17-07-1998. ""Φονικό Τσουναμι στον Ειρηνικό Ωκεανό. 2200 νεκροί.'''' Το απόγευμα της 17ης Ιουλίου 1998, στις 6:49 μ.μ. τοπική ώρα, στην ακτή Aitape της Παπούα Νέας Γουινέας στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Λίγα λεπτά αργότερα ακολούθησαν δυο μετασεισμοί των 5,9 και 5,4 βαθμών.

Το επίκεντρο του σεισμού ήταν περίπου 25 χιλιόμετρα από την ακτή κοντά στο Aitape.

Ήταν στην ένωση των λιθοσφαιρικων πλακών της Ωκεανίας και του Ειρηνικού.

Λίγα λεπτά μετά τις σεισμικές δονήσεις, πολλοί κάτοικοι ανέφεραν ότι άκουσαν ένα δυνατό κρότο σαν τεράστια έκρηξη από την μεριά της θάλασσας.

Ακολούθησε ένα δυνατό βουητό σαν υπόκωφος βρυχηθμός σε ακτίνα 25 χιλιόμετρων.

Αν και ο ήλιος είχε δύσει υπήρχε ακόμα αρκετό φως της ημέρας με τον κόσμο να κυκλοφορεί ανυποψίαστος για την συνέχεια.

Οι άνθρωποι πήγαν στην παραλία για τον ασυνήθιστο θόρυβο και παρατήρησαν ότι η θάλασσα βράζοντας είχε υποχωρήσει περίπου 50 μέτρα, εκθέτοντας τον παραθαλάσσιο πυθμένα της.

Ξαφνικα είδαν ένα κύμα να αναπτύσσεται στο βάθος, ως μια σκοτεινή γραμμή σε μια επιφάνεια της θάλασσας που διαφορετικά αντανακλούσε το φως του ουρανού.

Το κύμα πλησίασε με ταχύτητα και στα 200-300 μέτρα από την παραλία, άρχισε να σπάει μέσα σε τρομακτικό βόμβο κυλώντας από την κορυφή.

Ένας παρατηρητής ο John Sanawe, ανέφερε ότι είδε για πρώτη φορά τη θάλασσα στον ορίζοντα να ανεβαίνει και να εκραγεί, στέλνοντας ψεκασμό ψηλά στον αέρα, δημιουργώντας καπνούς και ομίχλη.

Όλα έγιναν σε λίγα δευτερόλεπτα.

Ακούστηκε ένας ήχος σαν βροντή που μετατράπηκε σε δυνατό βουητό μεγάλου αεροπλάνου.

Η θάλασσα συνέχισε να υποχωρεί από την ακτή και για 4-5 λεπτά υπήρξε σιωπή. Ο Sanawe και οι υπόλοιποι τριγύρω είδαν ότι ένα θεόρατο κύμα είχε σχηματιστεί στο σημείο κοντά στην έκρηξη.

Το κύμα πλησίασε τότε με μεγάλη ταχύτητα.

Ήταν η αρχή του τέλους.

Οι άνθρωποι έτρεξαν να γλυτώσουν αλλά δεν τα κατάφεραν.

Μερικοί ανεβήκαν σε δέντρα ή μπήκαν στις βάρκες τους στη λιμνοθάλασσα.

Μάταια όμως.

Απογυμνώθηκαν από τα ρούχα τους, έχασαν το δέρμα τους από τριβή με άμμο και πέτρες, και κτυπήθηκαν από ξύλα και μεταλλικά αντικείμενα.

Κάποιοι κατάφεραν να κρατηθούν από πλωτά συντρίμμια και να παραμείνουν στην επιφάνεια.

Ένα βρέφος σώθηκε ως από θαύμα σφηνώνοντας στην πλωτή οροφή ενός σπιτιού.

Οι υπόλοιποι πνίγηκαν και θάφτηκαν σε βάλτους και κάτω από σωρούς από κορμούς και συντρίμμια.

Πολλοί παρασύρθηκαν στη θάλασσα καθώς τα νερά υποχώρησαν και άλλοι πνίγηκαν από το νερό που είχαν καταπιεί από τα κύματα.

Στις 7.25 μ.μ. το νερό είχε υποχωρήσει, αν και μεγάλοι όγκοι παρέμειναν στάσιμοι σχηματίζοντας θολές λίμνες.

Ο ουρανός ακόμη παρείχε αρκετό φως στους επιζώντες να αρχίσουν να αναζητούν τους δικούς τους.

Η διάσωση ξεκίνησε εκείνο το βράδυ, οι επιζώντες βοηθούσαν ο ένας τον άλλον.

Η πρώτη εξωτερική βοήθεια έφτασε 16 ώρες μετά την εκδήλωση το Σάββατο το πρωί και μια μεγάλη προσπάθεια διάσωσης ξεκίνησε μια μέρα αργότερα, 40 ώρες μετά την εκδήλωση.

Μέχρι το απόγευμα της Δευτέρας (72 ώρες) όλοι οι επιζώντες τραυματίες βρίσκονταν σε νοσοκομεία στα Vanimo, Raihu (Aitape) και Wewak.

Το φονικό τσουνάμι αποτελείτο από τρία μεγάλα κύματα με τα ύψη κύματος να φτάνουν τα 10-15 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Προκάλεσε ζημιές κατά μήκος 45 χιλιομέτρων ακτογραμμής αλλά η μέγιστη ενέργεια επικεντρώθηκε σε τομέα 14 χιλιομέτρων.

Υπήρξαν εκτεταμένες ζημιές για αποστάσεις έως και ένα χιλιόμετρο μέσα στην ξηρά.

Τα χωριά Arop, Mahol, Sissano, Nimas και Warapu εξαφανίστηκαν σχεδόν χωρίς ίχνος, αφήνοντας μόνο τις τσιμεντένιες πλάκες των σπιτιών.

Ο απολογισμός είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 2.200 ανθρώπους να σκοτωθούν, 3.000 χιλιάδες να τραυματιστούν και περίπου 9.500 να παραμείνουν άστεγοι χάνοντας το σπίτι τους.

Το 1907 και το 1936 είχε ξαναγίνει σεισμός στην περιοχή χωρίς τσουναμι και θύματα.

Ύστερα από μελέτες οι επιστήμονες εντόπισαν ότι κατά την διάρκεια του αρχικού σεισμού των 7,0 βαθμών η δυνατή έκρηξη που ακούστηκε από την θάλασσα ήταν μια τεράστια κατολίσθηση μεγάλου όγκου πετρωμάτων σε μεγάλο βάθος που προκάλεσε μεγάλη και βίαια μετατόπιση νερού σε συνδυασμό των σεισμικών δονήσεων.

Αρκετά χωριά ανοικοδομήθηκαν μακριά από την ακτογραμμή.

Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο της Παπούα Νέα Γουινέα ξεκίνησαν ένα πρόγραμμα ενημέρωσης για τους κατοίκους της παράκτιας περιοχής.

Η πληγείσα περιοχή κρίθηκε ένα πολύ επικίνδυνο μέρος για διαβίωση.

Οι επιστήμονες συνέστησαν επίσης στην κυβέρνηση της Παπούα Νέα Γουινέα να βελτιώσει τις οδούς διαφυγής για τα χωριά και να βελτιώσει το σύστημα προειδοποίησης για το τσουνάμι. Ακολουθήστε μας και στο Instagram https://www.instagram.com/taxidistonxrono_timetravel/

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους