Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν ταινίες που τις βλέπεις. Και υπάρχουν ταινίες που, όταν τελειώνουν, συνεχίζουν να ταξιδεύουν μέσα σου.

Η «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν ανήκει, για μένα, στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν είναι απλώς μια κινηματογραφική μεταφορά του ομηρικού έπους.

Είναι μια βαθιά υπόκλιση σε ένα από τα σημαντικότερα έργα που γέννησε ποτέ το ανθρώπινο είδος.

Και ταυτόχρονα, μια απόδειξη ότι ένας σπουδαίος δημιουργός μπορεί να συνομιλήσει με ένα κείμενο 3.000 ετών χωρίς να το προδώσει ούτε στιγμή.

Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο δεν ήταν το μέγεθος της παραγωγής, τα εντυπωσιακά σκηνικά ή οι μάχες.

Ήταν ο σεβασμός. Ο Νόλαν δεν προσπάθησε να «εκσυγχρονίσει» τον Όμηρο.

Δεν επιχείρησε να τον διορθώσει ή να τον προσαρμόσει στις επιταγές της εποχής μας.

Έσκυψε πάνω στο κείμενο, το μελέτησε σε βάθος και έκανε αυτό που μόνο οι πραγματικά μεγάλοι δημιουργοί μπορούν να κάνουν: το έκανε δικό του, χωρίς ποτέ να χάσει την ψυχή του.

Και αυτό φαίνεται σχεδόν σε κάθε σκηνή.

Η μουσική και ο ήχος γίνονται μέρος της αφήγησης.

Υπάρχουν στιγμές που δεν αισθάνεσαι πως παρακολουθείς μια ταινία· αισθάνεσαι ότι ταξιδεύεις μαζί με τον Οδυσσέα.

Ότι βρίσκεσαι κι εσύ πάνω στο κατάστρωμα, αντιμέτωπος όχι μόνο με θεούς και τέρατα, αλλά κυρίως με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Και έπειτα έρχεται ο Ματ Ντέιμον.

Πιστεύω πως πρόκειται για την πιο ώριμη και ολοκληρωμένη ερμηνεία της καριέρας του.

Δεν υποδύεται έναν αλάνθαστο ήρωα.

Υποδύεται έναν άνθρωπο.

Έναν βασιλιά που στην αρχή του ταξιδιού του είναι σχεδόν ένας ψυχρός υπολογιστής.

Έναν στρατηγό που μετρά πιθανότητες, παίρνει σκληρές αποφάσεις και συχνά πληρώνει το τίμημα με τις ζωές των ίδιων του των συντρόφων.

Όσο όμως προχωρά το ταξίδι, δεν αλλάζει μόνο ο προορισμός του.

Αλλάζει ο ίδιος.

Άλλωστε πραγματική Οδύσσεια δεν είναι η επιστροφή στην Ιθάκη.

Είναι η επιστροφή στον άνθρωπο που ήταν προτού τον αλλοιώσει ο πόλεμος.

Και κάπου εκεί ο Νόλαν, με απόλυτο σεβασμό στον Όμηρο, φωτίζει ίσως τη βαθύτερη ουσία του ήρωα. Ο Οδυσσέας δεν γίνεται σπουδαίος επειδή αψηφά τους θεούς.

Γίνεται σπουδαίος όταν σταματά να προσπαθεί να τους νικήσει.

Όταν αποδέχεται τη θνητότητά του.

Όταν καταλαβαίνει ότι το μεγαλείο δεν βρίσκεται στην αθανασία, αλλά στο να ζήσεις όσο πιο ανθρώπινα μπορείς τον χρόνο που σου δόθηκε.

Και ίσως γι' αυτό με συγκλόνισε τόσο μία από τις πιο δυνατές φράσεις της ταινίας, όταν ο Οδυσσέας λέει στην Πηνελόπη: «Καίγοντας την Τροία, κάηκε και ο άνθρωπος μέσα μας...» Μέσα σε μία μόνο πρόταση συμπυκνώνεται ένα από τα ισχυρότερα αντιπολεμικά μηνύματα που έχω ακούσει ποτέ στον κινηματογράφο.

Γιατί ο πόλεμος δεν αφήνει πίσω του μόνο νεκρούς και ερείπια.

Αφήνει ανθρώπους που επιστρέφουν ζωντανοί, αλλά δεν είναι ποτέ ακριβώς οι ίδιοι.

Ίσως τελικά αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη του Οδυσσέα.

Όχι ότι επέστρεψε στην Ιθάκη.

Αλλά ότι, έπειτα από όλα όσα έζησε, κατάφερε να ξαναβρεί τον άνθρωπο μέσα του.

Και ίσως γι' αυτό η «Οδύσσεια» εξακολουθεί να συγκινεί σχεδόν 3 χιλιετίες μετά.

Γιατί δεν είναι η ιστορία ενός βασιλιά.

Είναι η ιστορία κάθε ανθρώπου που χάνεται, κάνει λάθη, πληγώνει, πληγώνεται, αναμετριέται με τις ενοχές του και συνεχίζει να αναζητά τον δρόμο της επιστροφής.

Όχι απαραίτητα σε έναν τόπο.

Αλλά στον καλύτερο εαυτό του. Ο Νόλαν δεν γύρισε απλώς μια μεγάλη ταινία.

Μας θύμισε γιατί ο Όμηρος εξακολουθεί να είναι σύγχρονός μας. Και αυτό, για μένα, είναι το μεγαλύτερο επίτευγμά του. #Οδυσσεια #Νολαν

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους