Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν σε επέλεξε ως σύντροφο, σε θεώρησε δεδομένο σαν γονιό Υπάρχουν άνθρωποι που μπαίνουν σε μια σχέση χωρίς να μπορούν πραγματικά να σταθούν μέσα σε αυτήν ως σύντροφοι.

Θέλουν να αγαπιούνται, να φροντίζονται, να περιμένει κάποιος γι’ αυτούς, να προσαρμόζεται στις ανάγκες τους και να παραμένει διαθέσιμος.

Δεν αισθάνονται όμως ότι οφείλουν να προσφέρουν την ίδια παρουσία πίσω.

Δεν αναζητούν πάντα συνειδητά έναν γονιό.

Αλλά σχετίζονται μαζί σου σαν να είσαι ένας.

Εσύ τους επιλέγεις.

Εκείνοι θεωρούν ότι τους διάλεξες οριστικά.

Εσύ τους δίνεις χρόνο.

Εκείνοι πιστεύουν ότι ο χρόνος σου τους ανήκει.

Εσύ μετακινείς πράγματα στη ζωή σου για να τους χωρέσεις.

Εκείνοι περιμένουν να τους περιμένεις.

Εσύ ενδιαφέρεσαι για το πώς είναι.

Εκείνοι θυμούνται πώς είσαι όταν δεν υπάρχει κάτι σημαντικότερο να τους απασχολεί.

Κι όμως απαιτούν να βρίσκεσαι στη θέση σου.

Να είσαι σταθερός/η, διαθέσιμος/η, υπομονετικός/η. Να μην κουράζεσαι από την ασυνέπειά τους.

Να μην πληγώνεσαι από την αδιαφορία τους.

Να μη θεωρείς σοβαρό αυτό που εκείνοι παρουσιάζουν ως μια απλή καθυστέρηση, μια παράλειψη, μια δύσκολη ημέρα, μια ακόμη δικαιολογία.

Το πρόβλημα δεν είναι ένα ξεχασμένο τηλεφώνημα ή ένα αργοπορημένο ραντεβού.

Το πρόβλημα είναι η επανάληψη και, κυρίως, το νόημά της: ότι η δική σου παρουσία θεωρείται βέβαιη, ενώ η δική τους παραμένει προαιρετική.

Αυτό δεν είναι αμοιβαιότητα.

Είναι μια σχέση στην οποία ο ένας καλείται να είναι ενήλικος και ο άλλος διατηρεί το δικαίωμα να εμφανίζεται μόνο όταν τον βολεύει.

Ο γονιός θεωρείται ότι θα είναι πάντα εκεί Το μικρό παιδί δεν χρειάζεται να αναρωτηθεί αν φροντίζει αρκετά τον γονιό του ώστε εκείνος να συνεχίσει να υπάρχει.

Δεν χρειάζεται να κερδίζει καθημερινά την παρουσία του ούτε να προσφέρει ισότιμα για να τη δικαιούται.

Η γονεϊκή φροντίδα είναι, στη φαντασία του παιδιού, αυτονόητη.

Όταν ένας ενήλικος μεταφέρει ασυνείδητα αυτή την προσδοκία στην ερωτική του σχέση, δεν αντιλαμβάνεται τον σύντροφο ως κάποιον που χρειάζεται να επιλέγει ξανά και ξανά.

Τον αντιλαμβάνεται ως σταθερό φόντο της ζωής του.

Μπορεί να επενδύει χρόνο και ενδιαφέρον σε φίλους, εργασία, οικογένεια, κοινωνικές υποχρεώσεις ή σε οτιδήποτε του δίνει άμεση διέγερση και επιβεβαίωση.

Εσένα σε αφήνει για μετά.

Όχι απαραιτήτως επειδή δεν έχεις αξία, αλλά επειδή μέσα του έχει εγκατασταθεί η βεβαιότητα ότι εσύ δεν θα φύγεις.

Οι άλλοι πρέπει να κερδηθούν.

Εσύ θεωρείται ότι έχεις ήδη δεσμευτεί.

Γι’ αυτό και μπορεί να δείχνει εντυπωσιακή συνέπεια εκεί όπου φοβάται ότι θα κριθεί, θα απορριφθεί ή θα χάσει κάτι, ενώ απέναντί σου εμφανίζεται ασυνεπής.

Η δυσκολία του δεν είναι πάντοτε ότι «δεν μπορεί». Συχνά είναι ότι δεν αισθάνεται πως χρειάζεται.

Σε έχει τοποθετήσει στη θέση εκείνου που θα καταλάβει.

Και η κατανόησή σου γίνεται το άλλοθι της ανευθυνότητάς του.

Δεν σε βλέπει ως ξεχωριστό υποκείμενο Η σχεσιακή ψυχαναλύτρια Jessica Benjamin μίλησε για την αμοιβαία αναγνώριση: τη δυνατότητα δύο ανθρώπων να βλέπουν ο ένας τον άλλον ως ξεχωριστά υποκείμενα, με δικές τους ανάγκες, επιθυμίες και όρια.

Η σχέση γίνεται πραγματικά αμοιβαία όταν ο άλλος δεν είναι απλώς το αντικείμενο που ικανοποιεί τις ανάγκες μου, αλλά ένας διαφορετικός άνθρωπος του οποίου η εμπειρία έχει για μένα σημασία.

Όταν αυτή η αναγνώριση απουσιάζει, εσύ δεν βιώνεσαι ολόκληρος.

Βιώνεσαι κυρίως μέσα από τη χρησιμότητά σου.

Υπάρχεις ως κάποιος που περιμένει, συγχωρεί, διευκολύνει, καταλαβαίνει, καλύπτει τα κενά και διατηρεί τη σχέση ζωντανή.

Οι ανάγκες σου αναγνωρίζονται μόνο όσο δεν συγκρούονται με τις δικές του προτεραιότητες.

Από τη στιγμή που ζητάς συνέπεια, ενδιαφέρον ή ανάληψη ευθύνης, παύεις να είσαι «κατανοητικός» και γίνεσαι απαιτητικός.

Δεν τον ενοχλεί μόνο το αίτημά σου.

Τον ενοχλεί ότι του θυμίζεις πως υπάρχεις και έξω από τον ρόλο που σου έχει δώσει.

Ο γονιός, στη φαντασίωση του παιδιού, δεν θα έπρεπε να έχει ανάγκες που το επιβαρύνουν.

Δεν θα έπρεπε να αρρωσταίνει, να κουράζεται, να θυμώνει, να αποσύρεται ή να χρειάζεται φροντίδα.

Όταν λοιπόν εσύ χρειάζεσαι κάτι, ανατρέπεται η ασυνείδητη συμφωνία της σχέσης: αποδεικνύεται ότι δεν είσαι η σταθερή φροντιστική λειτουργία που φανταζόταν, αλλά ένας άνθρωπος.

Και τότε μπορεί να σε απογοητεύσει ακριβώς τη στιγμή που τον χρειάζεσαι περισσότερο.

Απαιτεί συνέπεια χωρίς να αισθάνεται ότι τη χρωστά Η ανισότητα φαίνεται καθαρότερα στον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζονται διαφορετικοί κανόνες για τους δύο.

Αν εκείνος χρειάζεται κάτι, η ανταπόκρισή σου θεωρείται απόδειξη αγάπης.

Αν εσύ χρειάζεσαι κάτι, η ανταπόκρισή του εξαρτάται από το αν έχει χρόνο, διάθεση ή κάποια άλλη προτεραιότητα.

Αν εκείνος περιμένει, αισθάνεται παραμελημένος.

Αν περιμένεις εσύ, οφείλεις να δείξεις κατανόηση.

Αν εκείνος πληγώνεται, χρειάζεται να τον ακούσεις.

Αν πληγώνεσαι εσύ, πρέπει πρώτα να προσέξεις τον τρόπο με τον οποίο θα του το πεις, για να μην τον κάνεις να αισθανθεί άσχημα.

Αν εκείνος απομακρυνθεί, αναμένεται να τον αναζητήσεις.

Αν απομακρυνθείς εσύ, κατηγορείσαι ότι εγκαταλείπεις τη σχέση.

Δεν πρόκειται απλώς για εγωισμό.

Μπορεί να πρόκειται για μια βαθιά ασυμμετρία δικαιωμάτων.

Ο άλλος αισθάνεται ότι δικαιούται την παρουσία σου, χωρίς να βιώνει με την ίδια ένταση την υποχρέωση να προστατεύσει τη δική σου εμπιστοσύνη.

Η δική του ανάγκη μοιάζει επείγουσα.

Η δική σου μπορεί να περιμένει.

Η απουσία σου τον απειλεί περισσότερο απ’ όσο η παρουσία σου τον κινητοποιεί Αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μη φροντίζει τη σχέση όταν την έχει, αλλά να πανικοβάλλεται όταν αισθανθεί ότι τη χάνει.

Όσο βρίσκεσαι εκεί, χαλαρώνει την προσπάθεια.

Όταν απομακρύνεσαι, επανέρχεται με ενδιαφέρον, υποσχέσεις, εξηγήσεις και προσωρινή συνέπεια.

Όχι πάντοτε επειδή αναγνώρισε βαθιά ποιος είσαι, αλλά επειδή απειλήθηκε η βεβαιότητά του ότι θα είσαι διαθέσιμος.

Έτσι δημιουργείται ένας επώδυνος κύκλος: η αδιαφορία του σε απομακρύνει, η απομάκρυνσή σου τον ενεργοποιεί, η ενεργοποίησή του σου δίνει ελπίδα και η επιστροφή σου τον καθησυχάζει αρκετά ώστε να πάψει πάλι να προσπαθεί.

Δεν κυνηγά αναγκαστικά εσένα.

Μπορεί να κυνηγά την αποκατάσταση της βεβαιότητας ότι δεν τον εγκατέλειψες.

Αυτό εξηγεί γιατί κάποιος μπορεί να δείχνει τόσο έντονος όταν κινδυνεύει να σε χάσει και τόσο αδιάφορος όταν σε έχει κοντά του.

Η κινητοποίησή του δεν αποτελεί πάντοτε μέτρο αγάπης.

Μπορεί να αποτελεί μέτρο άγχους αποχωρισμού. Ο Winnicott συνέδεσε την ψυχική ωριμότητα με την ικανότητα να είναι κανείς μόνος, έχοντας εσωτερικεύσει την εμπειρία μιας αξιόπιστης παρουσίας.

Όταν αυτή η εσωτερική ασφάλεια δεν έχει εδραιωθεί, ο σύντροφος μπορεί να χρησιμοποιείται ως εξωτερική εγγύηση ότι το άτομο δεν θα καταρρεύσει.

Δεν είναι μόνο κάποιος που αγαπιέται.

Είναι εκείνος που οφείλει να παραμένει.

Η αγάπη σου δεν μπορεί να αναλάβει τη δική του ευθύνη Μπορεί να προσπαθείς να εξηγήσεις τη συμπεριφορά του μέσα από το παρελθόν του.

Ίσως στερήθηκε φροντίδα.

Ίσως μεγάλωσε με ασυνεπείς ή συναισθηματικά απόντες γονείς.

Ίσως έμαθε να θεωρεί τις σχέσεις επισφαλείς ή να προστατεύεται από την εξάρτηση υποτιμώντας τη σημασία εκείνου που έχει δίπλα του.

Όλα αυτά μπορεί να είναι αληθινά.

Δεν αλλάζουν όμως την εμπειρία σου.

Η κατανόηση δεν έχει σκοπό να μετατρέψει την πληγή του άλλου σε άδεια να σε πληγώνει.

Η παιδική του στέρηση μπορεί να εξηγεί γιατί σε θεωρεί δεδομένο.

Δεν σε υποχρεώνει να συνεχίσεις να είσαι δεδομένος.

Δεν μπορείς να του μάθεις την αμοιβαιότητα προσφέροντας ακόμη περισσότερο από αυτό που ήδη δεν αναγνωρίζει.

Δεν μπορείς να τον κάνεις υπεύθυνο αναλαμβάνοντας συνεχώς τις δικές του ευθύνες.

Δεν μπορείς να τον οδηγήσεις σε μια ενήλικη σχέση, ενώ αποδέχεσαι να λειτουργείς ως ο γονιός που περιμένει χωρίς τέλος.

Όσο περισσότερο προσαρμόζεσαι στην ασυνέπειά του, τόσο λιγότερο χρειάζεται να τη συναντήσει.

Και εσύ χρειάζεται να δεις γιατί δέχθηκες αυτή τη θέση Η αλήθεια δεν αφορά μόνο εκείνον.

Χρειάζεται να αναρωτηθείς γιατί η μονόπλευρη προσφορά σου φάνηκε για τόσο καιρό σαν αγάπη.

Γιατί συνέχισες να περιμένεις.

Γιατί κάθε μικρή επιστροφή ενδιαφέροντος έσβηνε προσωρινά όσα είχαν προηγηθεί.

Γιατί θεωρούσες ότι, αν εξηγήσεις λίγο καλύτερα την πληγή σου, εκείνος θα καταλάβει επιτέλους κάτι που η συμπεριφορά του έδειχνε ότι δεν ήταν έτοιμος να αναλάβει.

Ίσως έχεις μάθει ότι η αγάπη αποδεικνύεται με υπομονή.

Ότι ο καλός άνθρωπος καταλαβαίνει, περιμένει και συγχωρεί.

Ότι για να αξίζεις μια θέση στη ζωή κάποιου πρέπει να είσαι χρήσιμος, σταθερός και ανεξάντλητος.

Ίσως το να σε χρειάζεται σου έδινε την ψευδαίσθηση ότι δεν θα σε χάσει.

Όμως το να είσαι απαραίτητος δεν σημαίνει ότι είσαι αγαπημένος.

Κάποιος μπορεί να χρειάζεται τη λειτουργία που επιτελείς και ταυτόχρονα να μη συναντά πραγματικά τον άνθρωπο που είσαι.

Και εσύ μπορεί να μη διεκδικούσες μόνο την αγάπη του.

Μπορεί να προσπαθούσες να κερδίσεις, μέσω εκείνου, μια παλαιότερη μάχη: να κάνεις επιτέλους έναν συναισθηματικά απόντα άνθρωπο να σε βάλει πρώτο.

Δεν ζητάς πολλά, τα ζητάς από κάποιον που θεωρεί ότι δεν χρειάζεται να τα δώσει Δεν είναι υπερβολικό να θέλεις να σε θυμούνται όταν υποφέρεις.

Να σέβονται τον χρόνο σου.

Να εμφανίζονται όταν έχουν δεσμευτεί ότι θα εμφανιστούν.

Να σε υπολογίζουν στις αποφάσεις τους.

Να αναλαμβάνουν την ευθύνη όταν σε πληγώνουν.

Να μην απαιτούν από εσένα μια συνέπεια που οι ίδιοι αρνούνται να προσφέρουν.

Αυτά δεν είναι υπερβολικές απαιτήσεις.

Είναι οι ελάχιστες προϋποθέσεις μιας σχέσης μεταξύ ενηλίκων. Ο Erich Fromm διέκρινε την ώριμη αγάπη από τη συμβιωτική εξάρτηση.

Η ώριμη αγάπη δεν είναι μόνο ανάγκη, περιλαμβάνει φροντίδα, ευθύνη, σεβασμό και πραγματική γνώση του άλλου.

Δεν λέει «σε χρειάζομαι, άρα οφείλεις να είσαι εδώ». Λέει «σε αγαπώ, επομένως η εμπειρία σου με αφορά». Αν η εμπειρία σου δεν τον αφορά, αν ο χρόνος σου δεν έχει βάρος, αν η πληγή σου γίνεται αντιληπτή μόνο όταν απειλείται η παρουσία σου, τότε δεν αρκεί να ρωτάς αν σε αγαπά.

Χρειάζεται να ρωτήσεις με ποιον τρόπο είναι ικανός να αγαπά.

Γιατί κάποιος μπορεί να έχει συναισθήματα για εσένα και παρ’ όλα αυτά να μην έχει την ψυχική ικανότητα να σταθεί ως σύντροφος.

Δεν χρειάζεται να παραμείνεις στη θέση του γονιού Δεν είναι δική σου δουλειά να τον εκπαιδεύσεις να σε υπολογίζει.

Δεν είναι δική σου δουλειά να αποδεικνύεις ξανά και ξανά ότι αξίζεις τον χρόνο που εσύ ήδη του προσφέρεις.

Δεν είναι δική σου δουλειά να περιμένεις μέχρι να ενηλικιωθεί συναισθηματικά, ενώ εκείνος απολαμβάνει τα οφέλη της δικής σου ωριμότητας.

Μπορείς να κατανοήσεις τις ελλείψεις του και να αρνηθείς να τις καλύπτεις.

Μπορείς να αναγνωρίσεις τον φόβο εγκατάλειψής του και να μη δεχθείς να εγκαταλείπεις εσύ τον εαυτό σου για να τον καθησυχάζεις.

Το όριο αρχίζει όταν σταματάς να διαπραγματεύεσαι τα αυτονόητα.

Όταν δεν ζητάς πια να σε επιλέξει κάποιος που σε θυμάται κυρίως όταν κινδυνεύει να σε χάσει.

Όταν δεν συγχέεις την εξάρτησή του από την παρουσία σου με την ικανότητά του να σχετιστεί μαζί σου.

Εσύ στάθηκες ως σύντροφος.

Αν εκείνος σε τοποθέτησε στη θέση του γονιού, η λύση δεν είναι να γίνεις καλύτερος γονιός. Είναι να πάψεις να αποδέχεσαι τον ρόλο. Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους