ΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ ΚΙ ΟΙ ΜΠΑΛΑΔΟΡΟΙ ΤΟΥ ΠΑΓΚΡΑΤΙΟΥ Η μπάλα συνήθως ήταν εκείνα τα χρόνια κάποιο κερδισμένο λάφυρο από διαγωνισμούς με γκοφρέτες, τσίχλες, άλμπουμ η δώρο από κάποια ευκατάστατη θεία στον...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ακριβό και σπάνιο δώρο δηλαδή.

Ο αρχηγός της ομάδας που διάλεγε τους παίκτες συνήθως ήταν και ο κάτοχος της μπάλας.

Ο κακός γείτονας ήταν εκείνος ο αγροίκος που τον ενοχλούσε η μπάλα τα μεσημέρια του καλοκαιριού κι έβγαινε με μπινελάκια, την άρπαζε και την μαχαίρωνε βίαια η στην καλύτερη περίπτωση την κρατούσε για όμηρο.

Μετά από παρακάλια, υποσχέσεις και μεσολάβηση άλλων γονιών, την έδινε πίσω βάζοντας όμως και τους όρους χρήσης.

Το γήπεδο ήταν συνήθως ο δρόμος με γκολπόστ δυο μεγάλες πέτρες.

Οριζόντιο δοκάρι δεν υπήρχε και το γκολ η το άουτ το καθόριζε το υψωμένο χέρι του γκολκίπερ με πολλές αμφισβητήσεις και διαμάχες.

Όπως και τα φάουλ ήταν πάντα διαπραγματεύσιμα, μιας και δεν υπήρχε διαιτητής.

Επικρατούσε συνήθως ο νόμος του ισχυρού. "Είναι φάουλ η αλλιώς σε πλακώνω στο ξύλο". Ο πιο ευαίσθητος στα φάουλ ήταν συνήθως ο κάτοχος της μπάλας, γιατί αν δεν γινόταν το χατίρι του, έπαιρνε την μπάλα του κι έφευγε.

Οπότε υπήρχε μια ελαστικότητα και ανοχή απέναντι στα θέλω του.

Όσες γειτονίες διέθεταν κάποιο μεγάλο οικόπεδο είχαν και ωραίο γήπεδο.

Αλλιώς ο περιορισμός, ειδικά στο πλάτος του δρόμου, μας ανάγκαζε πολλές φορές να χρησιμοποιούμε και το πεζοδρόμιο, αναγκάζοντας τα κορίτσια που έπαιζαν εκεί κουτσό και σχοινάκι να αναζητούν κάποιους άλλους χώρους.

Γύρω πάντα όλο και υπήρχαν κάποια εμπόδια... Τα κυριότερα ήταν κάποια περιφραγμένα οικόπεδα γεμάτα τσουκνίδες.

Όταν η μπάλα έπεφτε εκεί μέσα, παίζαμε κορώνα-γράμματα κι ο πιο άτυχος-θαρραλέος θα την μάζευε μαζί με κοκκινίλες στα πόδια.

Μεγάλο εμπόδιο επίσης και μερικά παρκαρισμένα σε λάθος σημείο αυτοκίνητα γειτόνων.

Όταν η μπάλα σφήνωνε από κάτω έπρεπε με ξύλα η πέτρες να την ξεσφηνώσουμε.

Έτσι ρίχναμε και καμία κλωτσιά εκδίκησης, κάνοντας και μια γούβα στ αμάξι, για να μην το ξαναπαρκάρει στα γηπεδικά μας όρια ο ανόητος αυτός οδηγός.

Σε εποχές Μουντιάλ το παιχνίδι κρατούσε ως αργά το βραδύ υπό το φως των προβολέων από τις κολώνες της ΔΕΗ, μιας κι άρχιζε συνήθως μετά την λήξη των τηλεοπτικών μεταδόσεων κι αφού είχαμε αντιγράψει τις τρίπλες και τα κόλπα των διεθνών αστέρων της εποχής.

Πολλές φορές ο κάθε παίκτης έκανε και αναμετάδοση ταυτόχρονα της κάθε ενέργειας του, όπως έκαναν στο ραδιόφωνο η στην τηλεόραση οι γνωστοί σπήκερς τότε... "Και τώρα κατεβαίνει με την μπάλα, περνάει έναν-δυο-τρεις παίκτες και πλασάρει στην αριστερή γωνία και γκοοοοοοοόλ"... Η μπάλα ήταν η καθημερινή μας αγάπη, η φαντασία μας, η ερωμένη, η έξοδος διαφυγής από κάθε πίεση του σχολείου, του αχώνευτου δάσκαλου, της στριμμένης καθηγήτριας, του αυταρχικού γονιού, του σχολικού μπούλινγκ κλπ.

Κάθε παιδί, ψηλό, κοντό, αδύνατο η παχύ έβρισκε εκεί διάδρομο για ν απογειώσει το όνειρο του, να χειροκροτηθεί, να καταξιωθεί στα μάτια των φίλων, των συμμαθητών και των κοριτσιών της γειτονιάς.

Όσοι δεν έχουν παίξει μπάλα και δεν έχουν νιώσει αυτά τα συναισθήματα, έχουν χάσει ένα μεγάλο κομμάτι της παιδικής τους αθωότητας.

Αρκετοί εξακολουθούμε, αφού δεν παίζουμε πια, μόνο να βλέπουμε μπάλα.

Κι όπως λέει κι η γυναίκα μου με βάση τα στερεότυπα που είχε από μικρή για τον ιδανικό άντρα… - "Ο σωστός άντρας πρέπει να καπνίζει, να πίνει ουίσκι και καφέ και να βλέπει μπάλα". Ευτυχώς δηλαδή όλα αυτά τα είχα και έτσι τελικά με επέλεξε!!!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους