Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν έχω πια καμία εμπιστοσύνη στην ευθυκρισία των πνευματικών ανθρώπων. Από έφηβος αναζητούσα τον δάσκαλο που θα διδαχτώ από τον λόγο του και την πράξη.

Νόμιζα τότε ότι θα τον έβρισκα στο Άγιον Όρος, ίσως στο Θιβέτ.

Στράφηκα μετά στις κοσμοθεωρίες.

Τις θρησκευτικές πρώτα, τις πολιτικές μετά.

Και σαν τον Μάρκο Αυρήλιο, κάθε βράδυ, έκανα ταμείο. Τζίφος.

Στράφηκα μετά στους μεγάλους συγγραφείς, στους γίγαντες του πνεύματος.

Στους αμφισβητίες του συστήματος. Τζίφος.

Φτάνοντας στο σήμερα, βλέπω ότι όλοι μου έδωσαν κάτι, απ' όλους πήρα κάτι, κανείς όμως δεν αξίζει να τον κάνω δάσκαλό μου.

Δάσκαλος είναι η ίδια η ζωή.

Πήγα μια Κυριακή στη Μυρτιά, κάθισα στον Αϊλιά και. μέσα στον καύσωνα, περίμενα τον μαΐστρο. Ευφράνθηκα.

Κρατάει ακόμα η ευφροσύνη εκείνη.

Για να είμαι ειλικρινής, τον τελευταίο καιρό, αποκαρδιωμένος από την πολιτική και τους πολιτικούς, στράφηκα πάλι στους πνευματικούς ανθρώπους.

Από ένστικτο επιβίωσης μάλλον, όπως ο πνιγμένος που πιάνεται απ' τα μαλλιά του.

Κι απογοητεύομαι διπλά.

Πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο καλοί στην συγγραφή, να έχουν όμως τόσο ρηχή πολιτική σκέψη; Μήπως η συγγραφή τους που αγαπώ, πρέπει να γίνει από την αρχή; Μήπως πρέπει να ψάξου αλλού; Και, αν ναι, πού; Δεν έχω απάντηση στο ερώτημα.

Ωστόσο, νομίζω, θα είναι καλό, να βλέπω με επιφύλαξη στο εξής κάθε σοφία που εκστομίζουν οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου, ιδίως εκείνοι που βάζουν την υπογραφή τους σε πολιτικά ψηφίσματα.

Τι αναχρονισμός, ω Κάρολε! Αφήνω λοιπόν τους πολιτικούς στην άκρη και απευθύνομαι στους διανοούμενους: Τι συμβαίνει, κύριε; Για πες.

Τι βλέπεις; Γιατί εγώ βλέπω άλλα; Προφανώς δεν είμαι διανοούμενος, γι' αυτό.

Ούτε φιλόσοφος.

Γι' αυτό.

Δεν είμαι καν κάτι.

Κι αυτό που κάποιοι λένε ότι είμαι, δεν έχει και πολλή πέραση στον καιρό μας.

Ίσως αυτός είναι ο λόγος που πολλοί με κατατάσσουν πρόθυμα στην απεχθή τάξη των δημοσιογράφων: Είναι πολύ εύκολο να ξεμπερδεύουν μαζί μου με λίγες λέξεις.

Αλλά, ξέρεις, τα γραπτά μένουν.

Και θα έρθουν άλλοι καιροί.

Όταν κανείς δεν θα αισθάνεται απειλή από τον λόγο κάποιου που έζησε κάποτε.

Θα εξομαλυνθούν όλα τότε.

Για την ώρα, δεν έχω παρά να δηλώσω απόμακρος, έξω από τις παραδοχές και τις βεβαιότητες των πνευματικών ανθρώπων.

Αλλά, για να ξέρεις, φίλε του φίλου, είμαι πολύ κοντά, μπορώ να πω αδερφικά, σε κάποια φιλαράκια που δεν ανοίγουν βιβλίο, τους πιάνει πονοκέφαλος αν κάνουν το λάθος και διαβάσουν ποίηση, πίνοντας όμως καφέ παρέα, μιλάμε ιδανικά για πολιτική, φιλοσοφία και λογοτεχνία, λέμε παλιές ιστορίες και σκάμε στο γέλιο.

Μου φαίνεται ότι... δεν υπάρχει πιο σοφή πράξη από μια παρέα άδολων φίλων της τελευταίας υποστάθμης, που (μετά από τόση χαρά) δεν τους κάνει καρδιά να πάνε σπίτι τους... ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους