Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ανθρωπότητα γέρασε. Και φοβάται τα παιδιά της. Η ανθρωπότητα γέρασε.

Όχι στα χρόνια.

Στη συνείδηση.

Στην ενσυναίσθηση.

Στην ικανότητά της να κοιτάζει έναν άνθρωπο και να βλέπει πρώτα άνθρωπο.

Γέρασε τόσο πολύ, που έφτιαξε έναν κόσμο όπου όποιος δεν χωράει... περισσεύει.

Και μετά άρχισε να αναρωτιέται γιατί γεννιούνται τόσα «διαφορετικά» παιδιά.

Εγώ δεν βλέπω παιδιά που γεννήθηκαν λάθος.

Βλέπω μια ανθρωπότητα τόσο γερασμένη, που γεννιούνται παιδιά με νευρικό σύστημα που δεν αντέχει άλλο τον κόσμο που τους παραδίδουμε.

Δεν αντέχουν το ψέμα.

Την υποκρισία.

Τη βία που βαφτίστηκε κανονικότητα.

Και αντί να αναρωτηθούμε τι σαπίζει μέσα στην κοινωνία μας, ψάχνουμε τι «έχει» το παιδί.

Μετά διάβασα σχόλιά συνανθρώπων . Χιλιάδες σχόλια κάτω από τον θάνατο ενός εικοσάχρονου.

Δεν είδα ανθρώπους να θρηνούν.

Είδα ανθρώπους να ψάχνουν αν είχε δικαίωμα να υπάρχει. «Γιατί οδηγούσε;» «Γιατί κυκλοφορούσε;» «Έπρεπε να ήταν σπίτι του.» «Καλά του έκαναν.» Σταματήστε.

Ξαναδιαβάστε τα. Δεν μιλάτε για οδήγηση.

Δεν μιλάτε για τον νόμο.

Μιλάτε για το ποιος έχει δικαίωμα να υπάρχει.

Γιατί πίσω από κάθε «γιατί οδηγούσε;» κρύβεται μια άλλη πρόταση: «Δεν έπρεπε να είναι ανάμεσά μας.» Δεν σας τρόμαξε ο αυτισμός.

Δεν σας τρόμαξε η αναπηρία.

Σας τρόμαξε η παρουσία του.

Ότι ήταν έξω.

Στον ίδιο δρόμο.

Με τα ίδια δικαιώματα.

Αυτό δεν αντέξατε.

Γιατί τόσα χρόνια μάθατε ένα πράγμα.

Ό,τι σας δυσκολεύει, φεύγει.

Το παιδί; Ειδικό σχολείο.

Ο ενήλικας; Ειδική δομή.

Η οικογένεια; Μόνη της.

Ο άνθρωπος; Μακριά.

Πάντα μακριά.

Για να μη χαλάσει η βολή σας.

Η βολή σας έγινε αξία.

Να μη χρειαστεί να αλλάξει τίποτα.

Να αλλάξει ο άλλος.

Να φύγει ο άλλος.

Να κρυφτεί ο άλλος.

Να ιδρυματοποιηθεί ο άλλος.

Να κατασταλεί ο άλλος.

Να μη φαίνεται.

Κι όταν δεν μπορεί να κρυφτεί... να φταίει που υπάρχει.

Μετά έρχεστε και μιλάτε για χωριά.

Για αγάπη.

Για δεύτερες οικογένειες.

Για φροντίδα.

Εγώ δεν θα σας μιλήσω για φυλλάδια.

Θα σας μιλήσω για ανθρώπους που περίμεναν άδεια για να πιουν νερό.

Για ανθρώπους που περίμεναν κάποιον να τους γυρίσει στο πλάι.

Για ζωές που μπήκαν σε πρόγραμμα επειδή δεν υπήρχε προσωπικό.

Για καταστολές που βαφτίστηκαν θεραπεία.

Για φάρμακα που αντικατέστησαν την παρουσία.

Για ιδρύματα που ονομάστηκαν «σπίτια». Η αγάπη των ανθρώπων υπήρχε.

Το σύστημα δεν υπήρχε.

Και η αγάπη δεν αρκεί όταν η ελευθερία λείπει.

Ξέρετε τι είναι το πιο τρομακτικό; Δεν χρειάζεται να σηκώσεις όπλο για να αφαιρέσεις από έναν άνθρωπο τη ζωή του.

Αρκεί να του αφαιρέσεις τη θέση του μέσα στην κοινωνία.

Το σχολείο.

Τη δουλειά.

Τη γειτονιά.

Τον φίλο.

Τον έρωτα.

Το δικαίωμα να κυκλοφορεί χωρίς να απολογείται.

Μετά ο θάνατος γίνεται ευκολότερος.

Γιατί έχει προηγηθεί η διαγραφή.

Κι αυτό διάβασα στα σχόλιά σας.

Δεν αφαιρέσατε εσείς τη ζωή αυτού του παιδιού.

Αλλά κάποιοι αφαιρέσατε πρώτα την αξία της.

Με μία μόνο πρόταση. «Έπρεπε να ήταν σπίτι του.» Και μετά συνεχίσατε τη μέρα σας.

Βάρδα μόνο... Βάρδα να μη γεράσετε.

Γιατί τα γηρατειά είναι η πιο δημοκρατική μορφή ευαλωτότητας.

Δεν κάνουν εξαιρέσεις.

Βάρδα να μη σας βρει ένα εγκεφαλικό.

Μια άνοια.

Ένα τροχαίο.

Ένα παιδί.

Ένα εγγόνι.

Που θα χρειαστεί να ζήσει στον κόσμο που εσείς χτίζετε σήμερα.

Γιατί τότε θα προσεύχεστε να μη βρεθεί κάποιος σαν εσάς.

Να σταθεί πάνω από τον άνθρωπό σας και να πει: «Τι δουλειά είχε έξω;» Οι μεγάλοι, φοβάμαι, τελειώσαμε.

Δεν γράφω πια για εμάς.

Γράφω για τα παιδιά.

Γιατί αυτά διαβάζουν τα σχόλιά μας.

Και από αυτά μαθαίνουν τι σημαίνει άνθρωπος.

Αν τους αφήσουμε μόνο μία κληρονομιά, ας είναι αυτή: Να μη φοβηθούν ποτέ τον άνθρωπο που είναι διαφορετικός.

Να φοβηθούν μόνο την κοινωνία που τους μαθαίνει να τον θεωρούν λιγότερο άνθρωπο. Γιατί όλες οι μεγάλες ντροπές της ανθρωπότητας ξεκίνησαν από την ίδια φράση. «Δεν χωράει ανάμεσά μας.»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους