«Αμφιβολία», του Τζον Πάτρικ Σάνλεϊ, είναι το πολυβραβευμένο θεατρικό έργο που παρουσίασε την τέταρτη μέρα του Πανελλήνιου Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου Δήμου Μονεμβασίας η θεατρική ομάδα Ανατολικής...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γραμμένο το 2004 και παγκοσμίως γνωστό από την ομώνυμη ταινία του 2008, το έργο πραγματεύεται τις αξίες, την πίστη και τους θεσμούς που τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Ένα ψυχολογικό και κοινωνικό δράμα που εστιάζει στην αλήθεια –το αεί ζητούμενο–, στη διαίσθηση και τη σύγκρουση σε επίπεδο ηθικής, αποφεύγοντας να δώσει απαντήσεις έτοιμες.

Η υπόθεση διαδραματίζεται το 1964 σε ένα καθολικό σχολείο του Μπρόνξ της Νέας Υόρκης.

Η συντηρητική διευθύντριά του και ηγουμένη μοναχή «Αδελφή Αλοΐσιους» υποψιάζεται τον κληρικό «Πατέρα Φλίν» για παρενόχληση μαθητή.

Η υποψία της θεριεύει μετά από στοιχεία που με δυσκολία μοιράζεται μαζί της μια νεαρή μοναχή, δασκάλα του εν λόγω μαθητή.

Η έρευνα ξεκινά.

Ο νεωτεριστής δάσκαλος-κληρικός έχει μπει πια για τα καλά στο στόχαστρο της διευθύντριας, η οποία περνά από την καχυποψία στη βεβαιότητα χωρίς να διαθέτει βάσιμα στοιχεία οδηγώντας, με τη στάση της, στην κλιμάκωση της σύγκρουσης.

Η αμφιβολία ξέρουμε ότι δεν είναι απλά μια διανοητική κατάσταση.

Αντιθέτως, αποτελεί παράλληλα και πάθος.

Συχνά χρήσιμη για την πρόοδο και την εξέλιξη, καταστροφική όμως όταν ενισχύεται από εμπάθεια και ενστικτώδεις παρορμήσεις.

Συνήθως οι άνθρωποι προσεγγίζουν την αλήθεια εγωιστικά, με τον τρόπο που συνάδει στη δική τους αναστατωμένη ψυχή και στον δικό τους νου, ξεχνώντας πως η αλήθεια έχει πολλές όψεις.

Και η μισαλλοδοξία κάθε άλλο παρά διευκολύνει την αναζήτηση και την ανάδειξή της.

Με όσα στοιχεία συγκεντρώνει το κοινό σε μια τέτοια παράσταση, αμφιβάλλει και αυτό.

Θέλοντας και μη, αναλαμβάνει τον ρόλο του κριτή (ή μάλλον του ανακριτή;) νιώθοντας ανίκανο να καταλήξει σε βέβαιη «ετυμηγορία». Οι κουβέντες των δύο μερών δεν βοηθούν.

Αθώος τελικά ή ένοχος; Πού να αποδώσεις το δίκιο; Τα στοιχεία υπαρκτά αλλά ανεπαρκή.

Η θεατρική ομάδα κατάφερε να μας κάνει κοινωνούς στην υπόθεση, να ζήσουμε την ένταση, την ανελέητη σύγκρουση και, πάνω απ’ όλα, να υποπτευθούμε, να αμφιβάλουμε, να πλάσουμε πιθανά σενάρια και τελικά να παραμείνουμε ανήμποροι να κρίνουμε.

Πάνω απ’ όλα, όμως, απολαύσαμε μια παράσταση προσεγμένη σε κάθε της λεπτομέρεια.

Η σκηνοθεσία υπηρέτησε με συνέπεια το πνεύμα του έργου, αναδεικνύοντας την εσωτερική του ένταση χωρίς υπερβολές.

Το σκηνικό, πλούσιο, λειτουργικό και ευρηματικό, αξιοποίησε με αισθητική αρτιότητα ετερόκλητα εκφραστικά μέσα –από την εύστοχη χρήση video art έως την επιμελημένη παρουσία επίπλων και κοστουμιών εποχής– δημιουργώντας μια ολοκληρωμένη ατμόσφαιρα που υποστήριζε διαρκώς τη δράση.

Την ίδια στιγμή, οι ερμηνείες κινήθηκαν με μέτρο, ακρίβεια και εσωτερικότητα, υπηρετώντας τους χαρακτήρες με πειθαρχία και ευαισθησία.

Το αποτέλεσμα ήταν μια παράσταση υψηλής αισθητικής, που δικαίωσε τόσο το απαιτητικό κείμενο του Σάνλεϊ όσο και την αξιόλογη προσπάθεια της θεατρικής ομάδας Ανατολικής Μάνης. Παναγιώτης Στιβακτάς, φιλόλογος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους