Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποια πράγματα πρέπει να λεχθούν! Του Patrikios Pavlou Το 1976, δυό χρόνια μετά το προδοτικό πραξικόπημα, ο αείμνηστος Γώγος Κακογιάννης εκλέχτηκε Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού.

Στο ίδιο Συμβούλιο εγώ υπηρέτησα σαν Γραμματέας.

Αμέσως μετά την εκλογή μας, με δική μας εισήγηση, το Συμβούλιο αποφάσισε πως ο δικηγορικός κόσμος της Κύπρου όφειλε να καταδικάσει έμπρακτα το προδοτικό πραξικόπημα, μεταξύ άλλων, με πειθαρχικά μέτρα εναντίον όλων των δικηγόρων οι οποίοι είχαν αναλάβει αξιώματα στην πραξικοπηματική κυβέρνηση.

Είχαμε σαν παράδειγμα την Ελλάδα, όπου οι δικηγόροι που υπηρέτησαν τη χούντα, μετά την μεταπολίτευση, τιμωρήθηκαν από τα πειθαρχικά συμβούλια των δικηγόρων.

Όπως ήταν φυσικό, αρχίσαμε με τον δικηγόρο που ήταν μέλος του Δ.Σ. Λεμεσού και ανάλαβε ως Υπουργός Γεωργίας στην πραξικοπηματική ‘’Κυβέρνηση’’ του Νίκου Σαμψών, Αντρέα Νεοκλέους.

Η κατηγορία που συντάξαμε αφορούσε ‘’επονείδιστη συμπεριφορά’’ ασυμβίβαστη με το λειτούργημα του δικηγόρου.

Ακολουθήσαμε όλες τις νομικές διαδικασίες και βρεθήκαμε τελικά ενώπιον του Πειθαρχικού Συμβουλίου, στο οποίο προέδρευε ο Κρίτων Τορναρίτης, τότε Γενικός Εισαγγελέας.

Εγώ παρουσιαζόμουν σαν δικηγόρος του Γώγου Κακογιάννη, που ήταν ο καταγγέλλων/παραπονούμενος.

Αναπτύξαμε την επιχειρηματολογία μας που στηριζόταν στη θέση πως ένας λειτουργός της δικαιοσύνης, ο οποίος αναλαμβάνει θέση Υπουργού σε μια παράνομη πραξικοπηματική κυβέρνηση, η οποία ουσιαστικά καταργεί την έννομη τάξη, διαπράττει τη πιο ασυμβίβαστη με το λειτούργημα του επονείδιστη συμπεριφορά που μπορεί να υπάρξει.

Ήταν με έκπληξη και μεγάλη απογοήτευση που ακούσαμε στο τέλος τον Κρίτωνα Τορναρίτη να απαγγέλλει αθωωτική απόφαση του Πειθαρχικού Συμβουλίου με το δικαιολογητικό ότι, η επίδικη συμπεριφορά του εγκαλούμενου δικηγόρου, δεν έγινε στα πλαίσια της άσκησης της δικηγορίας και γιαυτό δεν αποτελούσε πειθαρχικό παράπτωμα.

Το πολύ ενδιαφέρον ζήτημα είναι πως ο ίδιος ο Κρίτων Τορναρίτης, πολύ πριν την πειθαρχική υπόθεση εναντίον του Αντρέα Νεοκλέους, είχε εκδώσει βιβλίο για τον κώδικα δεοντολογίας των δικηγόρων και σ’ εκείνο το βιβλίο υποστήριζε με πολύ πειστικά επιχειρήματα ακριβώς το αντίθετο από εκείνο που αποφάσισε ο ίδιος στην υπόθεση Αντρέα Νεοκλέους.

Ότι δηλαδή η επιλήψιμη ενέργεια, για να συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα, δεν είναι ανάγκη να έγινε στα πλαίσια της άσκησης της δικηγορίας.

Αν θυμούμαι καλά έδινε σαν παράδειγμα επονείδιστης συμπεριφοράς, που δεν συνάδει με το λειτούργημα του δικηγόρου, τη περίπτωση ενός δικηγόρου που διαχειρίζεται ‘’οίκο ανοχής’’! Όμως κατά την απόφαση, η κατάλυση της δημοκρατίας και η παράνομη και αντισυνταγματική ανάληψη υπουργικού αξιώματος σε μια κυβέρνηση που κατάλυσε το σύνταγμα και τους νόμους, δεν είναι επονείδιστη συμπεριφορά και συνάδει με το δικηγορικό λειτούργημα!!! Καταχωρίσαμε έφεση εναντίον της απόφασης του Πειθαρχικού Συμβουλίου στο Ανώτατο Δικαστήριο, του οποίου τότε Πρόεδρος ήταν ο Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης, για να δεχτούμε και δεύτερη ψυχρολουσία. Το Α.Δ. αποφάσισε πως ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Λεμεσού δεν είχε δικαίωμα έφεσης εναντίον απόφασης του Πειθαρχικού Συμβουλίου! Έτσι οι Εφέτες μας την ‘’έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια’’ και απέφυγαν να πάρουν θέση σε ένα καυτό θέμα που θα μπορούσε να καταγραφεί σαν μια ουσιαστική καταδίκη του προδοτικού πραξικοπήματος από τη νομική κοινότητα της πατρίδας μας.

Θεωρώ πως αυτή η υπόθεση, μαζί με το φιάσκο της ‘’κάθαρσης’’ της δημόσιας υπηρεσίας, στο οποίο θα αναφερθώ σε άλλη ανάρτηση, ολοκλήρωσε τον κύκλο του ‘’κλάδου ελαίας’’ του Μακάριου και βοήθησε να συντηρηθεί από τη μια το θράσος και η αναίδεια των πραξικοπηματιών κι από την άλλη η απογοήτευση του δημοκρατικού κόσμου της πατρίδας μας, του οποίου η αντίσταση και οι θυσίες έμειναν αδικαίωτες! Κατά τη γνώμη μου η έξαρση του εθνικισμού και η ανάπτυξη και αποθράσυνση της φασιστικής ακροδεξιάς στον τόπο μας, δεν είναι άσχετες με όσα ανάφερα πριν.

Για συμπλήρωση της εικόνας αναφέρω πως μετά τις απογοητεύσεις από το Πειθαρχικό Συμβούλιο των δικηγόρων και το Ανώτατο Δικαστήριο, έγραψα το θέμα στη Βουλή, όπου βέβαια δεν είχα δυσκολία να πετύχω έγκριση καταδίκης της συμπεριφοράς των δικηγόρων που ανάλαβαν Υπουργικές θέσεις στη πραξικοπηματική Κυβέρνηση.

Ο λόγος αυτής της ‘’εύκολης’’ επιτυχίας ήταν το ότι τότε όλες τις έδρες της Βουλής είχαν καταλάβει τα κόμματα ΑΚΕΛ, Δημοκρατικό Κόμμα και ΕΔΕΚ λόγω του πλειοψηφικού εκλογικού συστήματος που ίσχυε στις εκλογές του 1976.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους