Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🏛️Ο Έκτορας - Ο τελευταίος υπερασπιστής της Τροίας και ο αιώνιος ήρωας της ανθρωπιάς «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης»⚔️ ~Έκτορας~ Τους τελευταίους μήνες επικρατεί ένα ντελίριο ενθουσιασμού αλλά και οξύτατων αντιδράσεων γύρω από τη νέα ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, την «Οδύσσεια», η οποία φέρνει ξανά στο παγκόσμιο προσκήνιο ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργήματα της ανθρώπινης σκέψης τα ομηρικά έπη.

Μέσα από τον κινηματογράφο, εκατομμύρια άνθρωποι θα έρθουν ξανά σε επαφή έστω και με αυτόν τον παρερμηνεύμενο τρόπο,με έναν κόσμο που γεννήθηκε πριν από σχεδόν τρεις χιλιάδες χρόνια, αλλά παραμένει παράξενα ζωντανός.

Έναν κόσμο βασιλιάδων και πολεμιστών, θεών και ανθρώπων, θριάμβων και καταστροφών.Ίσως λοιπόν αυτή να είναι μια μεγάλη ευκαιρία για να επιστρέψουμε στις ρίζες ενός πολιτισμού και να ανακαλύψουμε τα βαθύτερα νοήματα που κρύβονται πίσω από τις μορφές των ηρώων του Ομήρου.

Γιατί η Ιλιάδα και η Οδύσσεια δεν είναι απλές ιστορίες πολέμου και περιπέτειας.

Είναι έργα που εξετάζουν τα αιώνια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.Τι είναι η τιμή; Τι σημαίνει καθήκον; Πόσο αξίζει η ζωή ενός ανθρώπου; Τι είναι πιο σημαντικό η προσωπική δόξα ή η ευθύνη απέναντι σε αυτούς που αγαπάμε; Μέσα σε αυτόν τον τεράστιο κόσμο των ομηρικών ηρώων υπάρχει μια μορφή που ξεχωρίζει όχι επειδή ήταν ο πιο δυνατός, αλλά επειδή ήταν ίσως ο πιο ανθρώπινος. Ο Έκτορας της Τροίας. Ο Αχιλλέας, ο μεγάλος πρωταγωνιστής της Ιλιάδας, είναι η προσωποποίηση της πολεμικής αρετής.

Είναι ο αξεπέραστος μαχητής, ο ήρωας με τη θεϊκή καταγωγή, εκείνος που προορίζεται να αφήσει πίσω του ένα όνομα αθάνατο. Ο Έκτορας όμως αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό.Δεν είναι ημίθεος.

Δεν έχει την προστασία μιας θεότητας.

Δεν γνωρίζει ότι η μοίρα τον προορίζει για αιώνια δόξα.Είναι ένας θνητός άνθρωπος και ακριβώς γι’ αυτό το μεγαλείο του αποκτά μεγαλύτερη αξία.

Γιατί ο πραγματικός ηρωισμός δεν βρίσκεται στο να είσαι ανίκητος.

Βρίσκεται στο να γνωρίζεις ότι μπορείς να χάσεις και παρ’ όλα αυτά να επιλέγεις να σταθείς όρθιος.Ο Έκτορας δεν πολεμά για προσωπική φιλοδοξία,δεν αναζητά απλώς τη δόξα,δεν οδηγείται από την οργή.

Πολεμά γιατί πίσω του υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο.Υπάρχει η Τροία.

Υπάρχει ο λαός του.

Υπάρχει ο πατέρας του, ο Πρίαμος.

Υπάρχει η γυναίκα του, η Ανδρομάχη.

Υπάρχει ο μικρός του γιος, ο Αστυάνακτας. Ο Έκτορας δεν κρατά απλώς ένα όπλο.

Κρατά την ευθύνη ενός ολόκληρου κόσμου.

Γι’ αυτό και η περίφημη γνωστή φράση της Ιλιάδας: «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» Δεν είναι απλώς ένα πολεμικό σύνθημα.

Είναι η συμπύκνωση μιας ολόκληρης αντίληψης ζωής.Η ιδέα ότι ο άνθρωπος δεν υπάρχει μόνο για τον εαυτό του, αλλά ανήκει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο στην οικογένειά του, στην κοινωνία του, στην πατρίδα του, στην ιστορική συνέχεια που παραλαμβάνει και παραδίδει. Ο Έκτορας είναι ο ηγέτης που δεν ζητά από άλλους να κάνουν αυτό που ο ίδιος δεν τολμά.

Δεν κρύβεται πίσω από τα τείχη.

Δεν παρακολουθεί τον πόλεμο από απόσταση.

Βρίσκεται στην πρώτη γραμμή και απέναντί του βρίσκεται ο μεγαλύτερος πολεμιστής της εποχής ο Αχιλλέας.Ένας σχεδόν θεϊκός αντίπαλος και όμως, ο Έκτορας στέκεται απέναντί του με το μόνο όπλο που έχει ένας θνητός απέναντι σε έναν ημίθεο,την ίδια την ψυχή του.

Μια από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της Ιλιάδας η οποία δεν έχει την αναγνώριση που της αντιστοιχεί είναι η συνάντηση του Έκτορα με την Ανδρομάχη.Εκεί ο Όμηρος αφήνει στην άκρη τις ασπίδες και τα δόρατα και μας δείχνει τον άνθρωπο πίσω από τον πολεμιστή.Έναν σύζυγο που αγαπά.Έναν πατέρα που γνωρίζει πολύ καλά ότι μπορεί να μην ξαναδεί το παιδί του.Έναν άνθρωπο που αισθάνεται τον πόνο της επερχόμενης απώλειας. Ο Έκτορας θα μπορούσε να επιλέξει τη ζωή.

Θα μπορούσε να αφήσει τη μάχη.

Όμως επιστρέφει.Γιατί υπάρχουν στιγμές όπου ο άνθρωπος δεν κρίνεται από το πόσο πολύ θέλει να ζήσει, αλλά από το τι θεωρεί άξιο να υπερασπιστεί.Αυτό είναι το μήνυμα που κάνει τον Έκτορα διαχρονικό και θα μπορούσε να πει κάποιος ως δείγμα της ιστορικής συνέχειας του Ελληνικού έθνους ότι αυτή την γραμμή υπηρέτησε και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ο τελευταίος Έλληνας Αυτοκράτορας με την εξίσου ηρωική θυσία του.Σε έναν κόσμο που συχνά θαυμάζει μόνο τη δύναμη, ο Όμηρος μας θυμίζει ότι υπάρχει και μια άλλη μορφή μεγαλείου,η ευθύνη.

Η αφοσίωση.

Η θυσία.

Ο σεβασμός.

Η αγάπη για την οικογένεια.

Η τιμή προς τους νεκρούς.

Η αναγνώριση της ανθρώπινης αξίας ακόμη και στον αντίπαλο.

Όπως αναφέρω και στο προηγούμενο άρθρο μου πιστεύω ότι η κορυφαία στιγμή αυτής της αντίληψης είναι όταν ο Αχιλλέας, μετά τον θάνατο του Έκτορα, συναντά τον Πρίαμο.

Ο πατέρας του νεκρού ζητά πίσω το σώμα του παιδιού του και εκεί, για μια στιγμή, ο πόλεμος σταματά.Ο εχθρός γίνεται άνθρωπος.

Η οργή υποχωρεί και μένει μόνο η κοινή μοίρα όλων των ανθρώπων.

Η ανάγκη για σεβασμό και αξιοπρέπεια. Η Τροία τελικά έπεσε.

Τα τείχη της καταστράφηκαν. Ο Έκτορας χάθηκε.

Όμως η μνήμη του νίκησε τον χρόνο.

Γιατί οι πόλεις κάποτε πέφτουν.

Οι αυτοκρατορίες κάποτε εξαφανίζονται.

Οι νικητές κάποτε ξεχνιούνται.

Αλλά εκείνος που στάθηκε όρθιος για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του παραμένει αιώνιος.Ο Οδυσσέας είναι ο ήρωας της επιστροφής.Ο Αχιλλέας είναι ο ήρωας της δύναμης.Ο Έκτορας όμως είναι ο ήρωας της ευθύνης και ίσως γι’ αυτό, τρεις χιλιάδες χρόνια μετά, η μορφή του εξακολουθεί να μας συγκινεί.

Γιατί δεν ήταν αθάνατος.

Ήταν άνθρωπος, ένας από εμάς και ακριβώς επειδή ήταν άνθρωπος, έγινε αιώνιος. Ο Έκτορας δεν κέρδισε έναν πόλεμο.

Κέρδισε κάτι μεγαλύτερο.

Κέρδισε την αιωνιότητα της μνήμης.🌿 ✍ Στυλ.

Καβάζης 📸🖼️«Ο αποχαιρετισμός του Έκτορα στην Ανδρομάχη και τον Αστυάνακτα» — Carl Friedrich Deckler - Ο Carl Friedrich Deckler, Γερμανός ζωγράφος του 19ου αιώνα που εμπνεύστηκε από τα θέματα της ελληνικής αρχαιότητας και της ιστορίας γενικότερα, αποτυπώνει μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της Ιλιάδας. Ο Έκτορας αποχαιρετά την Ανδρομάχη και τον μικρό Αστυάνακτα πριν επιστρέψει στη μάχη, γνωρίζοντας το βάρος του καθήκοντος και τον κίνδυνο που τον περιμένει.Στο έργο αυτό ο ήρωας δεν παρουσιάζεται μόνο ως πολεμιστής, αλλά κυρίως ως άνθρωπος ως σύζυγος και πατέρας που αφήνει πίσω του ό,τι αγαπά. Ο Deckler μεταφέρει στον καμβά το διαχρονικό μήνυμα του Ομήρου ότι το μεγαλείο δεν βρίσκεται μόνο στην αθανασία, αλλά στην ευθύνη, την αγάπη και τη θυσία. 🏛️⚔️Υ.Γ Τρεις χιλιάδες χρόνια μετά, τα λόγια του Έκτορα: «Εἷς οἰωνὸς ἄριστος, ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης» εξακολουθούν να αντηχούν όχι ως μια απλή φράση ενός αρχαίου πολέμου, αλλά ως διαχρονικό σύμβολο καθήκοντος, τιμής και αυτοθυσίας.Δεν είναι τυχαίο ότι το ρητό αυτό χρησιμοποιείται από τις Ένοπλες Δυνάμεις της πατρίδας μας, εκφράζοντας την αφοσίωση στην υπεράσπιση της πατρίδας και την πίστη σε ένα χρέος που υπερβαίνει το προσωπικό συμφέρον.

Για κάποιους τα έπη του Ομήρου ίσως είναι απλώς μύθοι.

Για εμάς όμως είναι τα ιερά και τα όσια της ιστορικής μας μνήμης, κομμάτι της κληρονομιάς και των αξιών που μας διαμόρφωσαν.

Γι’ αυτό ακριβώς δεν δεχόμαστε την απαξίωση ή την επιφανειακή τους μεταχείριση στο όνομα μιας δήθεν «ελευθερίας της τέχνης» που θεωρεί ότι όλα επιτρέπονται.

Η τέχνη που επικαλείται μόνο τον εντυπωσιασμό, θυσιάζοντας την ουσία, την αλήθεια και το βάθος, δεν είναι παρά ένα πρόσκαιρο θέαμα σαν φθηνά πυροτεχνήματα που μπορεί να γοητεύσουν όσους μένουν στην επιφάνεια, αλλά αδυνατούν να αγγίξουν το πραγματικό μεγαλείο ενός έργου που άντεξε τρεις χιλιάδες χρόνια. Η Ιλιάδα και η Οδύσσεια δεν επέζησαν χάρη σε εφέ και εντυπωσιακές εικόνες.

Επέζησαν γιατί μίλησαν για τον άνθρωπο, την τιμή, την αγάπη, τη θυσία και το χρέος.

Αυτές οι αξίες δεν αντικαθίστανται από καμία τεχνολογική λάμψη.Γιατί ο Έκτορας δεν έγινε αιώνιος επειδή νίκησε έναν πόλεμο.

Έγινε αιώνιος επειδή στάθηκε όρθιος για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό του και αυτό είναι ένα μεγαλείο που καμία εφήμερη εντύπωση δεν μπορεί να δημιουργήσει ούτε να σβήσει.✨🛡️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους