Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είδα στον ύπνο μου ότι έκανα παρέα με τον Πολάκη. Κάναμε ψαροντούφεκο (κι εγώ καλούτσικος είμαι) κι έπειτα ουζάκι.

Ήταν γλυκός, του έκανα και κάποιες παρατηρήσεις για το ύφος του.

Συμφώνησε, παρασύρομαι μωρέ, καλά κάνεις και μου τα λες.

Άντε εβίβα… Ξύπνησα και σκέφτηκα ότι για πρώτη φορά είμαι μαζί του.

Κι έπειτα διάβασα το κείμενο της Γεροβασίλη που πασπαλίζει την αποχώρηση με την επίκληση του αισθήματος ευθύνης…λέμε τώρα.

Καλά ρε συντρόφισσα, σε οτι έχεις συμμετάσχει μέχρι τώρα κατέληξε στον κάλαθο.

Η εκδοχή του να κάτσεις σπίτι σου δεν σου περνά; Ή εκεί έχουν μαζευτεί οι μάζες φωνασκώντας «Όλγα σώσε μας»; Και αυθορμήτως η μούσα… «Αίσθημα ευθύνης»…σου μιλά Οταν η θύελλα ξεσπά σου ψιθυρίζει μυστικά κι απ’ το μανίκι σε τραβά.

Απ’ το Πασόκ στον Σύριζα Κι απ τη ΝουΔου στον Τσίπρα Ο Κασελάκης σου γελά Να σου κι η Νέα Αριστερά Μπα…τώρα μείναμε δυο τρεις Αχ βρε Αλεξη να χαρείς Το Ναι προσμένουμε να πεις Κι αν Όχι…πίσω ολοταχώς Ο Νίκος, δες, πράσινο φως Μας περιμένει με χαρά Κι όσα του σούραμε ξεχνά Δεν ειν’ η θέση στη Βουλή Ουτ’ ο μισθός του βουλευτή Ειν’ οι ιδέες που οδηγούν Κι αν σαν τον άνεμο σκορπούν Δεν φταίω εγώ, δε φταις εσύ Φταίει η ζωή που μας μισεί Αχ ποιος θα τραγουδήσει Στιχάκι ποιος θα πει Για τον καημό του δόλιου Κι αγνού πολιτευτή… (Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Όλγα, στον Ραγκούση, στην Τζάκρη, στο ναυαρχούκο… Σε όλους τους οικονομικούς και πολιτικούς μετανάστες που αναζητούν άσυλο εν μέσω κλιματικής κρίσης)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους