Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας πούμε κάτι διαφορετικό απόψε... Κάθε καλοκαίρι βλέπουμε το ίδιο έργο. Η Ισπανία πρωταγωνιστεί στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, στο χάντμπολ, στο πόλο, στο τένις, στην ποδηλασία.

Σχεδόν σε κάθε ομαδικό σπορ.

Δεν μπορεί να είναι σύμπτωση.

Η εύκολη εξήγηση είναι ότι «βγάζει περισσότερα ταλέντα» επειδή είναι και μεγαλύτερη χώρα.

Συγγνώμη αλλά δεν με πείθει.

Ταλέντα βγάζουν και η Βραζιλία, η Γαλλία που έχουν ακόμα μεγαλύτερο πληθυσμό από πίσω.

Ακόμη και η Ελλάδα ή η Σερβία, αναλογικά με τον πληθυσμό τους, έχουν αναδείξει σπουδαίους αθλητές.

Τότε γιατί η Ισπανία παραμένει στην κορυφή αυτών των σπορ εδώ και τόσα χρόνια; Πιστεύω πως η απάντηση βρίσκεται σε μία λέξη: Προπονητής. Η Ισπανία δεν παράγει μόνο σπουδαίους αθλητές αλλά παράγει κι ανθρώπους που ξέρουν να δημιουργούν σπουδαίους αθλητές.

Από τον Λουίς Αραγονιές και τον Βιθέντε ντελ Μπόσκε μέχρι τον Λουίς ντε λα Φουέντε στο ποδόσφαιρο κι από τον Αΐτο Γκαρθία Ρενέσες μέχρι τον Πάμπλο Λάσο και τον Ζόρντι Φερνάντεθ στο NBA ή τον Ντάνι Μιρέτ της Ζοβεντούτ δεν βλέπεις απλώς μεγάλες προσωπικότητες.

Βλέπεις μια αλυσίδα μεταφοράς γνώσης όπου κάθε γενιά εκπαιδεύει την επόμενη.

Και αυτό δεν γίνεται τυχαία. Στην Ισπανία η εκπαίδευση του προπονητή δεν τελειώνει όταν πάρει το δίπλωμά του.

Η συνεχής επιμόρφωση αποτελεί μέρος του επαγγέλματος.

Σεμινάρια, εργαστήρια, επιστημονικές ημερίδες, επισκέψεις σε συλλόγους, ανταλλαγή ιδεών.

Η γνώση δεν φυλάσσεται αλλά είναι σαν το καλό κρασί και μοιράζεται.

Οι ίδιες οι έρευνες δείχνουν ότι οι Ισπανοί προπονητές εξελίσσονται μέσα από έναν συνδυασμό επίσημης εκπαίδευσης, προσωπικού αναστοχασμού και συνεργασίας με άλλους προπονητές.

Και στην Ελλάδα; Πολλές φορές αρχίζουμε την κρεβατομουρμούρα και ζητάμε την απόλυση του προπονητή μετά από τρεις ήττες.

Συζητάμε διαρκώς αν υπάρχουν ταλέντα όταν στην Ισπανία, αντίθετα, αναρωτιούνται αν ύστερα από πέντε χρόνια οι αθλητές παίρνουν καλύτερες αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι.

Δεν επενδύουν μόνο στους παίκτες αλλά κι επενδύουν σε αυτούς που θα τους αναπτύξουν.

Ίσως τελικά εκεί να βρίσκεται όλο το μυστικό.

Κάποτε πίστευα ότι οι μεγάλες αθλητικές χώρες παράγουν μεγάλους αθλητές.

Σήμερα πιστεύω κάτι διαφορετικό.

Οι μεγάλες αθλητικές χώρες παράγουν ΚΑΙ μεγάλους προπονητές.

Γιατί όταν επενδύεις στον δάσκαλο, αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί και ο μαθητής. Βιβλιογραφία, για όποιον θέλει, στα σχόλια.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους