Original Post

Πλήρες Κείμενο:

- ΤΟ ΠΕΡΠΑΤΗΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ - (από το PAUL CONNERTON - Μνήμη και λήθη στη νεωτερικότητα & την ύστερη νεωτερικότητα - ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - Γ. Αγγελόπουλος – Γ. Γιαννιτσιώτης - ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ - Δ. Πολέμης - GUTENBERG - 286 - (Λείπουν μερικές λέξεις αλλά νομίζω βγαίνει νόημα) - ΠΩΣ Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ ΞΕΧΝΑ - Αυτό, δηλαδή, που χάνεται με τον τρόπο αυτό είναι η ιδέα μιας πόλης στην οποία μπορεί κανείς να «διαβάσει» τα κτήρια με τον ρυθμό ενός πεζού. - Έτσι, χάνεται ένα ολόκληρο δίκτυο προηγούμενων προσδοκιών των πεζών. - Οι λέξεις που χρησιμοποιούσαμε για να περιγράψουμε τον δρόμο αποκαλύπτουν κάτι για τις προσδοκίες που είχαν επενδυθεί σε αυτόν στο παρελθόν. - Βρίσκουμε μια ολόκληρη σειρά λέξεων - μονοπάτι, διαδρομή, στενό, πεζόδρομος, στράτα - που όλες συνδέονται με μεθόδους κίνησης με τα πόδια. - Όλες αυτές οι λέξεις καταδεικνύουν ότι η κίνηση των πεζών κατά μήκος μιας καθορισμένης διαδρομής, η οριοθέτηση της διαδρομής ως ενός εκτεταμένου δημόσιου χώρου, είναι βαθιά ενσωματωμένη στην ανθρώπινη εμπειρία. - Από το ξεκίνημά του, ο δρόμος ήταν φορτωμένος με μεταφορικά νοήματα — όλοι γνωρίζουν ότι η οδός της σωτηρίας είναι ευθεία, ότι, εάν ένας εγκληματίας επιθυμήσει να αναμορφωθεί, θα πρέπει να μπει στον ίσιο δρόμο, και ότι ο δρόμος για την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις. - Ο Χέγκελ, εκφράζοντας τον θαυμασμό του για τους Γάλλους επαναστάτες, έγραψε σε έναν φίλο του τον Ιανουάριο του 1807 ότι οι θεσμοί του ancien régime ήταν σαν «εκείνα τα παιδικά παπούτσια που έχουν γίνει πολύ σφιχτά, εμποδίζοντας το βάδισμα, και ότι οι επαναστάτες σύντομα τα ξεφορτώνονται». - Αυτό ήταν κάτι παραπάνω από σχήμα λόγου· απηχούσε το ρωμαϊκό δίκαιο που είχε ήδη, πολύ καιρό πριν, αποφανθεί ότι «όπου βρίσκονται τα πόδια, εκεί είναι η πατρίδα». - Ο Ένγκελς είχε, επίσης, επίγνωση αυτού του φαινομένου· τον Ιούνιο του 1848 παρατήρησε ότι «οι πρώτες συνελεύσεις πραγματοποιούνται στις μεγάλες λεωφόρους, εκεί όπου η κυκλοφορία της παριζιάνικης ζωής έχει τη μεγαλύτερη ένταση». - Είχε δίκιο. - Για τις προλεταριακές μάζες της εξοχής και των προαστίων, το γεγονός και μόνο της διείσδυσής τους στην καρδιά του Παρισιού το 1848 και το 1871, η αίσθηση των λεωφόρων και των πλούσιων δρόμων κάτω από τα πόδια τους, ήταν μια απτή οικειοποίηση· ένας συγκεκριμένος τρόπος μείωσης μιας πραγματικής και μετρήσιμης κοινωνικής και πολιτικής απόστασης μεταξύ των μαζών και της συγκεντρωμένης εξουσίας του αστικού κράτους. - Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, με τον δικό του τρόπο, δεν μπορούσε παρά να συμφωνήσει. - Το 1931 δήλωσε ότι «όποιος μπορέσει να κατακτήσει τους δρόμους θα κατακτήσει και το κράτος». - Έτσι, όταν ο Ρολάν Μπαρτ λέει ότι «μιλάμε την πόλη μας απλώς ζώντας σε αυτήν, ταξιδεύοντας μέσα σε αυτήν, κοιτάζοντάς την», μπορούμε να συνεχίσουμε να αναπτύσσουμε αυτή τη σκέψη, λέγοντας ότι η πράξη του να μιλάμε για την πόλη μας είναι για το αστικό σύστημα ό,τι η πράξη της ομιλίας για το γλωσσικό σύστημα. - Η πράξη του πεζού — κατ' αναλογία με την ομιλία — μπορεί, λοιπόν, να ειπωθεί ότι διαθέτει μια τριπλή λειτουργία «εκφώνησης»: είναι μια διαδικασία οικειοποίησης του τοπογραφικού συστήματος από τον πεζό (ακριβώς όπως ο ομιλητής οικειοποιείται τη γλώσσα), είναι μια χωρική υλοποίηση της τοποθεσίας (όπως η πράξη της ομιλίας είναι μια ηχητική υλοποίηση της γλώσσας) και συνεπάγεται σχέσεις μεταξύ απομακρυσμένων θέσεων, δηλαδή πραγματιστικές «συμβάσεις» με τη μορφή μετακινήσεων (όπως το λεκτικό εκφώνημα αποτελεί «προσφώνηση» και δημιουργεί «συμβάσεις» μεταξύ συνομιλητών). - Υπάρχουν, λοιπόν, ιδιαίτερα συγκεκριμένοι τρόποι με τους οποίους μπορεί να περιγραφεί το περπάτημα ως χώρος εκφώνησης· ό,τι είναι η ομιλία για τη γλώσσα είναι και το περπάτημα για την οικειοποίηση του αστικού χώρου. - Το να μιλάμε για το περπάτημα με τέτοιον τρόπο σημαίνει ότι οι επιπτώσεις του για εμάς διαφωτίζονται, αλλά ταυτόχρονα εξανεμίζονται. - Διότι η επίδρασή του είναι πιο θεμελιώδης. - Το περπάτημα — και στην περίπτωση αυτή δεν μιλάμε αναλογικά — είναι μια ουσιωδώς ενοποιητική δραστηριότητα. - Το ότι συμβαίνει αυτό υποδηλώνεται από τις μορφές έκφρασης μέσω των οποίων αναφερόμαστε σε ανεπαρκείς διεργασίες περπατήματος, όπως, για παράδειγμα, όταν λέμε για κάποιον ότι παρεμποδίζεται ή ότι περπατάει σπασμωδικά ή ότι κουτσαίνει ή ότι παραπαίει. - Όλοι αυτοί οι όροι σηματοδοτούν την απουσία της ενοποιητικής δύναμης, η απαραίτητη ιδιότητα της οποίας θεωρείται, σε διαφορετική περίπτωση, ότι είναι παρούσα και δραστική στην πράξη του περπατήματος. - Το περπάτημα μου αποδεικνύει ότι είμαι αυτό που ο Έντμουντ Χούσερλ αποκαλεί έναν «συνολικό οργανισμό» μετουσιωμένο σε ορισμένα συγκεκριμένα όργανα, ότι περπατώντας είμαι σε θέση να συγκροτηθώ ως ένας συνεκτικός οργανισμός· - η ενότητα των μερών του σώματός μου επιταχύνεται από τα κιναισθητικά συναισθήματα που σχετίζονται με τις πραγματικές κινήσεις του σώματός μου καθώς περπατώ. - Κάθε φορά που καταπιάνομαι με τη δραστηριότητα του περπατήματος, δημιουργώ έναν συνεκτικό κόσμο, έναν κόσμο που περιέχει τόσο την κοντινή σφαίρα των οικείων και προσβάσιμων εμπειριών όσο και τη μακρινή σφαίρα των μη συνηθισμένων και άγνωστων πραγμάτων. - Φέρνω κοντά τις δύο αυτές σφαίρες σε ένα ενοποιημένο «σύνολο». - Επιπλέον, εάν ο βιωμένος χώρος μου είναι παρών για μένα με τη μορφή αυτού που ο Χούσερλ αποκαλεί «σταθερό σύστημα τόπων», αυτό συμβαίνει επειδή το περπάτημα δημιουργεί «προσανατολισμένα πράγματα» ως πανομοιότυπα πράγματα και, ως εκ τούτου, συνιστά ένα «σταθερό σύστημα τόπων». - Το περπάτημα είναι ταυτόχρονα μια πράξη οργανικής αυτοενοποίησης και μια πράξη που δημιουργεί ένα συνεκτικό περιβάλλον για μένα. - Ενώ για τον Ζακ Λακάν το «στάδιο του καθρέφτη» δημιουργεί μια πλασματική αίσθηση της ενότητας του υποκειμένου, για τον Χούσερλ η δραστηριότητα του περπατήματος δημιουργεί μια αυθεντική ενοποίηση του υποκειμένου. - Για να λειτουργήσει αποτελεσματικά η χωρική μας μνήμη, απαιτείται ένας βαθμός σταθερότητας· η ρητορική τέχνη της μνήμης επιμένει σε ένα σταθερό σύστημα τόπων και δεν θα μπορούσε να υφίσταται χωρίς αναφορά σε αυτό. - Αυτή η σταθερότητα του συστήματος τόπων διαβρώνεται από την παραγωγή της ταχύτητας, διότι οι μηχανές που παράγουν κινητικότητα — τρένα, αυτοκίνητα, αεροπλάνα, ποδήλατα, ανελκυστήρες, κυλιόμενες κλίμακες, κινούμενοι διάδρομοι — υπονομεύουν την υπόθεση ότι αυτό που είναι ορατό είναι, επίσης, σταθερό. - Οι μηχανές κινητικότητας προσδίδουν στο ορατό έναν εφήμερο χαρακτήρα. - Οι πρώτες αφηγήσεις σιδηροδρομικών ταξιδιών υπογραμμίζουν τη δυσκολία να αναγνωριστεί οτιδήποτε στο τοπίο που διασχίζεται, πέρα από τα γενικότερα περιγράμματα. - Ο Γιάκομπ Μπούρκχαρντ σχολίασε ότι σε ένα ταξίδι με τρένο «δεν είναι πλέον δυνατό να διακρίνει κανείς πραγματικά τα πιο κοντινά αντικείμενα — τα δέντρα, τις καλύβες και άλλα: μόλις γυρίσει κανείς για να τα δει, έχουν ήδη εξαφανιστεί προ πολλού». - ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΕΣ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ - 289 - Αυτή η νέα εμπειρία του εφήμερου, η οποία αποτέλεσε αρχικά προϊόν του σιδηρόδρομου και υμνήθηκε αργότερα στον ιμπρεσιονισμό και τον φουτουρισμό, είναι πλέον πανταχού παρούσα και αδιάκοπη. - Οι σημερινές γρήγορες μεταφορές κινητοποιούν διαρκώς το οπτικό μας πεδίο. - Το φευγαλέο θέαμα των γιγαντιαίων πινακίδων, η στιγμιαία αντίληψη μιας σκηνής του δρόμου, μια περιφερειακή εικόνα μέσα από το παράθυρο ενός τρένου — όλα τους θεωρούνται πλέον από καιρό καθημερινά γεγονότα και έχουν γίνει επιπλέον συνήθειες μέσω της αντίληψής μας για τον κινηματογράφο. - Ο κινηματογράφος — ο οποίος μας δίνει, σύμφωνα με τον Ζαν-Λικ Γκοντάρ, την αλήθεια είκοσι τέσσερις φορές το δευτερόλεπτο — είναι η εικαστική μορφή τέχνης που εκφράζει αποτελεσματικότερα αυτή την αναδιαμορφωμένη αντίληψη. - Αναπτυσσόμενα παράλληλα μεταξύ τους, το μέσο του κινηματογράφου και η τοπογραφία της πόλης αμφισβητούν την υπόθεση ότι το ορατό αποτελεί και το σταθερό. - Οι επιδράσεις της παραγωγής της ταχύτητας ενισχύονται από ένα τρίτο χαρακτηριστικό των σύγχρονων ανθρώπινων οικισμών: την επαναλαμβανόμενη σκόπιμη καταστροφή του δομημένου περιβάλλοντος. - Όταν ο Ένγκελς έγραφε το Η κατάσταση της εργατικής τάξης στην Αγγλία, διαπίστωσε ότι οι κατοικίες των εργατών, οι οποίες είχαν χτιστεί από κερδοσκόπους με σκοπό το γρήγορο κέρδος, είχαν κατασκευαστεί για να αντέξουν μόνο σαράντα χρόνια. - Σύμφωνα με μια έρευνα που διεξήχθη το 1936, τα περισσότερα κτήρια του Λονδίνου, πέρα από τα σχετικά λίγα αναγνωρισμένα ως «ιστορικά», κατά μέσο όρο ανακαινίζονταν μέσα σε τριάντα χρόνια και εγκαταλείπονταν σε εξήντα. - Ο ρυθμός αντικατάστασης στους κεντρικούς τομείς των αμερικανικών πόλεων είναι ταχύτερος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους