια ρούχα, ενώ τα παλαιά τα άφηναν στον περίβολο του ναού, θεωρώντας ότι, όπως τα παιδιά απέβαλαν τα ρούχα, θα απέβαλαν και τις αρρώστιες. Στην Καθολική Εκκλησία (Αγία Μαργαρίτα), είναι προστάτιδα των εγκύων, του τοκετού, των πασχόντων από ασθένειες ήπατος, των νοσοκόμων, ενώ θεωρείται προστάτις του Κολεγίου Κουϊνς του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. ▓ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΥ Στην περιοχή Λίτρες της ΄Ανδρου, με θαυματουργικό τρόπο, περί το 1325, ιδρύθηκε Ιερά Μονή.

Συγκεκριμένα, η Αγία Μαρίνα, παρουσιάστηκε σε έναν ασκητή-μοναχό, που ασκήτευε στον τόπο αυτό (σημερινά Αποίκια) και του υπέδειξε να βρει την εικόνα της, στην σχισμή ενός βράχου.

Ο ασκητής βρήκε την εικόνα και με την οικονομική ενίσχυση του αυτοκράτορα του Βυζαντίου, ίδρυσε τη Μονή, στο όνομα της Αγίας Μαρίνας. Το Μοναστήρι κάηκε, τον 16ο αιώνα, τρείς φορές, από επιδρομές πειρατών και περιήλθε σε παρακμή.

Πέντε υπέργηροι μοναχοί, είχαν απομείνει, η Αγία όμως, με νέο της θαύμα, έφερε στην Μονή, τον ιερομόναχο Σωφρόνιο τον Πελοποννήσιο, ο οποίος εκποίησε την προσωπική του περιουσία, ανακαίνισε την Μονή και το 1746, την μετέτρεψε σε γυναικεία. Η Μονή, στην οποία μόναζαν περί τις 100 μοναχές, απέκτησε αίγλη και φήμη και εκτός των συνόρων της τουρκοκρατούμενης Ελλάδος, μέχρι, που εκδόθηκε διάταγμα το 1833, από τον ΄Οθωνα, να κλείσουν 417 μοναστήρια και να δημευτούν οι περιουσίες τους και οι μοναχοί να μεταφερθούν στα εναπομείναντα μοναστήρια. ΄Ετσι, η Μονή της Αγίας Μαρίνας έκλεισε, την δε θαυματουργή εικόνα της, την αγόρασε, μέσω δημοπρασίας, η οικογένεια Εμπειρίκου και την έδωσε στον ναό της Παναγίας στη χώρα, όπου και παρέμεινε για 146 χρόνια.

Μετά το κλείσιμό της, η Μονή αφέθηκε στη φθορά, τα κτίρια ισοπεδώθηκαν και μετετράπη σε στάβλο και σ΄αυτή την οικτρή κατάσταση, παρέμεινε για πολλά χρόνια.

Η επανοικοδόμηση και ανασύστασή της Μονής, έγινε από τον Ηγούμενο π.Κυπριανό (πρώην Αρχοντάρη, της Ι.Μ. Κωσταμονίτου, του Αγίου ΄Ορους), με την βοήθεια της ίδιας της Αγίας, της Αγίας Παρασκευής και της Αγίας Αικατερίνης.

Ο ίδιος δε, περιέγραψε και τον τρόπο, που αυτό συνέβη και συγκεκριμένα: Στις 20 Ιουλίου 1975, ο Κυπριανός, κάνοντας χρέη διακόνου του Μητροπολίτη Σύρου, Τήνου, ΄Ανδρου κλπ.

Δωρόθεου, επισκέφτηκε μαζί του την ΄Ανδρο και πέρασαν και από τον χώρο, όπου βρισκόταν παλαιά το μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας.

Τότε ο Δωρόθεος, βλέποντας τα ερείπια, ζήτησε από τον Θεό να τον αξιώσει να δει τον χώρο καθαρισμένο και ο Κυπριανός, τον διόρθωσε, λέγοντάς του: «Να σε αξιώσει Δέσποτά μου η Αγία Μαρίνα, να δεις τη Μονή της, όπως επιθυμείς». Ο Κυπριανός, από καιρό είχε βάλει στο νου, να χτίσει έναν ναό αφιερωμένο στον ΄Αγιο Κυπριανό.

Μ΄αυτή τη σκέψη, κοιμήθηκε και κείνο το βράδυ, στο πατρικό του, στην ΄Ανδρο.

Ξύπνησε από τηλεφώνημα που του έκανε ο Αρχιερατικός Επίτροπος, για να του μεταφέρει την πρόταση του Δεσπότη, να φροντίσουν να αναστηλώσουν το Μοναστήρι της Αγίας Μαρίνας. Ο Δεσπότης μάλιστα, θα φρόντιζε και για την έκδοση σχετικού υπουργικού διατάγματος. Ο Κυπριανός, έχοντας κατά νου, τα δικά του σχέδια, για οικοδόμηση ναού του Αγίου Κυπριανού, αρνήθηκε να συμμετάσχει.

Αισθανόταν όμως άσχημα γι΄αυτή του την άρνηση και προσευχήθηκε στην Αγία Μαρίνα, να μην εκλάβει την άρνησή του, σαν άρνηση στο πρόσωπό της.

Μετά απ΄αυτό, έπεσε με ξαλαφρωμένη συνείδηση, να κοιμηθεί.

Δεν είχε περάσει πολλή ώρα, και δεν θυμόταν μετά, αν ήταν ξύπνιος ή κοιμώμενος, που ένοιωσε να γίνεται σεισμός και καθώς σκεφτόταν αν έπρεπε να βγει από το σπίτι ή να παραμείνει μέσα, ένοιωσε ξαφνικά, κάτι να τον αρπάζει και να τον τοποθετεί, στον τόπο που ήσαν τα ερείπια του Μοναστηριού της Αγίας Μαρίνας.

Του ήρθαν ταυτόχρονα στο νου, τα σχέδια του Δεσπότη.

Ξαφνικά, είδε «να σχίζεται στα δύο το νότιο μέρος του τείχους, να ανοίγει μια συρταρωτή πόρτα και να παρουσιάζεται ένας αμαξωτός δρόμος, που έφτανε στην κορυφή του βουνού και να ξεπροβάλλουν τρεις Μοναχές, που του έκαναν νεύμα να σταματήσει εκεί που ήταν, διότι ερχόντουσαν να τον συναντήσουν» Όταν οι Μοναχές έφτασαν κοντά του, η πρώτη, με επιτακτικό ύφος, του είπε: «Θα κτιστεί το Μοναστήρι Κυπριανέ και θα δεχθείς την εντολή του Δεσπότη σου». Ο Κυπριανός, άρχισε να απαριθμεί τις δυσκολίες, που θα είχε αυτό το εγχείρημα, όπως η έλλειψη νερού και αμέσως, του υπεδείχθη μια πλούσια σε νερό πηγή.

Αναφέρθηκε στη συνέχεια, στη δυσκολία που θα είχε, ώστε να πειστούν οι τσοπάνηδες να αποσύρουν τα κοπάδια τους από το χώρο αλλά και στην μεγάλη δυσκολία, να παραχωρήσει ο παπα-Γιάννης, το κτήμα και την εκκλησία.

Τότε η πρώτη Μοναχή, έβγαλε τον Κυπριανό έξω από το τείχος και κει, βρέθηκε ο παπα-Γιάννης, που με ευχαρίστηση δήλωσε ότι παραχωρεί το χώρο, αλλά και ο αρχηγός των τσοπάνηδων, που επίσης με ευχαρίστηση δήλωσε πως θα αποσυρθούν τα κοπάδια από την περιοχή.

Μετά, η Μοναχή, οδήγησε ξανά τον Κυπριανό, εντός του τείχους.

Αυτός όμως, συνέχισε να αρνείται να συμμετάσχει, προτείνοντας ως πλέον κατάλληλο τον Αρχιερατικό Επίτροπο, που έτσι κι΄αλλιώς, ήθελε να αναλάβει αυτό το έργο.

Τότε η Μοναχή, με προστακτικό ύφος του είπε: «Εσύ θα αναλάβεις Κυπριανέ» και συνέχισε, γλυκαίνοντας τον τόνο της φωνής της: «και δεν θα χρειαστεί να χτυπήσεις άλλη πόρτα για βοήθεια -ξέρω πως αυτό σε στεναχωρεί- αλλά θα είμαι κοντά σου, εδώ, και ό,τι θέλεις, να το ζητάς από μένα». Τότε ο Κυπριανός, την ρώτησε ποια είναι και ποιες οι άλλες δύο Μοναχές και εκείνη του απάντησε: «Είμαι η Μαρίνα και οι δύο άλλες αδελφές μου είναι η Παρασκευή και η Αικατερίνη, που συγκατοικούν με μένα στο Μοναστήρι.Το διάταγμα του ΄Οθωνα, μας πέταξε έξω και μένουμε λίγο πιο πάνω από το Μοναστήρι.

Θ΄ανοίξει όμως το Μοναστήρι και θα έρθουμε πάλι εδώ να κατοικήσουμε.

Εμένα δε, θα με βλέπεις κάθε μέρα.

Μαζί θ΄αγωνιστούμε να αναστηλώσουμε το Μοναστήρι». Μετά απ΄αυτό, οι τρείς Αγίες απεχώρησαν και έκλεισε το τείχος, σαν συρταρωτή πόρτα, ο δε Κυπριανός, ένοιωσε πως ο σεισμός, τον ξανάφερε στο δωμάτιό του, στο κρεββάτι του.

Παρ΄ότι ήταν περασμένα μεσάνυχτα, τηλεφώνησε στον Δεσπότη και του δήλωσε, πως δέχεται την πρότασή του και από την επομένη, βρέθηκε στο χώρο του μοναστηριού, εργαζόμενος σκληρά επί 5 χρόνια, για την αναστήλωσή του, χωρίς να αισθανθεί ούτε στιγμή, πως η Αγία είχε μακρύνει από κοντά του. ΄Όταν το μοναστήρι ορθώθηκε, εκείνο που έμενε, ήταν η επαναφορά της Εικόνας της Αγίας, στο μοναστήρι, από τον ναό της Παναγίας στην Χώρα, όπου και φυλασσόταν. Ο Κυπριανός, επισκέφτηκε τον εφημέριο του ναού της Παναγίας και με παρακλητικό τρόπο, του ζήτησε να του δώσει την εικόνα.

Ο παπα-Νικόλας όμως, ήταν ανένδοτος.

Πέρασαν τρείς μέρες, όταν ο Κυπριανός δέχθηκε από τον πατέρα Νικόλαο, ένα σημείωμα να πάει να τον συναντήσει.

Στη συνάντηση, τον περίμεναν εκτός από τον ιερέα και οι 4 επίτροποι του ναού της Παναγίας.

Του έδωσαν να υπογράψει ένα πρακτικό, μέσω του οποίου, παραχωρούσαν την εικόνα της Αγίας Μαρίνας, στο Μοναστήρι.

Μάλιστα, του έδωσαν και ένα φάκελλο, με 3.000 δραχμές, ως έξοδα μεταφοράς της εικόνας.

Η εικόνα της Αγίας, μεταφέρθηκε στο Μοναστήρι, με συνοδεία πιστών, που κρατούσαν αναμμένα κεριά ▓ ΘΑΥΜΑΤΑ ■ Ι.Μ. ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΝΔΡΟΥ Η Μονή συνδέεται με πολλά θαύματα.

Εδώ θα αναφερθούμε σε δύο. • Η οικογένεια του Βάσου Βασιλείου, από την Λεμεσό Κύπρου, επί δύο χρόνια έκανε τηλεοπτικές εκκλήσεις, να βρεθεί δότης για τον μικρό Ανδρέα, που έπασχε από λευχαιμία.

Το μόσχευμα τελικά βρέθηκε και οι γονείς με το παιδί, ταξίδευσαν στις ΗΠΑ, όπου θα γινόταν η εγχείρηση μεταμόσχευσης μυελού.

Πριν ξεκινήσουν, επικοινώνησαν με την Ι.Μ. Αγίας Μαρίνας στην ΄Ανδρο, έχοντας ακούσει για τα θαύματα της Αγίας και ζήτησαν την ευλογία της.

Στο τηλέφωνο, απάντησε ο αρχιμανδρίτης Κυπριανός και τους υποσχέθηκε να προσευχηθεί για το παιδί τους, ζητώντας την βοήθεια της Αγίας, κατά την χειρουργική επέμβαση.

Λίγη ώρα πριν από το χειρουργείο, παρουσιάστηκε στον γιατρό, που είχε αναλάβει να κάνει την επέμβαση στον μικρό, μια γυναίκα.

Δήλωσε ότι είναι προσωπική γιατρός του παιδιού και ζήτησε να παρευρεθεί κατά την εγχείρηση.

Ο γιατρός, συζητώντας μαζί της, δεν είχε καμία αμφιβολία ότι επρόκειτο για συνάδελφο γιατρό.

Μετά από κάποιες αντιρρήσεις, ο γιατρός δέχθηκε να παρευρεθεί η γυναίκα στην επέμβαση.

Η άγνωστη σε όλους γιατρός, όχι μόνο παρακολουθούσε αλλά συμμετείχε και σε δύσκολες στιγμές έδινε και κατευθύνσεις.

Όταν η εγχείρηση τελείωσε, ο γιατρός την ευχαρίστησε και εκείνη αποχώρησε. ΄Υστερα ο γιατρός, πήγε να ενημερώσει τους γονείς, ότι όλα είχαν πάει καλά και τους εξέφρασε και την απορία του, πως κατέληξαν στις δικές του υπηρεσίες, εφ΄όσον είχαν δίπλα τους, μια τόσο σπουδαία γιατρό.

Οι γονείς έμειναν έκπληκτοι μ΄αυτό που άκουσαν, και του δήλωσαν πως δεν είχαν φέρει καμία γιατρό μαζί τους.

Γιατρός και γονείς, άρχισαν να την αναζητούν στο χώρο.

Εκείνη όμως, ήταν εξαφανισμένη.

Ακολούθως, πήγαν στην Γραμματεία, για να βρουν τα στοιχεία της.

Συγκλονισμένοι άπαντες, διαπίστωσαν ότι στο βιβλίο, η γυναίκα είχε υπογράψει: “Marina from Andros”. Ουδείς είχε πλέον την παραμικρή αμφιβολία, ότι επρόκειτο για την ίδια την Αγία. • Το πόδι του Κυριάκου Κουρούμουνου, καταγόμενου από την Αραδίππου της Κύπρου, βρισκόταν σε κακή κατάσταση, μετά από πολλές εγχειρήσεις. ΄Επρεπε πάλι να εγχειριστεί και στις 25.3.2006 (ανήμερα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου) εισήχθη στο νοσοκομείο.

Πριν από την εγχείρηση, τηλεφώνησε στο Μοναστήρι, για να προσευχηθούν γι΄αυτόν και παρακάλεσε την Αγία Μαρίνα, να τον συντρέξει.

Την επομένη, καθώς τον οδηγούσαν στο χειρουργείο, δίπλα του βρισκόταν, εκτός από την νοσοκόμα - κόρη του και μια άλλη νοσοκόμα, ντυμένη στα λευκά, η οποία και παρέμεινε στην αίθουσα εγχειρήσεων.Επειδή υπήρχε πρόβλημα, η αναισθησία που δέχθηκε ο ασθενής, δεν ήταν ολική, αλλά του έγινε ένεση στο σπόνδυλο.

Την ώρα ακριβώς που γινόταν η ένεση, η νοσοκόμα με τα άσπρα, του είπε να μην φοβάται, διότι θα γινόταν καλά.

Η εγχείρηση κράτησε μιάμιση ώρα και στο τέλος ο γιατρός τον ενημέρωσε πως όλα είχαν πάει καλά.

Τον οδήγησαν στο δωμάτιο 7 του 5ου ορόφου και του έβαλαν ορό.

Την επομένη, στις 10 η ώρα, μια νοσοκόμα ήρθε και έφερε μια φιάλη αίμα.

Αυτό τον ανησύχησε και παρακάλεσε ξανά την Αγία Μαρίνα, να τον βοηθήσει. ΄Εκλεισε για λίγο τα μάτια και όταν τα άνοιξε, είδε μπροστά του τη νοσοκόμα με τα άσπρα, που του είπε: «Θα πάνε όλα καλά, ήμουν στο χειρουργείο μαζί σου». Την ρώτησε ποια ήταν και του είπε πως ερχόταν από μακρυά. ΄Υστερα γύρισε και έφυγε.

Ρώτησε τότε τον διπλανό του, μήπως την ήξερε κι΄αυτός του απάντησε, πως δεν είδε καμία νοσοκόμα. ΄Όταν στη συνέχεια, ήρθε η νοσοκόμα για να δει τους ορούς και το αίμα, την ρώτησε αν στο χειρουργείο μπαίνουν και νοσοκόμες ντυμένες στα λευκά.

Αυτή δεν του απάντησε, παρά τον κοίταξε μες τα μάτια, ύστερα έκανε τον σταυρό της και του είπε: «Κάτι είδες εσύ.

Ποιόν ΄Αγιο παρακάλεσες;» και αυτός αποκρίθηκε: «Την Αγία Μαρίνα της ΄Ανδρου». Από κείνη τη στιγμή, ήταν βέβαιος πως θα γινόταν καλά, όπως και έγινε. ■ Ι.Μ. ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΒΟΝΗΣ ΠΕΔΙΑΔΟΣ (ΚΡΗΤΗ) Πολλά τα θαύματα της Αγίας, που συνδέονται με το μοναστήρι στη Βόνη Πεδιάδος, στο νομό Ηρακλείου Κρήτης, το οποίο κάθε χρόνο στην γιορτή της, δέχεται επισκέπτες απ΄όλη την Ελλάδα, που προσφεύγουν στη Χάρη της και την βοήθειά της.

Η θαυματουργική δράση της Αγίας, αποτυπώνεται και στο πλήθος των αναθημάτων, που οι πιστοί κρεμάνε μπροστά από την εικόνα της. • Παραμονή της γιορτής της Αγίας, μια μητέρα έφερε πάνω σε στρωματάκι, το τρίχρονο παιδί της, που ήταν βουβό και παράλυτο.

Ακούμπησε το στρώμα, δίπλα στο χώρο που άναβαν οι πιστοί τα κεριά.

Και ξαφνικά, το βουβό και ασάλευτο παιδί, σηκώθηκε και άρχισε να μιλάει. • Η κα Γιασεμή Κυριακάκη, αντιμετώπιζε δυό χρόνια πρόβλημα στα χείλη, με πληγές που δεν έκλειναν.

Ζήτησε τη βοήθεια της Αγίας και οι πληγές εξαφανίστηκαν. • Στην περίπτωση μιας γυναίκας, που έπασχε από καρκίνο του μαστού, αναφέρθηκε ο εφημέριος της Μονής, π. Κορνήλιος.

Η γυναίκα του είχε πει: «Είδα στον ύπνο μου την Αγία Μαρίνα και μου είπε, έλα στο σπίτι μου και μη φοβάσαι». Η γυναίκα αυτή, που προσευχόταν κλαίουσα μπροστά στην εικόνα της Αγίας για να θεραπευθεί, μετά από μήνες, επισκέφτηκε την Μονή, για να ευχαριστήσει την Αγία, για την ίασή της. • Ανήμερα στη γιορτή της Αγίας, το έτος 2009, μια οικογένεια αθίγγανων, έφτασε στη Μονή, για να ευχαριστήσει την Αγία για τη σωτηρία της μικρής τους κόρης Μαρίνας-Μαλεβή, που παρουσίασε ανίατο πρόβλημα στην καρδιά και οι γιατροί την είχαν ξεγράψει. ΄Ολη η οικογένεια, με το μικρό παιδί, ήρθε στη Μονή με τα πόδια από το Ηράκλειο (37 χλμ) και πάνω από τα ρούχα τους, φορούσαν άλλα, μαύρα ρούχα.

Μία γυναίκα κουβαλούσε ένα δοχείο λάδι και 2 άνδρες 2 χαλιά (τα οποία αργότερα έστρωσαν στον ναό). Το κοριτσάκι, ήταν κι΄αυτό ντυμένο στα μαύρα.

Η μητέρα του παιδιού, μπήκε μέσα με τα γόνατα. ΄Ολη η οικογένεια συγκεντρώθηκε μπροστά στην εικόνα.

Κάποιος τους έφερε αγιασμό και ήπιαν.

Η γυναίκα που κρατούσε το δοχείο του λαδιού (η γιαγιά του παιδιού), το τοποθέτησε μπροστά από την εικόνα και με κλάματα άρχισε να ευχαριστεί την Αγία, που έκανε θαύμα, σώζοντας την εγγόνα της και υποσχέθηκε, να την υπηρετεί σε όλη της τη ζωή. ΄Ολοι έκλαιγαν μέσα στον ναό.

Η μητέρα του παιδιού, γονατιστή, πνιγμένη στα δάκρυα, ευχαριστούσε την Αγία για τη σωτηρία του παιδιού της.΄Υστερα, έβγαλε τον μαύρο χιτώνα που φορούσε και τον ακούμπησε στην εικόνα.

Σειρά είχε ο πατέρας του παιδιού.

Γονάτισε και με λυγμούς άρχισε να ευχαριστεί την Αγία, υποσχόμενος να την λατρεύει και να την τιμά πάντα, ως προστάτιδα της οικογένειάς του.΄Υστερα, έσκυψε το κεφάλι και η σύζυγός του, έδεσε στα μαλλιά του μια κόκκινη κορδέλα και μαζί με την μικρή της κόρη, άρχισαν να του κόβουν τα μαλλιά. ΄Υστερα η γυναίκα, έδεσε την κορδέλα με τα μαλλιά, στην ράβδο με τα τάματα της Αγίας.

Ο πατέρας σηκώθηκε, έβγαλε τον μαύρο χιτώνα και τον ακούμπησε στην εικόνα και μαζί μ΄αυτόν, ακούμπησε και την ράβδο που είχε φέρει από το ΄Αγιον ΄Ορος, τα κομποσκίνια του, μια χρυσή λίρα (αμέσως οι Επίτροποι την τοποθέτησαν μέσα στην εικόνα) και ένα χρηματικό ποσό (που τοποθετήθηκε στο παγκάρι του ναού). ΄Υστερα, όλη η οικογένεια, πιασμένη από το χέρι, βγήκε από το ναό.

Οι πιστοί, ενδιαφέρθηκαν να μάθουν τι είχε συμβεί και η γιαγιά με προθυμία τους πληροφόρησε.

Είπε πως το παιδάκι γεννήθηκε με σοβαρή ασθένεια και η οικογένεια το έταξε στη Χάρη της Αγίας, δίνοντάς του και το όνομά της.

Το παιδί, υπεβλήθη σε δύο εγχειρήσεις καρδιάς, αλλά η κατάσταση δεν είχε βελτιωθεί.

Τότε, ολόκληρη η οικογένεια, τάχτηκε στην υπηρεσία της Αγίας Μαρίνας, ζητώντας να προστατεύσει το παιδί.

Την προηγούμενη χρονιά, το παιδί είχε σηκώσει πυρετό υψηλό και το πήγαν στο νοσοκομείο.

Εκεί παρουσιάστηκε μια νοσοκόμα, είπε πως την λένε Μαρίνα και τους ζήτησε να έχουν πίστη και το παιδί θα γινόταν καλά.

Το ίδιο βράδυ, ο πατέρας του παιδιού, είδε στον ύπνο του την Αγία και του είπε, μόλις ξημερώσει, να δώσει στο παιδί κάτι να φάει και μόλις το παιδί γίνει καλά, να επισκεφθεί αυτός το μοναστήρι, φορώντας ένα ράσο και κρατώντας ραβδί και εκεί να κόψει τα μαλλιά του (είχε κάνει τάμα να τα κουρέψει μπροστά στην εικόνα όταν το παιδί του θα γινόταν καλά και δεν τα είχε κουρέψει τα τελευταία τρία χρόνια) και όλα αυτά, να τα αφήσει στο Μοναστήρι.

Μόλις ο πατέρας ξύπνησε το πρωϊ, έπραξε κατά πως του είπε η Αγία. ΄Εδωσε στο παιδί κάτι να φάει και ο πυρετός άρχισε να υποχωρεί και σε μερικές μέρες, το παιδί έγινε τελείως καλά, όπως βεβαίωσαν και οι γιατροί, μιλώντας για θαύμα. ΄Όμως και η μητέρα της Μαρίνας, είδε στον ύπνο της ότι βρέθηκε σε ένα εκκλησάκι της Αγίας, κοντά στο χωριό, την παραμονή της γιορτής της, το οποίο ήταν κλειστό.

Την επομένη, είδε στον ύπνο την Αγία, που της είπε, να μην ξεχάσει να κάνει το τάμα της, όποιο και αν ήταν αυτό.

Τέλος και η γιαγιά (που διηγείτο όλα αυτά), είδε στο όνειρό της την Αγία, που της επιβεβαίωσε ότι το παιδί θα γίνει καλά (η μαρτυρία, για το ανωτέρω θαύμα, προέρχεται από τον εκπαιδευτικό Κώστα Ψάλια). ■ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΜΑΪΣΤΡΟΥ ΕΒΡΟΥ Η εικόνα αυτή, ήταν οικογενειακό κειμήλιο της Ειρήνης Αμπατζή, η οποία, το 1911, μετά το θάνατο του συζύγου της, εγκαταστάθηκε με τα παιδιά της, στην Μαϊστρου ΄Εβρου.

Η γυναίκα, είχε παρατηρήσει, πως πριν από κάποιο δυσάρεστο γεγονός, η εικόνα δάκρυζε, αλλά το δάκρυ, είχε θεραπευτική δύναμη. ΄Ετσι, κάθε φορά που μάθαιναν (΄Ελληνες και Τούρκοι της περιοχής) ότι δάκρυσε η εικόνα, έτρεχαν στο σπίτι της Αμπατζή να προσευχηθούν και να ζητήσουν την βοήθεια της Αγίας (μαρτυρούνται πολλά θαύματα και σε ΄Ελληνες και σε Τούρκους). Κάποια στιγμή, η Αμπατζή άρχισε να πέφτει σε βαθύ ύπνο, που μπορούσε να κρατήσει περισσότερο από μία ημέρα.

Μάλιστα την πρώτη φορά που συνέβη, οι οικείοι της θεώρησαν ότι ήταν νεκρή και άρχισαν να την θρηνούν.

Μόλις η γυναίκα επανήλθε, τους εξήγησε ότι η Αγία Μαρίνα, την οδήγησε σε κάποια άγνωστά της μέρη. ΄Αρχισε μετά να τους αναφέρει κάποια γεγονότα, που καίτοι είχαν συμβεί, παρέμεναν άγνωστα και για άλλα, που θα συνέβαιναν στο μέλλον.

Μετά την τραγωδία του Πόντου και την Μικρασιατική καταστροφή, η εικόνα λειτουργούσε και σαν συναισθηματική γέφυρα των προσφύγων της περιοχής της Αίνου και της κοινωνίας της Μαϊστρου, Πολλές ήσαν οι οικογένειες που έφερναν μπροστά στην εικόνα τους ασθενείς τους, κυρίως πάσχοντες από βαρειά ψυχικά νοσήματα, ελπίζοντας σ΄ένα θαύμα. Η Αμπατζή, δεχόμενη στο σπίτι της, ασθενείς τέτοιων νοσημάτων, πολλές φορές χρειάστηκε να τους ηρεμήσει, ενώ προσευχόταν διαρκώς.

Δέχθηκε μάλιστα και επιθέσεις από δαιμονισμένους, αλλά δεν έπαθε το παραμικρό.

Αντιθέτως υπήρχε σταδιακή βελτίωση, μέχρι που μετά από 40 ημέρες παραμονής στο σπίτι της, έφευγαν υγιείς.

Από το 1925 και μετά, προσκυνητές από την Αλεξανδρούπολη και πολλά άλλα σημεία του ΄Εβρου, την ημέρα γιορτής της Αγίας, έρχονταν στο σπίτι της Αμπατζή, να προσκυνήσουν την εικόνα.Όταν η Ειρήνη Αμπατζή απεβίωσε (1932), τα παιδιά της, με παραίνεση του μητροπολίτη της περιοχής, προσέφεραν την θαυματουργή εικόνα, στον ναό του Αγίου Γεωργίου Μαϊστρου και από τότε ο ναός, έγινε και προσκύνημα της Αγίας Μαρίνας. ▓ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ (ΘΗΣΕΙΟ) Χτισμένος, σε υποβλητικό τοπίο, στο Λόφο των Νυμφών, στο Θησείο, είναι ο ναός της Αγίας Μαρίνας, στην νοτιοανατολική γωνιά του οποίου, έχει ενσωματωθεί, ο παλαιότερος, αρχικός, σπηλαιώδης ναός (όπου κατά την παράδοση βρέθηκε και η εικόνα της Αγίας, της προχριστιανικής εποχής), που σήμερα λειτουργεί ως Βαπτιστήριο.

Ο αρχικός ναός, πιθανολογείται ότι κατασκευάστηκε στις αρχές του 13ου αι., και ήταν λαξευμένος σε βράχο, ενώ στο εσωτερικό ο βράχος, έφερε τοιχογραφίες (οι αρχαιολογικές έρευνες, ανέδειξαν 5 στρώματα επιχρισμάτων και τοιχογραφίες, αναγόμενες στους 13ο ,17ο και 18ο αιώνα),που έχουν υποστεί μεγάλες φθορές.

Οι παλαιότερες εξ αυτών, που βρίσκονται στο Ιερό Βήμα, είναι η Πλατυτέρα-Βρεφοκρατούσα, ένθρονη, πλαισιωμένη από Αγγέλους και Ιεράρχες.

Στην περιοχή, υπήρχε αρχαία υδατοδεξαμενή, της οποίας απεκαλύφθη κατά τις ανασκαφές, το στόμιο.

Ο σημερινός ναός, θεμελιώθηκε το 1924 και η κατασκευή, ολοκληρώθηκε το 1927.

Τα εγκαίνια του ναού, έγιναν στις 20 Οκτωβρίου 1926 (πριν την ολοκλήρωση του ναού), από τον βοηθό Επίσκοπο Σταυρουπόλεως Θεόκλητο (μετέπειτα αρχιεπίσκοπο Αθηνών). Τα αρχικά σχέδια, εκπονήθηκαν από τον Ερνέστο Τσίλλερ, όμως τελικά, προκρίθηκαν τα σχέδια του αρχιτέκτονα Αχιλλέα Γεωργιάδη (ο Τσίλλερ ένα χρόνο πριν την θεμελίωση, πέθανε). Οι αγιογραφίες, που έγιναν την δεκαετία του ’30, υπογράφονται από τους αγιογράφους Γκρεκό και τους αδελφούς Σούτσου, το δε τέμπλο, φιλοτέχνησε ο αρχιτέκτονας Γιώργος Νομικός.

Ο ναός, είναι «εγγεγραμμένος σταυροειδής», φέρει μεγάλο τρούλο στο κέντρο και 4 μικρότερους, στις γωνίες.

Στο παρελθόν, ο ναός αποτελούσε χώρο προσευχής των εγκύων, για να έχουν ανώδυνο και ασφαλή τοκετό και των μανάδων, για την προστασία των παιδιών τους.

Ως τα τέλη του 19ου αιώνα, στον παρακείμενο βράχο, που τον αποκαλούσαν «Κυλίστρα» ή «Τσουλιάστρα», συνήθιζαν οι εγκυμονούσες, να «γλυστράνε», για να έχουν ανώδυνο τοκετό (κάτι σαν τσουλίθρα). ▓ ΤΙΜΗ ΜΝΗΜΗΣ Η Εκκλησία μας, τιμά την μνήμη της Αγίας Μαρίνας, στις 17 Ιουλίου. Η Αγία Μαρίνα, είναι πολιούχος της Λέρου, της Ηλιούπολης Αττικής και στο Σχοινούδι της ΄Ιμβρου. ▓ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ Η Αγία Μαρίνα, διακρίθηκε για τις σπάνιες αρετές της, με πρωτεύουσες την πίστη και την αγάπη προς τον Χριστό.

Αποτέλεσμα αυτών, υπήρξε η ανδρεία της ψυχής της και η περιφρόνηση των εφήμερων απολαύσεων, το θάρρος της ομολογίας της, η σωφροσύνη και η αταλάντευτη καρτερία της, να ενωθεί με τον Χριστό. ‘Ένα από τα Απολυτίκια της Αγίας (σε ήχο δ’ ), αναφέρει: «Ἡ ἀμνάς σου Ἰησοῦ, κράζει μεγάλη τῇ φωνῇ. Σὲ Νυμφίε μου ποθῶ, καὶ σὲ ζητοῦσα ἀθλῶ, καὶ συσταυροῦμαι καὶ συνθάπτομαι τῷ βαπτισμῷ σου· καὶ πάσχω διὰ σέ, ὡς βασιλεύσω σὺν σοί, καὶ θνήσκω ὑπὲρ σοῦ, ἵνα καὶ ζήσω ἐν σοί· ἀλλ᾽ ὡς θυσίαν ἄμωμον προσδέχου τὴν μετὰ πόθου τυθεῖσάν σοι.

Αὐτῆς πρεσβείαις, ὡς ἐλεήμων, σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν». ΄Ετερο Απολυτίκιο (σε ήχο πλάγιο α΄), αναφέρει: «Μνηστευθεῖσα τῷ Λόγῳ Μαρίνα ἔνδοξε, τῶν ἐπιγείων τὴν σχέσιν πᾶσαν κατέλιπες, καὶ ἐνήθλησας λαμπρῶς ὡς καλλιπάρθενος· τὸν γὰρ ἀόρατον ἐχθρὸν κατεπάτησας στερρῶς ὀφθέντα σοὶ Ἀθληφόρε. Καὶ νῦν πηγάζεις τῷ κόσμῳ τῶν ἰαμάτων τὰ δωρήματα».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους