Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο, Βρισκόμαστε αισίως στο μέσον του καλοκαιριού, στο σημείο όπου ξεκινάνε οι καύσωνες και οι ομάδες προχωράνε σε μεταγραφές και αποδεσμεύσεις. Στο κλίμα των μεταγραφών...
Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο, Βρισκόμαστε αισίως στο μέσον του καλοκαιριού, στο σημείο όπου ξεκινάνε οι καύσωνες και οι ομάδες προχωράνε σε μεταγραφές και αποδεσμεύσεις.
Στο κλίμα των μεταγραφών - λες και είναι κάποιος σύλλογος - βρίσκεται και η Κεντροαριστερά.
Άρθρο στην Political.gr για τις πολιτικές μεταγραφές. «Πολιτικές «μεταγραφές» χωρίς γήπεδο… Η εικόνα που εκπέμπει το πολιτικό σκηνικό της χώρας, και ειδικότερα ο χώρος της αντιπολίτευσης, παραπέμπει πλέον περισσότερο σε αθλητικό ρεπορτάζ παρά σε σοβαρή κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Καθώς διανύουμε την καρδιά του καλοκαιριού, τα κόμματα της Κεντροαριστεράς φαίνεται πως έχουν ζηλέψει τη δόξα των ποδοσφαιρικών ομάδων, επιδιδόμενα σε μια πρωτοφανή «μεταγραφική περίοδο». Το μπαράζ των ανεξαρτητοποιήσεων, οι αιφνίδιες(;) παραιτήσεις βουλευτών και οι ταυτόχρονες προσχωρήσεις σε νέα ή υφιστάμενα κομματικά σχήματα συνθέτουν ένα σκηνικό πλήρους ρευστότητας.
Όμως, πίσω από τον θόρυβο των προσώπων και τις εσωτερικές ανακατατάξεις, κρύβεται μια πολύ πιο βαθιά και ανησυχητική πραγματικότητα: η απόλυτη απουσία προγραμματικών θέσεων, πλάνου και οράματος για τη χώρα.
Η εύκολη μετακίνηση βουλευτών από το ένα έδρανο στο άλλο αποδεικνύει ότι οι διαχωριστικές γραμμές δεν τραβιούνται πλέον στη βάση ιδεών, αλλά στη βάση προσωπικών στρατηγικών επιβίωσης.
Η αντιπολίτευση πάσχει από δομική ένδεια προτάσεων.
Αν αφαιρέσει κανείς τις κραυγές, τις καταγγελίες και τη στείρα άρνηση, το περιεχόμενο που απομένει είναι ελάχιστο.
Αν τα κόμματα του αντιπολιτευτικού τόξου δεν αλλάξουν άμεσα πλεύση, αν δεν καταλάβουν ότι η κοινωνία ζητά ρεαλιστικές λύσεις για την ακρίβεια, την υγεία και την καθημερινότητα, τότε η μοίρα τους είναι προδιαγεγραμμένη.
Κινδυνεύουν άμεσα να καταντήσουν προσωποπαγή σχήματα διαμαρτυρίας, στερούμενα κυβερνητικής προοπτικής.
Τα παραδείγματα προς αποφυγή είναι ήδη εδώ και είναι νωπά.
Σχηματισμοί όπως η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου ή το νεοσύστατο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, παρά την αρχική τους δυναμική που τροφοδοτήθηκε από το συναίσθημα και τη δίκαιη οργή της κοινής γνώμης, εγκλωβίστηκαν γρήγορα στα δικά τους όρια.
Χωρίς ένα ολοκληρωμένο, κοστολογημένο και σοβαρό κυβερνητικό πρόγραμμα, αυτά τα εγχειρήματα αποδεικνύονται μονοθεματικά.
Η πολιτική ιστορία διδάσκει ότι η συγκινησιακή φόρτιση μπορεί να σε βάλει στη Βουλή ή να σου δώσει ένα προσωρινό δημοσκοπικό σκίρτημα, αλλά δεν αρκεί για να σε καταστήσει εναλλακτικό πόλο εξουσίας.
Με λίγα λόγια, στο σημερινό πολιτικό σύστημα αναζητείται επειγόντως πόλος.
Ένας σοβαρός, συγκροτημένος και αξιόπιστος εναλλακτικός πόλος που θα σταθεί απέναντι στην κυβέρνηση όχι με αφορισμούς, αλλά με επιχειρήματα.
Οι πολίτες που δυσανασχετούν με την παρούσα διακυβέρνηση δεν πρόκειται να εμπιστευτούν το μέλλον τους σε κομματικά «μαγαζιά» που λειτουργούν ως κέντρα διερχομένων για βουλευτές.
Ζητούν μια ηγεσία και μια ομάδα στελεχών που θα παρουσιάσουν ένα σαφές πλάνο για την επόμενη ημέρα της χώρας.
Όσο η αντιπολίτευση αναλώνεται σε εσωτερικές έριδες, διασπάσεις και «μεταγραφικά» πάρε-δώσε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα συνεχίζει να απολαμβάνει μια ιδιότυπη πολιτική μοναξιά.
Η ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς δεν μπορεί να γίνει με υλικά του παρελθόντος ούτε με επικοινωνιακά τεχνάσματα.
Απαιτείται ιδεολογική επανεκκίνηση και προγραμματική σοβαρότητα.
Μέχρι να γίνει αντιληπτό αυτό, οι «μεταγραφές» των βουλευτών θα συνεχίζονται, οι πλατφόρμες θα αλλάζουν ονόματα, αλλά η ουσία θα παραμένει η ίδια: μια αντιπολίτευση κατώτερη των περιστάσεων, εγκλωβισμένη στη δική της αδράνεια».
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους