Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σκέψεις μετά την αποχώρηση του Πινέδα, γι" αυτούς που φεύγουν με χειροκρότημα και γι' αυτούς που μένουν για να γράψουν ιστορία... Οι ποδοσφαιριστές έχουν 15 με 20 χρόνια (στην καλύτερη περίπτωση) να διαχειριστουν μια καριέρα που πρέπει να τους διασφαλίσει για την υπόλοιπη ζωή τους.

Δεν είναι εύκολο για όλους.

Δεν έχουν όλοι το σπάνιο ταλέντο να ξεχωρίσουν από μικροί.

Τις περισσότερες φορές αποφασίζουν άλλοι, γονείς, εκπρόσωποι, ομάδες για το επόμενο βήμα τους.

Χρειάζεται συνέπεια, τύχη, υγεία μήπως τα καταφέρουν.

Οι περισσότεροι θα ψάξουν τα πολλά χρήματα, τις καλύτερες ομάδες, τα πρωταθλήματα που θα δώσουν καλύτερη προοπτική.

Ελάχιστοι επιλέγουν έναν σύλλογο κι αφήνουν την καριέρα τους σε μία ομάδα.

Οι πυλώνες στο γήπεδο της ΑΕΚ, τα κερινα ομοιώματα, τα αγάλματα στον καταρράκτη, αυτές τις μορφές παρουσιάζουν.

Τις ασκητικες, σμιλεμένες από πίστη κι αφοσίωση.

Εκείνου κρατούν τα πόδια του, αντέχουν ακόμη.

Έμαθε απο τα χαμηλά να κουβαλά στις πλάτες του τις προσδοκίες ενός λαού.

Έπεσε, σηκώθηκε, άκουσε, κατάλαβε αλλά ποτέ δεν έφυγε.

Τα χρόνια πέρασαν, τα αποδυτήρια άλλαξαν από παρουσίες δίπλα του αλλά αυτός έχει παραμείνει με το "20" στην πλάτη να διηγείται την ιστορία της ομάδας του.

Δεν είναι ο "Λεο" της Αργεντινής, δεν έφτασε στην στρατόσφαιρα του ποδοσφαίρου.

Δεν θα κάνει τα συμβόλαια του Ορμπελίν ή του Λούκα. Απλά επέλεξε να είναι ο Πέτρος της ΑΕΚ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους