Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με πολλή δυσκολία – για όλους τους λόγους – γράφω. Ήταν δικαίωμά του να είναι αυτιστικός.

Ήταν δικαίωμά του να έχει ποσοστό αναπηρίας 89%. Ήταν δικαίωμά του να οδηγεί.

Και ο συνδυασμός όλων αυτών ήταν επίσης δικαίωμά του.

Το ελληνικό αναπηρικό κίνημα έδωσε σκληρούς αγώνες για την αναγνώριση των ποσοστών αναπηρίας και για τα εξωιδρυματικά επιδόματα.

Γιατί χωρίς αυτά χιλιάδες ανάπηροι/ες άνθρωποι ήταν αόρατοι/ες για το κράτος και καταδικασμένοι/ες στη φτώχεια και στον αποκλεισμό.

Ήταν ο μόνος τρόπος να γίνουν ορατοί/ές μέσα σε μια μισαναπηρική κοινωνία και σε ένα μισαναπηρικό κράτος.

Και αυτή η διεκδίκηση ήταν ιστορικά δίκαιη.

Ωστόσο, τα ποσοστά αναπηρίας αποτελούν προϊόν μιας συγκεκριμένης ιατρικής αντίληψης για την αναπηρία.

Το ιατρικό μοντέλο της αναπηρίας ευδοκιμεί κοινωνικά διατηρώντας την –ευγονικού προσήμου– ουσιοκρατική διαφορά ανάμεσα σε ανάπηρα και αρτιμελή άτομα ορίζοντας την αναπηρία ως ένα ατομικό έλλειμμα του σώματος, το οποίο οι επαγγελματίες υγείας οφείλουν να διορθώσουν στο όνομα της κυρίαρχης ιδεολογίας της αρτιμέλειας Και γι’ αυτό ακριβώς το ποσοστό αναπηρίας μετατρέπεται σε όπλο της μισαναπηρικής ρητορικής.

Γι΄αυτό ακριβώς χρησιμοποιείται για να εξηγεί, να δικαιολογεί, να καθιστά λιγότερο σοκαριστική τη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου.

Όλοι/ες οι αρτιμελείς είναι εν δυνάμει ανάπηροι/ες. Κι αν ζήσουν αρκετά, θα γίνουν ανάπηροι/ες. Τον έλεγαν Θοδωρή. Και δολοφονήθηκε. Από Vassiliki Chalaza

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους