Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΦΤΕΡΑ ΚΟΡΑΚΑ. ΣΑΤΙΡΑ. Μέσα στη μεγάλη πλατεία των φτερών, βρέθηκε ένας ακόμη άνθρωπος κατάλληλος για τη μεγάλη αποστολή.

Του είπαν: — Πήγαινε, ευλογημένε, και συμπλήρωσε τα κενά της Βικιπαίδειας.

Βάλε μέσα όσους λείπουν.

Τους ξεχασμένους. Τους Εθνομάρτυρες.

Εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους και δεν πρόλαβαν να γράψουν μόνοι τους το λήμμα τους.

Κι εκείνος πήγε.

Άνοιξε τη Βικιπαίδεια.

Κοίταξε τα κενά.

Κοίταξε τους νεκρούς.

Κοίταξε πάλι τα κενά.

Ύστερα κοίταξε τον καθρέφτη.

Και μπερδεύτηκε.

Αντί για τους Εθνομάρτυρες, έβαλε τον εαυτό του.

Ήταν, βλέπετε, ένα από εκείνα τα σπάνια επιστημονικά ατυχήματα που συμβαίνουν όταν η αυτογνωσία συγκρούεται με την αυτοπροβολή και σκοτώνεται ακαριαία η πρώτη.

Έτσι γεννήθηκε ένας ακόμη «επιστήμων». Όχι με ανακάλυψη.

Όχι με θεωρία που άλλαξε τη γλωσσολογία.

Όχι με κάποιο έργο που έκανε τα πανεπιστήμια να αναφωνήσουν «εύρηκα!». Αλλά με ένα λήμμα.

Και τι λήμμα! Τόσο σοβαρό, ώστε ο ίδιος, όταν περπατούσε στους δρόμους, γελούσε μόνος του, χοροπηδούσε τα σκαλιά δύο δύο και ανέβαινε προς τα σύννεφα, λες και τον περίμενε εκεί επάνω η Ακαδημία των Σοφών να του παραδώσει το χρυσό λεξικό της ανθρωπότητας.

Οι περαστικοί τον κοιτούσαν. — Ποιος είναι αυτός; — Επιστήμων. — Και πού το γράφει; Εδώ σταματούσε η συζήτηση, διότι υπάρχουν ερωτήματα που απειλούν την παγκόσμια ειρήνη. * Ο Κόκορας, πάντως, είχε ήδη ανεβεί στο καμπαναριό της δίγλωσσης πλατείας και λαλούσε προς δύο κατευθύνσεις.

Προς τη μία χώρα: — Κικιρίκου! Η δική σας γλώσσα είναι πανάρχαια! Προς την άλλη: — Κικιρίκου! Και η δική σας, βεβαίως, αλλά περιμένετε να τελειώσω πρώτα την υποτροφία! Και επειδή κάθε Κόκορας της διεθνούς επιστήμης χρειάζεται δύο αυλές, είχε φροντίσει να διαθέτει και δύο φτερούγες: μία για κάθε κράτος.

Το παράξενο ήταν πως κανένας δεν ρωτούσε ποιος του έδωσε τα φτερά.

Γιατί άλλο πράγμα είναι να πετάς με τις ικανότητές σου και άλλο να σε μεταφέρουν από κλαδί σε κλαδί, ώσπου στο τέλος να πιστέψεις ότι ανακάλυψες την αεροδυναμική.

Εκείνος, πάντως, είχε λύσει και το γλωσσικό ζήτημα των Βαλκανίων.

Η μητρική του γλώσσα, άφηνε να εννοηθεί η μεγάλη σοφία του, έπρεπε περίπου να αναζητήσει τη ληξιαρχική της πράξη γεννήσεως στη άλλη χώρα. Ο Όμηρος, αν ζούσε, πιθανότατα θα έπρεπε να παρουσιαστεί στο αρμόδιο γραφείο μεταναστεύσεως για διόρθωση στοιχείων. Ο Αριστοτέλης και ο Πλάτων θα περίμεναν. θα τον κατηγορούσε για συκοφαντία.

Και ο Σωκράτης, επειδή είχε πάντοτε την κακή συνήθεια να ρωτάει, θα ρωτούσε: Εγώ γιατί ήπια το κώνειο ; Τι ήθελες κι εσύ να διευθύνεις τους νέους , είπε ένας άλλος κόκορας; Ο νέος επιστήμονας είναι σαν το γάργαρό νερό του Γαλάζιου Ματιού . Καμιά καταδικαστική απόφαση δεν εκδόθηκε κατά αυτού για συκοφαντία κατά των Θεών. — Από πού προκύπτει αυτό; Και θα τον έβγαζαν αμέσως από τη Βικιπαίδεια ως επικίνδυνο. * Οι Εθνομάρτυρες, βέβαια, είχαν ένα σοβαρό μειονέκτημα: Δεν ζούσαν.

Δεν είχαν δύο κράτη να τους χαϊδεύουν τα φτερά.

Και, κυρίως, είχαν διαπράξει το ασυγχώρητο σφάλμα να θυσιάσουν τη ζωή τους αντί να συντάξουν εγκαίρως το βιογραφικό τους.

Έτσι έμειναν έξω από το χάρτη του κόσμου.

Άλλοι χωρίς τάφο.

Άλλοι χωρίς φωτογραφία. Η Μαρτυρική Γη έγινε «Νότια Πλευρά του Φεγγαριού». Ίσως επειδή από τη βόρεια πλευρά φαίνονταν οι τάφοι.

Μπορείς να μιλήσεις για πατρίδες χωρίς να πεις ποιοι πέθαναν γι’ αυτές.

Μπορείς να δηλώσεις πως δεν είσαι αυτό που η καταγωγή σου ψιθυρίζει, αρκεί να ανεβαίνεις όλο και ψηλότερα, μήπως ξεπεράσεις ακόμη και τον ήλιο.

Μόνο που ο ήλιος έχει ένα κακό συνήθειο: φωτίζει. Και το ότι κάποιος έγραψε το όνομά του στον ουρανό δεν σημαίνει πως έγινε άστρο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους