Ζούμε σε έναν παράξενο και αντιφατικό κόσμο… Σε έναν κόσμο όπου η ειλικρίνεια θεωρείται πολλές φορές αδυναμία, η καλοσύνη παρεξηγείται, η σιωπή εκλαμβάνεται ως φόβος και η αλήθεια γίνεται ενοχλητική...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ζούμε σε μια εποχή όπου εκείνος που προδίδει μπορεί να συνεχίζει ανενόχλητος να χαμογελά, να γίνεται αποδεκτός και να απολαμβάνει τον σεβασμό των ανθρώπων.

Εκείνος που ψεύδεται με πειστικό τρόπο γίνεται πιστευτός, ενώ εκείνος που μιλά με καθαρότητα και ευθύτητα συχνά κατηγορείται ως σκληρός, υπερβολικός ή επικίνδυνος.

Οι άνθρωποι πολλές φορές δεν αγαπούν την αλήθεια· αγαπούν αυτό που τους βολεύει να ακούσουν.

Δεν αναζητούν πάντοτε το δίκαιο· αναζητούν εκείνον που θα δικαιώσει τις επιλογές τους.

Δεν θέλουν κάποιον να τους δείξει τον σωστό δρόμο· θέλουν κάποιον να τους πει πως ο δρόμος που ήδη επέλεξαν είναι σωστός.

Και έτσι, το ψέμα ντύνεται με όμορφα λόγια, η υποκρισία παρουσιάζεται ως ευγένεια, η προδοσία ονομάζεται εξυπνάδα και το προσωπικό συμφέρον βαπτίζεται ανάγκη.

Οι μάσκες γίνονται πρόσωπα και τα πρόσωπα χάνονται πίσω από τις μάσκες.

Πόσες φορές ο ειλικρινής άνθρωπος πλήρωσε ακριβά την καθαρότητά του; Πόσες φορές εκείνος που στάθηκε αληθινός παραμερίστηκε, συκοφαντήθηκε και εγκαταλείφθηκε; Πόσες φορές ο προδότης βρήκε υπερασπιστές και ο αδικημένος βρέθηκε να απολογείται; Αυτό συμβαίνει επειδή η αλήθεια έχει κόστος.

Η αλήθεια απαιτεί θάρρος.

Απαιτεί να αφήσεις το προσωπικό σου συμφέρον, να αναγνωρίσεις τα λάθη σου, να ζητήσεις συγγνώμη, να αλλάξεις πορεία.

Το ψέμα, αντίθετα, είναι εύκολο.

Προσφέρει προσωρινή ασφάλεια και την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να κρυφτούμε από τους άλλους, από τη συνείδησή μας και από τον Θεό.

Όμως κανένα ψέμα δεν μένει αιώνια όρθιο.

Μπορεί για λίγο να επικρατήσει.

Μπορεί να χειροκροτηθεί, να διαδοθεί και να γίνει αποδεκτό από πολλούς.

Μπορεί η αλήθεια να σωπάσει, να πληγωθεί και να σταυρωθεί.

Δεν πεθαίνει όμως. Ανασταίνεται.

Η αλήθεια δεν χρειάζεται θόρυβο για να αποδειχθεί.

Δεν έχει ανάγκη από συμμαχίες, μηχανισμούς και χειροκροτήματα.

Χρειάζεται χρόνο.

Και ο χρόνος αποκαλύπτει χαρακτήρες, προθέσεις, λόγια και πράξεις.

Γι’ αυτό, όταν σε αδικούν, μη γίνεσαι άδικος.

Όταν σε προδίδουν, μη γίνεσαι προδότης.

Όταν σε εξαπατούν, μη χρησιμοποιείς το ψέμα ως άμυνα.

Όταν σε συκοφαντούν, μη χάνεις την καθαρότητα της ψυχής σου για να αποδείξεις την αξία σου.

Δεν είναι εύκολο να παραμένεις αληθινός μέσα σε έναν κόσμο που έμαθε να επιβραβεύει την προσποίηση.

Δεν είναι εύκολο να κρατάς την αξιοπρέπειά σου, όταν γύρω σου κυριαρχούν η αδικία και το συμφέρον.

Δεν είναι εύκολο να σωπαίνεις, όταν έχεις πολλά να πεις, ούτε να συγχωρείς, όταν η πληγή ακόμη αιμορραγεί.

Αλλά η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι να εκδικηθείς εκείνον που σε πλήγωσε.

Η μεγαλύτερη νίκη είναι να μη σου κλέψει τον χαρακτήρα.

Να μη σε κάνει όμοιό του.

Να μη μετατρέψει την καλοσύνη σου σε κακία, την πίστη σου σε δυσπιστία και την αγάπη σου σε μίσος.

Ας μη ζηλεύουμε λοιπόν την πρόσκαιρη επιτυχία του ψεύτη ούτε την προσωρινή δύναμη του προδότη.

Ο σεβασμός που στηρίζεται στον φόβο, στο συμφέρον και στην εξαπάτηση δεν είναι αληθινός σεβασμός.

Και η αποδοχή που αγοράζεται με ψέματα είναι μια φυλακή χωρίς κάγκελα.

Ο άνθρωπος που ζει με αλήθεια μπορεί να χάσει φίλους, θέσεις και ευκαιρίες.

Μπορεί να μείνει μόνος.

Δεν χάνει όμως τον εαυτό του.

Δεν φοβάται να κοιτάξει τη συνείδησή του.

Δεν τρομάζει όταν πέφτουν οι μάσκες, επειδή ο ίδιος δεν φορά καμία.

Και αυτό είναι μεγάλη ελευθερία.

Να κοιμάσαι ήσυχος, γνωρίζοντας ότι δεν πρόδωσες.

Να προσεύχεσαι χωρίς να σε ελέγχει η συνείδησή σου.

Να κοιτάζεις τους ανθρώπους στα μάτια χωρίς να φοβάσαι μήπως αποκαλυφθεί κάποιο κρυμμένο ψέμα.

Να γνωρίζεις ότι μπορεί να σε παρεξήγησαν, αλλά δεν πρόδωσες τις αξίες σου.

Στον κόσμο αυτό, ο Χριστός μάς καλεί να μη ζούμε όπως επιβάλλει το ρεύμα, αλλά όπως φωτίζει το Ευαγγέλιο.

Να λέμε την αλήθεια με αγάπη, χωρίς σκληρότητα και εγωισμό.

Να μη χρησιμοποιούμε την αλήθεια ως πέτρα για να πληγώσουμε, αλλά ως φως για να θεραπεύσουμε.

Γιατί υπάρχει και μια αλήθεια χωρίς αγάπη, που γίνεται σκληρότητα.

Υπάρχει όμως και μια αγάπη χωρίς αλήθεια, που γίνεται ψεύτικη ανοχή.

Ο χριστιανικός δρόμος ενώνει την αλήθεια με την αγάπη, τη δικαιοσύνη με το έλεος και τη σταθερότητα με τη διάκριση.

Μη φοβηθείς λοιπόν να είσαι διαφορετικός.

Μη φοβηθείς να χάσεις την αποδοχή εκείνων που αγαπούν το ψέμα.

Μη φοβηθείς να βαδίσεις μόνος, όταν η συνείδησή σου γνωρίζει ότι βαδίζεις σωστά.

Γιατί η μοναξιά της αλήθειας είναι εντιμότερη από τη συντροφιά της υποκρισίας.

Η ήσυχη συνείδηση είναι πολυτιμότερη από χίλια χειροκροτήματα.

Και η ευλογία του Θεού είναι σημαντικότερη από την αποδοχή ολόκληρου του κόσμου.

Μπορεί σήμερα τον ψεύτη να τον πιστεύουν, τον προδότη να τον σέβονται και τον ειλικρινή να τον απορρίπτουν.

Όμως η τελευταία λέξη δεν ανήκει στο ψέμα.

Ανήκει στην αλήθεια.

Και η Αλήθεια έχει όνομα: Ιησούς Χριστός.

Ας μείνουμε λοιπόν σταθεροί, καθαροί και αληθινοί.

Όχι για να αποδείξουμε ότι είμαστε καλύτεροι από τους άλλους, αλλά για να μη χάσουμε την ψυχή μας προσπαθώντας να κερδίσουμε έναν κόσμο που σήμερα χειροκροτεί και αύριο ξεχνά. π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους