Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΧΡΟΝΟΣ ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΣ Τα ξίφη, άσε, χρόνε μου, και μην καλά τροχίζεις, Βαθιά πολύ τις χαρακιές στο πρόσωπο μην κάνεις, Με κόβεις, με τσαλαπατάς, καθόλου δε δακρύζεις, Σκληρέ και δόλιε, κάλμαρε, και πόνους μη μου βάνεις.

Τα χρήματά σου κράτησε, και μη μου τα χαρίζεις, Να τρέχω στ' ακριβότερο το μαγαζί να βρίσκω, Να λες, δεινέ, με προσταγή: «Στο άσπρο να βαφτίζεις!», Οι τρίχες μου στην κεφαλή να μαρτυρούν πως θνήσκω.

Και μη φρενάρεις βήματα στον δρόμο μου που ρίχνω, Βοήθα, χρόνε, μη βρεθώ σε λάκκα με νεράκι, Η βράκα μου να μη βραχεί, και μην ο δόλιος δείχνω, Φαλλός του γέρου ακράτητος που έγινε ρυάκι.

Τα δάχτυλά μου πρόσεχε που ζάρωσαν λιγάκι, Μην παίρνεις τους τη δύναμη, μολύβι να κρατάνε, Να ψάχνει πίσω, μακριά, στο παρελθόν αυλάκι, Που άφησα τη νιότη μου, οι ήλιοι να φυλάνε.

Φωνή μην κάνεις ασθενή, άσε, λαλιά να βγάζω, Σαν κούκος μες στην άνοιξη, στης καρυδιάς τα φύλλα, Να υμνώ το θέρος που 'ρχεται, από ζωή να στάζω, Στα μάτια να 'χω ηλίανθους, στα μάγουλα τα μήλα.

Τα πούπουλά μου στα φτερά να μην τα ψαλιδίζεις, Για να πετώ πολύ ψηλά, τον κόσμο ν' αγναντεύω, Στα μάτια γκρίζο μην πετάς, το φως μου μη θερίζεις, Πλαγιές στους κάμπους να θωρώ, στα λούλουδα να νεύω.

Και μη θολώνεις μου το νου, μην ταλανίζεις σκέψεις, Καιρούς που, χρόνε, πέρασα, χαρά που μου χαρίζουν, Το βλέμμα μου, αχ, έλεος, σε τόπους να μου στρέψεις Και σε μπαλκόνι πατρικού, πουλιά φωλιές που χτίζουν.

Ανάσα δώσε, αμείλικτε, πνευμόνια να φουσκώνω, Τη σφίξη που 'χω στην καρδιά στην εκπνοή να διώχνω, Να μην τα βάρη με ζουπούν, στους πόνους μου να λιώνω, Τα ντέρτια μου, τα βάσανα στα πέρατα να σπρώχνω! Τάσος Δαλακίδης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους