Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βγαίνοντας από το σπίτι είδα την κυρία απέναντι να βρίσκεται ήδη στο πεζοδρόμιο με το λάστιχο στο χέρι και να ποτίζει τις τσιμεντόπλακες μέχρι να δροσίσουν.

Έχω προσέξει ότι κάνει ακριβώς το ίδιο γύρω στις 12 το μεσημέρι και μετά τις 7 το απόγευμα.

Δύο φορές την ημέρα, κάθε μέρα, σχεδόν επί μία ώρα.

Η κοντινότερη παραλία απέχει από το σπίτι της γύρω στα 100 μέτρα.

Αυτή όμως συνεχίζει να δροσίζεται με τον…παραδοσιακό τρόπο! Πόσα κυβικά νερού να ξοδεύει άσκοπα άραγε όλο το καλοκαίρι; Και φυσικά δεν είναι το μοναδικό διψασμένο πεζοδρόμιο που σβήνει την λάβα του με τον ίδιο τρόπο.

Πέρασα μπροστά από το μεγάλο ξενοδοχείο της περιοχής.

Γνωρίζω ότι στην ταράτσα του έχει μεγάλη πισίνα.

Γιατί είναι αναγκαία; Η θάλασσα με την τεράστια παραλία είναι ακριβώς μπροστά του.

Πουλάει καλύτερα η πισίνα από την καταγάλανη θάλασσα; Θα ήταν άδειο, αν δεν είχε πισίνα; Βγαίνοντας λίγο έξω από τον οικισμό, βλέπω τα μπεκάκια να ποτίζουν μέσα στο καταμεσήμερο και λίγο πιο ΄κεί δυο μεγάλα κανόνια να εκτοξεύουν δροσερούς πίδακες νερού στις καλλιέργειες.

Γιατί θα πρέπει να το κάνουν τώρα που μεσημέριασε και ο ήλιος ανέβηκε ψηλά και η ζέστη εξανεμίζει μία τεράστια ποσότητα νερού πριν ακόμη αυτό αγγίξει την γη; Γιατί αυτό να μην γίνεται με το που δύει ο ήλιος και όλη την νύχτα; Πόσα κυβικά νερού να χάνονται άραγε; Το 80% των διαθέσιμων αποθεμάτων γλυκού νερού το πίνει η γεωργία.

Να έπιαναν τόπο τουλάχιστον και να μείωναν την εξάρτησή μας από τις εισαγωγές! Η διαχείριση νερού, η λελογισμένη αστική χρήση, το τουριστικό προϊόν που... όλο και αλλάζει λαμβάνοντας υπόψη συνθήκες και συγκυρίες, όσο και η μετάβαση σε ένα προσαρμοσμένο παραγωγικό μοντέλο, με μετατόπιση σε λιγότερο υδροβόρες καλλιέργειες και σύγχρονα αρδευτικά συστήματα, είναι απλά θεωρία.

Η λειψυδρία όμως όχι. Σκέψεις... Προχώρησα με το αμάξι σε μία μικρή και ήσυχη παραλία που εντόπισα πριν λίγες μέρες.

Χωρίς ξαπλώστρες και ομπρέλες - το αρμυρίκι «μου» έχει σχεδόν πάντα διαθέσιμη την σκιά του.

Έστρωσα την ψάθα μου, έμπηξα το ποτήρι με τον καφέ στην άμμο, έριξα και το βιβλίο πάνω στην ψάθα και κάθισα να πιω το καφεδάκι μου χαζεύοντας την γαλάζια απεραντοσύνη.

Χωρίς να με σπρώχνει και να με πατάει ο διπλανός, χωρίς να μπερδεύονται οι σκέψεις μου με τις συζητήσεις της διπλανής ξαπλώστρας, χωρίς το αεράκι να μου φέρνει τα μύρια αρώματα εξωτικών αντηλιακών, χωρίς τον εκκωφαντικό θόρυβο, που τα μπιτσόμπαρα θεωρούν μουσική υπόκρουση... Ξέρετε, ημών των βουνίσιων, η θάλασσα μας προκαλεί ένα δέος.

Την σεβόμαστε, την φοβόμαστε και την αγαπάμε μαζί.

Θέλουμε να απολαμβάνουμε την φυσική της γύμνια, την αγνότητά της, τους ήχους της, χωρίς περιττά μπιχλιμπίδια.

Κρίμα μόνο που για να βρούμε τέτοιες αφτιασίδωτες παραλίες, πρέπει να ψάχνουμε πλέον όλο και περισσότερο, ελπίζοντας ότι δεν θα τις ανακαλύψουν πολλοί και κυρίως ότι δεν θα τις απορροφήσει το «τουριστικό μας μοντέλο». (φωτογραφία, μην περιμένετε😇)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους