Μου φαίνεται ακατανόητη η συζήτηση για τον Νόλαν. Όχι, δεν αναφέρομαι στην απίστευτη παπαρολογία για το χρώμα του δέρματος της Ελένης ή/και στο άλλο απίστευτο, γιατί δεν υπάρχουν Έλληνες στο καστ...

Πλήρες Κείμενο:

Μου φαίνεται ακατανόητη η συζήτηση για τον Νόλαν. Όχι, δεν αναφέρομαι στην απίστευτη παπαρολογία για το χρώμα του δέρματος της Ελένης ή/και στο άλλο απίστευτο, γιατί δεν υπάρχουν Έλληνες στο καστ. (Επίσης, στο ότι, όπως λέει η τόσο αγαπητή και σεβαστή από όλους Βάνα, η ταινία είναι μια επίθεση στον δυτικό και ελληνικό πολιτιζμό κλπ.

Ακόμα και το ειδικό ενισχυμένο μαλακόμετρο που κατασκευάστηκε ειδικά για αυτήν, το Βανόμετρο, ακούγοντάς τα αυτά, συγκινημένο έσπασε). Ο σκηνοθέτης έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει, θα μπορούσε να διαλέξει άντρα για τον ρόλο (αυτό θα ήταν πιο κοντά στην αρχαία παράδοση εξάλλου), ή ένα ρομπότ, ή ένα πουκάμισο αδειανό, ή ίσως ένα σύννεφο, δεν θα σας ζητήσει το λόγο.

Ολη η συζήτηση αυτή είναι για βλαμμένα που αδυνατούν να κρίνουν το ίδιο το έργο.(μιλώντας για βλαμμένα που κρίνουν το έργο, να πω πως δεν έχω δει την Οδύσσεια, και δεν θα την κρίνω πριν τη δω, αν τη δω.) Ο βασικός λόγος που αντιδρώ είναι επειδή ο Νόλαν είναι ένας ακροκετνρώος και μάλιστα ιδιαίτερα αντιδραστικός -- και το χρώμα της Ελένης είναι εντελώς δευτερεύον, αντανακλά απλώς μια τρέχουσα (και την μόνη κάπως θετική) πλευρά της πολιτικής αυτού του αντιδραστικού κόμματος, τον λεκτικό αντιρατσισμό. (Μόνο στα λόγια: παραφράζοντας το ανέκδοτο, δεν είναι αυτοί ρατσιστές, οι Παλαιστίνιοι είναι ισλαμοτρομοκράτες). Ο Νόλαν είναι ένας οργανικός διανοούμενος των Δημοκρατικών.

Και προς απόδειξη, υπάρχουν αδιάψευστα τεκμήρια, με πρώτο φυσικά την βιομηχανικά άψογη (φευδο)αισθητική των ταινιών του, αλλά και τις ίδιες τις δηλώσεις του.

Όμως αυτό εδώ είναι ένα ποστ, οπότε δεν έχω χώρο (υπολογίζω ότι η εισαγωγή θα ήταν περί τις 100000 οργισμένες λέξεις) για να αναλύσω το υποτιθέμενο βλέμμα του, οπότε μένω μόνο σε ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα, σε μια λεπτομέρεια, τον Bane, στο he Dark Knight Rises (2012). Προφανώς, όλη η αμερικάνικη υπερηρωική μυθολογία είναι βαθιά αντιδραστική (ο τιμωρός του εγκλήματος που είτε είναι ένας πλούσιος ή ένας θεός, πχ μπατμαν ή σούπερμαν, ή ένα τέκνο της εργατικής τάξης που είναι ταυτόχρονα σούπερ μπάτσος, σπάιντερμαν κλπ), αλλά δεν μιλάμε για αυτό εδώ.

Οι περισσότερες ταινίες δράσης και τα «αστυνομικά» σε γενικές γραμμές από παρόμοιο σημείο εκκινούν, αλλά τις βλέπουμε· κομμάτι της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι, τι να κάνουμε τώρα, νά 'ταν αυτές το κυριότερο πρόβλημά μας θα ήταν καλά.

Το σημαντικό εδώ δεν είναι γενικά οι υπερηρωικές ταινίες, αλλά ο υπερκακός Bane, «ο άνθρωπος που έσπασε τον μπάτμαν», ο οποίος στην ταινία εμφανίζεται πολύ συνειδητά σαν τον τσε Γκεβάρα, αλλά υποσυνείδητα βγαίνει να είναι υβρίδιο τσε Γκεβάρα και Μουσολίνι.

Γιατί για τον Νόλαν αυτοί οι δύο ταυτίζονται.

Ο ίδιος ο Nolan και η ομάδα παραγωγής έχουν επιβεβαιώσει ότι για το στήσιμο του Bane εμπνεύστηκαν από ιστορικές προσωπικότητες της επανάστασης και της εξέγερσης. -- Στυλιστικά μιλώντας, military chic και cargo παντελόνι, σαν αντάρτης. -- μέχρι και το ρολόι φορεμένο από μέσα, στον καρπό, όπως το φοράγανε στη σιέρρα μαέστρα, ώστε η αντανάκλαση στο γυαλί να μην προδίδει τη θέση στον εχθρό. (Δεν θα το είχα προσέξει αν δεν το είχα διαβάσει σε συνέντευξη του ίδιου του Νόλαν.) -- Αλλά πιο ουσιαστικό είναι το πολιτικο κομμάτι.

Ο λόγος του Bane έξω από την φυλακή στο Gotham με κριντζάρησε ιδιαιτέρως πολύ, επειδή είναι ακριβώς η ιδέα πχ του Μητσοτάκη για την επανάσταση. Ο Bane (πάει πει μάστιγα επί τη ευκαιρία), υπόσχεται να πάρει τον πλούτο από τους παρακμασμένους πλούσιους και να τον επιστρέψει στους απλούς πολίτες: «Παίρνουμε τη Gotham από τους διεφθαρμένους! Τους πλούσιους! Τους καταπιεστές... και τη δίνουμε πίσω σε εσάς, τον λαό». Είναι αυτό που οι Δημοκρατικοί πρώτοι ονόμασαν «αριστερό λαϊκισμό», είναι η ιδέα τους για τις λατινοαμερικάνικες επαναστάσεις.

Χωρίς να το κατανοούν βέβαια, δεν αναπαράγουν επαναστατικό λόγο (που τον αγνοούν), αλλά φασιστικό λόγο, εξ ου και η (αθέλητη, γιατί είναι και αμόρφωτοι) σχέση με τον Μουσολίνι.

ΕΓΩ θα ΣΑΣ επιστρέψω τον κλεμμένο πλούτο κλπ.

Δεν υπάρχει δημοκρατία, λόγος περί εξουσίας, δεν υπάρχει αναφορά στην εργασία.

Ο αστός όταν θέλει να μιμηθεί την επανάσταση αναπαράγει τον φασισμό. -- Φυσικά η συνέχεια είναι απλώς πλιάτσικο από τους οπαδούς του Bane.

Όλες οι υποσχέσεις του ήταν ψέμματα.

Λεπτομέρεια: ότι ο Bane δεν είναι φτιαγμένος με πρότυπο τον Μουσολίνι και η ομοιότητα είναι αθέλητη, φαίνεται από το ότι πουθενά δεν συνεργάζεται με τους πλούσιους: είναι αυθεντικά ανεξάρτητος από αυτούς, τους σκοτώνει και τους κλέβει γιατί τελικά είναι απλώς ένας εγκληματίας και τίποτε άλλο -- και πάλι η ιδέα των Δημοκρατικών για το τι είναι η επανάσταση που την κάνουν πάντα οι «κατσαπλιάδες». -- Ο Bane κάνει στο Gotham αυτό που έκανε ο Τσε στην Βολιβία, foquismo, εξαγωγή επανάστασης.

Είναι ένας ξένος (εκπαιδευμένος στη Λίγκα των Σκιών στην Ανατολή) που εισβάλει στο Gotham, καταστρέφει τις υποδομές της (γέφυρες, στάδιο) και «ξυπνάει» τους φυλακισμένους και τους περιθωριοποιημένους για να ανατρέψουν το κατεστημένο.

Καταφέρνει μάλιστα να πάρει μαζί του την πλειονότητα των εργαζομένων της πόλης, επειδή, όπως όλοι ξέρουμε, ο λαός είναι κοπάδι από ζώα χωρίς κρίση, άγεται και φέρεται από απατεώνες και εγκληματίες και πάντα απέχει μια κλωστή από το να μετατραπεί σε όχλο που πλιατσικολογεί και σκοτώνει.

Αυτός είναι δυστυχώς ο ρόλος μιας υπεύθυνης κυβέρνησης Δημοκρατικών, να δίνει στον λαό αυτά που του χρειάζονται (οι Δημοκρατικοί ξέρουν καλύτερα από τον λαό τι χρειάζεται ο λαός), χωρίς όμως να χαλαρώνει τα γκέμια. -- Ευτυχώς που οι δυνάμεις της ασφάλειας και της τάξης, παρά την αρχική τους έκπληξη (επειδή είναι αθώοι δημοκράτες και δεν μπορούν να φανταστούν ότι υπάρχουν κάποιοι έτοιμοι να εκμεταλλευτούν την δημοκρατία προς ώφελός τους), με τη βοήθεια των ελάχιστων λαϊκών στοιχείων που δεν εξαπατήθηκαν, τελικά δολοφονούν τον Bane (που κατά βάθος είναι ένα δειλό άθυρμα, όργανο άλλων συνωμοτών από πίσω, του Ρας αλ Γκουλ) και έτσι η Βολιβία, το Γκόθαμ, η Αμερική και όλος ο Δυτικός πολιτιζμός σώζεται... Δεν είναι μόνο σε αυτήν την ταινία που η ανόητη, επιφανειακή αλλά βαθιά αντιδραστική ρητορική του Νόλαν κρύβεται πίσω από ναρκισιστικές κινηματογραφικές εξτραβαγκάντσες.

Τα ίδια μπορείτε ήδη να τα βρείτε από τις πρώτες ταινίες του μέχρι και τις πιο πρόσφατες (ειδικά αυτό το αριστούργημα υπερσπάταλης κενότητας που ήταν η Δουνκέρκη, έργο στο οποίο προσπάθησε να μπουρδολογήσει φιλοσοφικά για τον πόλεμο, τον χρόνο και την συλλογική κατάσταση του ανθρώπου, χωρίς τελικά να αρθρώσει απολύτως κανένα νόημα, μπερδεύοντας τα μιλιούνια των οπαδών του). Δεν ξέρω, ίσως το (αναμφισβήτητο) ταλέντο που έχει να εικονοποιεί καταστάσεις να σώζει την εκδοχή της Οδύσσειας που προσφέρει, αν και αμφβάλλω.

Το παρελθόν του είναι πολύ βαρύ -- έχει σωρεύεσι πολύ από την παραληρηματική του αυτοεκτίμηση και την τάση του να ψευδοφιλοσοφεί, κάτι που αρέσει πολύ στον κυρίαρχο λόγο -- δίνει ευκολομάσητα κομμάτια ιδεολογικού χυλού με άφθονη σάλτσα ψευδοφιλοσοφίας, αυτό αρέσει πολύ στο αμερικάνικο ή στο αμερικανοθρεμμένο κοινό που ξάφνου αντιμετωπίζει κάτι που του προσφέρεται ως «βαθύ» όντας ρηχότερο κια πό τον Τραμπ.

Οι πρώτες κριτικές που είδα στον Αμερικάνικο τύπο ήταν πολύ διδυραμβικές (πιο διθυραμβικές ακόμα και από αυτές για τον Σκοτεινό Ιππότη, αν αυτό λέει κάτι), οπόπτε διατηρώ την καχυποψία μου...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους