Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είδα χθες (πρεμιέρα) το The Odyssey του Christopher Nolan σε ένα κατάμεστο sold out θερινό στην Γλυφάδα.

Όλες οι ηλικίες - ακόμα και παιδιά, δίπλα μου μια παρέα Γάλλων και πίσω μου μια παρέα με ανάκατες εθνικότητες νέων παιδιών που μιλούσαν Αγγλικά και μια κοπέλα τους εξηγούσε διάφορα για την Οδύσσεια - υπέθεσα ότι ήταν Ελληνίδα, ενώ κατά τη διάρκεια της σχεδόν τρίωρης ταινίας υπήρχε ησυχία: όλα αυτά τα βρίσκω καταπληκτικά! Δυσκολεύτηκα να καταλάβω πως νιώθω για την ταινία την ώρα που την έβλεπα... Ο Nolan είναι αγαπημένος μου σκηνοθέτης και το Interstellar μια από τις λατρεμένες μου ταινίες που θα βλέπω ξανά και ξανά. Η Οδύσσεια αγαπημένο μου έργο (τι πρωτοτυπία για μια αφηγήτρια!) κι εδώ και χρόνια κάνω αφηγηματική ανάγνωση σε Γυμνάσια, σε τρεις ραψωδίες, με hit την Κυκλώπεια, οπότε για όλους αυτούς τους λόγους πήγα προκατειλημμένη θετικά.

Η οπτική του Nolan ξαφνιάζει.

Αυτός είναι ένας διαφορετικός Οδυσσέας.

Σκοτεινός, ενοχικός, εσωτερικός... δεν θυμίζει τον πολυμήχανο, δυναμικό, έντονο ήρωα που γνωρίζουμε.

Σε διάφορα σημεία ενοχλήθηκα κάπως με την εκδοχή του σκηνοθέτη που δεν ακολουθεί το Ομηρικό κείμενο αλλά διασκευάζει κατά βούληση, όπως στην εντυπωσιακή σκηνή του Κύκλωπα που δεν υπάρχει η μέθη που ο Οδυσσέας του προκαλεί με εξυπνάδα πριν τον τυφλώσει.

Δεν υπάρχει καν διάλογος με το τέρας - ένας τόσο απολαυστικός και τόσο σημαντικός διάλογος στο κείμενο! Δεν θα πω άλλα για να μην κάνω πολλά spoilers.

Μόνο ότι ο Κύκλωπας της ταινίας είναι εντυπωσιακός με την καλή έννοια.

Δεν ενοχλήθηκα καθόλου από την πολυπολιτισμικότητα των πρωταγωνιστών.

Ως storyteller γνωρίζω εμφατικά ότι τα μεγάλα αφηγηματικά έργα - έπη, παραμύθια, μύθοι - έχουν κοινούς αρχετυπικούς πυρήνες που μιλούν σε όλες τις ψυχές, οπότε μπορώ να δεχτώ και πιο ανοιχτές ερμηνείες και εκδοχές.

Ούτως ή άλλως τα τόσο σημαντικά κείμενα δεν παθαίνουν κάτι από αυτό, αντιθέτως αναζωπυρώνεται το ενδιαφέρον.

Έφυγα από το σινεμά με ανάμεικτα συναισθήματα.

Εκείνη την στιγμή ένιωθα ότι με κούρασε και ότι ήταν κάπως μπερδεμένη η σεναριακή δομή.

Αναρωτήθηκα για τη δυσκολία να την παρακολουθήσει κάποιος λιγότερο εξοικειωμένος με την Οδύσσεια και σήμερα διάβασα με πολλή χαρά ότι στην Αμερική διαβάζουν το κείμενο πριν πάνε να παρακολουθήσουν την ταινία για να προετοιμαστούν!!! Σήμερα νιώθω αλλιώς.

Ανυπομονώ να την ξαναδώ.

Μου έρχονται σκηνές και εικόνες που χαράχτηκαν χωρίς να το ξέρω μέσα μου. Η Νέκυια είναι μια από αυτές (παρόλο που έχει μια σημαντική παράλειψη, θεωρώ, αλλά δεν κάνω spoiler), όπως επίσης και η Μνηστηροφονία - πραγματικά αριστοτεχνικά σκηνοθετημένη.

Οι ηθοποιοί ήταν όλοι σωστά επιλεγμένοι στο όραμα του σκηνοθέτη και πραγματικά μερικές ερμηνείες εξαιρετικές.

Θα ξεχωρίσω αυτήν της Κίρκης (Samantha Morton), του Οδυσσέα (Matt Damon), του Αντίνοου (Robert Pattinson) και μου άρεσε και η Πηνελόπη της Anne Hathaway. Ο Οδυσσέας του Nolan (κι εδώ θα συμφωνήσω με πολλές κριτικές) είναι πιο σημερινός ήρωας, αν μπορούμε να το πούμε αυτό, με εσωτερικές αγωνίες που συνάδουν περισσότερο με την περίπλοκη εποχή μας.

Αλλά δεν είναι κι αυτό μια επιτυχία μιας σημαντικής ταινίας; Να φέρνει με τρόπο δυναμικό στο προσκήνιο ένα πολυαγαπημένο κλασσικό δημιούργημα και να μας προκαλεί να το ανιχνεύσουμε ξανά; Κλείνοντας το μακροσκελές post θα δηλώσω ότι έφαγα κόλλημα με τη μουσική της ταινίας, ευφυέστατη, μελετημένη, αντηχεί στα κόκκαλά σου χωρίς να το συνειδητοποιείς, το τυπάκι αυτό, ο Ludwig Goransson, είναι φοβερό και δεν πίστευα ότι θα με συνέπαιρνε τόσο όσο ο βασικός, ως τώρα, συνεργάτης του σκηνοθέτη, ο Hans Zimmer που αφοσιώθηκε τελευταία στην μουσική του Dune και πολύ καλά έκανε! Απολαύστε το Ithaca, όπου δακρύζουν απόηχοι από Ηπειρώτικα μοιρολόγια, παιανίζουν φλογέρες βοσκών, βηματίζουν πορείες ανθρώπων που αγωνίστηκαν σε μέρη μακρινά, ραπίζουν βοριάδες πάνω σε αφρισμένα κύματα, μουγκρίζουν απόκοσμα θεριά, μελωδούν καμπάνες πένθους... και τόσα ακόμα... Είπαμε παραμυθού είμαι... πως να σας τα περιγράψω... είναι και περασμένα μεσάνυχτα... Να την δείτε την ταινία αλλά με ανοιχτή καρδιά.

ΥΓ 1. Α! α! ξέχασα να σχολιάσω το ότι λάτρεψα τον "Αοιδό" - rapper Travis Scott που ξεκινά να αφηγείται στην αρχή της ταινίας: εύρημα έξοχα εύστοχο.

ΥΓ 2. Και ακούστε εδώ από τους πρωταγωνιστές μια περίληψη ενός λεπτού σε... δακτυλικό εξάμετρο! https://www.facebook.com/reel/888880313769124 ΥΓ 3. Προσθέτω, μετά από υποδείξεις σας, και την πολύ σημαντική πληροφορία για την Ελληνίδα μουσικολόγο και λυρίστρια, Ρόζα Φραγκοράπτη που με τη ιδιότητά της είχε σημαντική συμβολή στην μουσική της ταινίας: https://www.ertnews.gr/eidiseis/r-fragkorapti-i-ellinida-pou-entyse-me-ti-lyra-tis-tin-odysseia-tou-nolan-sto-ertnews-oi-ixografiseis-kai-i-synantisi-me-ton-skinotheti/ ΥΓ 3. Κι άλλο ένα link για το concept πίσω από την μουσική επένδυση, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. https://www.youtube.com/watch?v=0XhKvtlLJk4

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους