Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το reality ως απόλυτη πολιτισμική βιομηχανία Για τη μαρξιστική κοινωνιολογία, το reality είναι το τέλειο καπιταλιστικό προϊόν γιατί έχει 3 χαρακτηριστικά: 1. Φθηνά μέσα παραγωγής, τεράστια υπεραξία Δεν θες σενάριο, δεν θες ηθοποιούς.

Παίρνεις 20 άνεργους/μικρο-διάσημους, τους βάζεις σε μια παραλία ή ένα σπίτι.

Κόστος παραγωγής ελάχιστο.

Κέρδος: 200.000€ διαφημίσεις ανά επεισόδιο + ψηφορίες με χρέωση.

Κλασική εκμετάλλευση εργασίας, μόνο που ο εργάτης-παίκτης πιστεύει ότι «χτίζει καριέρα». 2. Η φτώχεια ως θέαμα Τι βλέπεις στο Survivor; Πεινάνε Κρυώνουν Τσακώνονται για ένα κομμάτι ρύζι Ψηφίζουν ποιος θα φύγει = ποιος θα απολυθεί Είναι η πραγματική συνθήκη του προλετάριου το 2026 - ανασφάλεια, επισφάλεια, ανταγωνισμός για ψίχουλα.

Αλλά σου το σερβίρει ως παιχνίδι.

Γελάς με αυτό που ζεις.

Απόλυτη ψευδής συνείδηση. Ο Μαρξ θα έλεγε: Σου δείχνουν την ταξική πάλη, αλλά χωρίς τάξεις.

Μόνο άτομα που «δεν προσπάθησαν αρκετά». Ο παίκτης που χάνει δεν χάνει επειδή το παιχνίδι είναι στημένο.

Χάνει επειδή «δεν ήταν αρκετά δυνατός». Ακριβώς το αφήγημα του νεοφιλελευθερισμού. 3. Ο θεατής-εργάτης που δουλεύει τζάμπα Αυτό είναι το πιο έξυπνο. Εσύ: Κάνεις μοντάζ στο μυαλό σου (ποιος είναι καλός/κακός) Κάνεις δωρεάν διαφήμιση (σχόλια, TikTok, memes) Ψηφίζεις και πληρώνεις (1€ το SMS) Παράγεις δεδομένα (ποιον μισείς, ποιον γουστάρεις) Εσύ είσαι ο εργάτης.

Δουλεύεις για τον ΣΚΑΪ και την Acun Medya χωρίς να το ξέρεις.

Παράγεις πολιτισμό και υπεραξία τζάμπα, από τον καναπέ στη Βάρη.

Γιατί όμως ο λαός το λατρεύει; Εδώ μπαίνει ο Hall Και όμως, ο Hall θα έλεγε: μην υποτιμάς τον κόσμο.

Είναι η μόνη φορά που ο λαός βλέπει λαό στην TV. Δεν βλέπει εφοπλιστές, βλέπει τον υδραυλικό, τη γυμνάστρια, τον ντελιβερά.

Μιλάει σαν αυτόν.

Βρίζει σαν αυτόν.

Για πρώτη φορά η «υψηλή» τηλεόραση μιλάει τη γλώσσα του.

Το memes ως ταξική εκδίκηση.

Ο κόσμος παίρνει τον «κακό» παίκτη και τον κάνει meme, τον ξεφτιλίζει.

Παίρνει τον «ψεύτικο» influencer και τον αποδομεί.

Είναι λαϊκό δικαστήριο.

Όπως παλιά στα πανηγύρια κορόιδευαν τον τσιφλικά, τώρα τον κοροϊδεύουν στο Twitter.

Η κοινότητα.

Στις γειτονιές, στα καφενεία, στα Viber, το reality φτιάχνει αυτό που ο Raymond Williams έλεγε «δομή του αισθήματος». Κοινό θέμα συζήτησης. «Είδες τι έκανε ο χθεσινός;». Σε μια εποχή που δεν έχεις κοινό τόπο με τον γείτονα, το reality γίνεται το νέο πανηγύρι. Χωριό χωρίς πανηγύρι δεν στέκει.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους