Η Τουμασάτου συγκρίνει τον Τσίπρα με τη Βουγιουκλάκη. Ο Τσίπρας βλέπει τον εαυτό του ως έναν νέο Γεώργιο Παπανδρέου, ο Ανδρουλάκης ως τον νέο Ανδρέα Παπανδρέου, η Καρυστιανού ως έναν νέο Κολοκοτρώνη...

Πλήρες Κείμενο:

Η Τουμασάτου συγκρίνει τον Τσίπρα με τη Βουγιουκλάκη. Ο Τσίπρας βλέπει τον εαυτό του ως έναν νέο Γεώργιο Παπανδρέου, ο Ανδρουλάκης ως τον νέο Ανδρέα Παπανδρέου, η Καρυστιανού ως έναν νέο Κολοκοτρώνη, η Κωνσταντοπούλου ως μια σύγχρονη Ιωάννα της Λωραίνης, ο Βελόπουλος ως τον νέο Καποδίστρια, ο Πολάκης ως έναν σύγχρονο Άρη Βελουχιώτη και ο Αντώνης Σαμαράς ως τον νέο Αλέξανδρο Παπάγο.

Πόση πολιτική και προσωπική ανασφάλεια κρύβουν μέσα τους άνθρωποι που μπαίνουν στον στίβο της πολιτικής και συγκρίνουν τον εαυτό τους —ή βάζουν άλλους να τους παραλληλίζουν— με μεγάλες προσωπικότητες του παρελθόντος; Το κάνουν για να τονώσουν το εγώ τους.

Για να αισθανθούν τόσο σημαντικοί, ώστε να πιστέψουν ότι γράφουν Ιστορία.

Ή, ακόμη χειρότερα, ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται μέσα από τους ίδιους.

Η σημερινή πολιτική ζωή έχει γεμίσει με φτηνές απομιμήσεις του χθες.

Με ανθρώπους που δεν μπήκαν στην πολιτική για να υπηρετήσουν την κοινωνία, αλλά για να υπηρετήσουν τον προσωπικό τους μεγαλοϊδεατισμό.

Για να παραστήσουν τους μεσσίες και τους σωτήρες απέναντι στους πολίτες από τους οποίους ζητούν την ψήφο.

Υπόσχονται ότι θα αλλάξουν τη ζωή των άλλων, ενώ στην πραγματικότητα ζητούν την εξουσία για να αλλάξουν τη δική τους αυτοεικόνα.

Για να νιώσουν σημαντικοί.

Τόσο σημαντικοί όσο οι προσωπικότητες που προσπαθούν να αντιγράψουν.

Είναι όμως μόνο μεγαλοϊδεατισμός; Όχι.

Είναι αλαζονεία.

Είναι ναρκισσισμός.

Είναι έπαρση.

Είναι η πεποίθηση ότι κάποιος έχει τόσο μεγάλη αξία, ώστε δικαιούται να συγκρίνεται με ανθρώπους που έγραψαν τη δική τους, μοναδική ιστορική διαδρομή.

Δεν μπορείς να κλέψεις την ιστορική δόξα κάποιου άλλου επειδή δεν έχεις δικό σου πολιτικό ανάστημα.

Οι άνθρωποι με ουσία δεν χρειάζεται να μοιάσουν σε κανέναν.

Δεν δανείζονται ονόματα, σύμβολα και νεκρούς για να αποκτήσουν κύρος.

Δημιουργούν τη δική τους πολιτική ταυτότητα.

Κρίνονται για τις δικές τους ιδέες, τις δικές τους ικανότητες, το δικό τους έργο και το δικό τους ταλέντο.

Όταν ένας πολιτικός χρειάζεται να παρουσιαστεί ως ο «νέος» κάποιος άλλος, παραδέχεται ήδη ότι ο ίδιος δεν αρκεί.

Δεν είναι συνεχιστής της Ιστορίας.

Είναι αντιγραφή της. Και οι αντιγραφές, όσο θόρυβο κι αν κάνουν, παραμένουν πάντα κατώτερες από το πρωτότυπο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους