Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ροζ μονόκερος μπλέκεται με τις ποσειδώνιες Η ηδονή του πρωινού του Σαββάτου είναι γνωστή: τρέξιμο κοντά στο νερό, μετά βουτιά στο νερό.

Στοιχηματίζω πως δύσκολα θα βρείτε κάτι πιο ηδονικό.

Πρώτη εικόνα απέναντι, οι πόμπες του κουγκριού, που έπιασαν δουλειά πρωί πρωί.

Άλλο ένα μεγαλειώδες έργο ετοιμάζεται.

Τι θα γινόταν χωρίς τόση ανάπτυξη αυτός ο πλανήτης; Ο ήλιος ήδη καυτός από τις 7 το πρωί.

Είπα να βάλω εκείνη τη λίστα με τα παλιά ελληνικά και να τραγουδήσω δυνατά Μπιθικώτση με τον οποίον νομίζω έχω παρόμοιο ηχόχρωμα.

Αντί αυτού επέλεξα μία λίστα με παλιά ξένα τραγούδια με τους γιγαντιαίους βάρδους των δεκαετιών του 60 και 70. Tom Jones, Elvis Presley, Frank Sinatra και ο αγαπημένος Engelbert Humberdinck.

Ε, ήταν να μη βγει; Βγήκε το “A man without love”. Από τα must τραγούδια όταν είχα την ευθύνη του DJ στις συνάξεις παλιών φίλων.

Όταν άναβε το κέφι μάζευα όλους τους άντρες της παρέας κοντά μου και τους ανάγκαζα να τραγουδήσουν δυνατά το θρυλικό ρεφρέν: “Every day I wake up, then I start to break up Lonely is a man without love Every day I start out, then I cry my heart out Lonely is a man without love Every day I wake up, then I start to break up Knowing that it's cloudy above Every day I start out, then I cry my heart out Lonely is a man without love. " Πάντα δείχνοντας πονηρά τις γυναίκες μας. (*) Δεν ήταν ποτέ αυτό το πρόβλημα.

Δεν στερήθηκα την αγάπη.

Αλλά ξέρετε, μετά από ένα σημείο (και) άλλα πράγματα μετρούν.

Ή, θα έλεγε κάποιος κακόπιστος, ακριβώς επειδή είχες την αγάπη, είχες την πολυτέλεια να ψάχνεσαι και σε άλλα. Μπορεί.

Τώρα πια, είναι ο χρόνος που έφυγε.

Και κυρίως ο χρόνος που μένει.

Γνώση πήρες.

Πολλή γνώση.

Κατάφερες κάτι; Όχι , δεν αναφέρομαι στο σπίτι και ό,τι αφορά αυτό.

Μιλώ για εκείνο το πιο μεγάλο, εκείνο που φιλοδόξησες πως θα κατάφερνες: να κάνεις ένα κόσμο καλύτερο, να δώσεις προοπτική θετική, όχι μόνο βάλσαμο στη μιζέρια.

Μπορούσες στ΄ αλήθεια να κάνεις κάτι; Να προσφέρεις κάτι; Ή ήταν όλα ψευδαίσθηση; Ή πιο ορθολογιστικά: μια μάταιη ή και καταδικασμένη προσπάθεια.

Η αίσθηση της αποτυχίας, δεν είναι κατ΄ ανάγκη κακή.

Είναι αξιολόγηση, είναι αυτοκριτική.

Και κυρίως ρεαλισμός.

Γιατί τώρα που «the lunatics have taken over the asylum» θα αποτελούσε απαξίωση στον ίδιο σου τον εαυτό να υποκρίνεσαι πως ακόμη αγωνίζεσαι. (*) Στον ξεχωριστό φίλο από εκείνες τις εποχές που αναρρώνει, εύχομαι τα καλύτερα. Μόλις είσαι μάχιμος, θα το κάνουμε ξανά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους