Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Άντε χάσουυυυυ μυρμηγκάκι!" Ανήκω σε μια γενιά που από το 1980 μέχρι σήμερα δεν πρόλαβε να πάρει ανάσα.

Δεν ζήσαμε διακριτές δεκαετίες.

Ζήσαμε διαρκείς συναγερμούς.

Μεγαλώσαμε ακούγοντας ότι ο κόσμος σε λίγο τελειώνει, σαν το προτελευταίο επεισόδιο της "Λάμψης". Ότι ένας καινούργιος κόσμος γεννιέται, σαν την Παρασκευή προ των επόμενων, κάθε φορά, εκλογών. Ταυτόχρονα. Μαζοχιστικά.

Κάθε χρόνο.

Κάθε γαμημένο επόμενο, τωρινό, περσινό, προπέρσινο χρόνο.

Μας είπαν για την τρύπα του όζοντος.

Για την όξινη βροχή.

Για την ψύξη της Γης.

Για το φαινόμενο του θερμοκηπίου.

Για την υπερθέρμανση του πλανήτη.

Μετά για την κλιματική αλλαγή.

Για τους πάγους που λιώνουν.

Για τις θάλασσες που ανεβαίνουν.

Για τις φωτιές.

Για τα αυτοαναφλεγόμενα δέντρα.

Για τις πλημμύρες.

Για τις ξηρασίες.

Για τα δέκα χρόνια που έχουμε ακόμη για να σώσουμε τον πλανήτη.

Και όταν πέρασαν τα δέκα χρόνια απέμεναν άλλα δέκα.

Μην εφησυχάζεσαι! Διάλειμμα για cooling break.

Μετά ήταν οι πόλεμοι. Το Ιράκ. Η Γιουγκοσλαβία. Το Αφγανιστάν. Η Συρία. Η Ουκρανία. Η Μέση Ανατολή. Η Κίνα. Η Ταϊβάν. Ο Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος ερχόταν τόσο συχνά, που αν είχε έρθει όλες τις φορές που μας τον ανακοίνωσαν, σήμερα θα ήμασταν στον 18ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Και στην Ελλάδα; Ο ελληνοτουρκικός πόλεμος.

Πάντα ο επόμενος.

Εξαφανίζονταν τα μακαρόνια μαζί με τα κωλόχαρτα, αυτά με κάποιον διεστραμμένο λόγο πάνε πακέτο. Μια NAVTEX.

Ένα ερευνητικό σκάφος. Ένα F-16. Μια φρεγάτα.

Μια πολιτική δήλωση.

Ένας νέος χάρτης.

Και τα τηλεοπτικά πάνελ να ουρλιάζουν ότι οι επόμενες ώρες είναι κρίσιμες.

Οι ίδιες κρίσιμες ώρες εδώ και σαράντα χρόνια.

Πάντα στο κατώφλι μας.

Μετά ήταν η οικονομία.

Το πετρέλαιο τελείωνε.

Το ευρώ τελείωνε.

Το δολάριο τελείωνε.

Οι τράπεζες τελείωναν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαλυόταν.

Η επόμενη φούσκα έσκαγε.

Η επόμενη ύφεση ερχόταν.

Η επόμενη κατάρρευση ήταν θέμα ημερών.

Κι όταν δεν ερχόταν μεταφερόταν λίγο πιο κάτω σαν συναυλία που πήρε αναβολή.

Μετά ήρθαν οι πανδημίες.

Οι γρίπες.

Οι μεταλλάξεις.

Οι επόμενες πανδημίες.

Τα λερωμένα φανελάκια.

Οι τροφές.

Το βούτυρο σκότωνε.

Μετά η μαργαρίνη.

Μετά η ζάχαρη.

Μετά το λίπος.

Μετά οι υδατάνθρακες.

Μετά το κόκκινο κρέας.

Μετά τα αυγά.

Μετά το αλάτι.

Μετά η γλουτένη.

Μετά η λακτόζη.

Μετά τα υπερεπεξεργασμένα.

Ο καφές έκανε κακό.

Μετά έκανε καλό.

Το κρασί έκανε καλό.

Μετά δεν υπήρχε ασφαλής ποσότητα κατανάλωσης του.

Κάθε λίγα χρόνια άλλαζε ο κακός της ιστορίας.

Απλά έπρεπε να υπάρχει για να νουθετεί τα πλήθη.

Μετά ήρθε το κινητό.

Μην το βάζεις στο αυτί.

Μην το έχεις στην τσέπη.

Μην κοιμάσαι δίπλα του.

Μην το δίνεις στα παιδιά.

Και σήμερα; Ξυπνάμε με αυτό.

Τρώμε με αυτό.

Δουλεύουμε με αυτό.

Πηδάμε με αυτό.

Κοιμόμαστε δίπλα του.

Αν το ξεχάσουμε σπίτι, γυρίζουμε πίσω λες και ξεχάσαμε το παιδί μας.

Μετά το ίντερνετ.

Θα ελευθέρωνε τη γνώση.

Μετά τα social media.

Θα ένωναν την ανθρωπότητα μα ένωσαν δισεκατομμύρια ανθρώπους για να βρίζονται μυσταγωγικά μεταξύ τους καθημερινά.

Μετά το Bitcoin.

Μετά το Metaverse.

Μετά η τεχνητή νοημοσύνη.

Θα θεραπεύσει τον καρκίνο.

Θα καταργήσει τις δουλειές.

Θα δημιουργήσει δουλειές.

Θα μας σώσει.

Θα μας καταστρέψει.

Όλα μαζί.

Αγκαλιά, ψυχεδελικά! Ανάλογα με το ποιος γράφει τον τίτλο και τα συμφέροντα που έχει.

Και μαζί με τους φόβους να σου και οι ατέρμονες υποσχέσεις.

Δωρεάν είναι εξάλλου σε αυτιά και μυαλά προγραμματισμένα να ξεχνάνε και εθισμένα στο παραμύθιασμα! Αλλαγή.

Αλλαγή εδώ και τώρα. Νέα Ελλάδα.

Νέα εποχή.

Νέα αρχή.

Νέα μεταπολίτευση.

Επανίδρυση του κράτους.

Ψηφιακή επανάσταση.

Πράσινη μετάβαση.

Ανάπτυξη για όλους.

Η τελευταία ευκαιρία.

Η ιστορική ευκαιρία.

Η ευκαιρία που δεν πρέπει να χαθεί.

Τόσες πολλές τελευταίες ευκαιρίες, που έχασα το μέτρημα.

Ούτε προγαμιαία συμβόλαια να ήταν.

Και κάπου ανάμεσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο, εμφανίστηκε και μια νέα νοοτροπία. "Έλα μωρέ, εγώ ζω τη φάση μου" Και ξέρεις κάτι; Ίσως δεν είναι μόνο αδιαφορία.

Ίσως είναι άμυνα.

Όταν βομβαρδίζεις έναν άνθρωπο επί σαράντα χρόνια με φόβο, ελπίδα, προφητείες, σωτήρες, καταστροφές, έκτακτα δελτία και ιστορικές στιγμές κάποια στιγμή καίγεται η ασφάλεια.

Όχι άλλο κάρβουνο.

Και μετά εμφανίζεται ο κάθε ξερόλας, απρόσκλητος σαν κλανιά σε ραντεβού.

Δεν θέλει να συζητήσει.

Θέλει να σε κατατάξει.

Αν συμφωνείς μαζί του, είσαι έξυπνος.

Αν διαφωνείς, είσαι ψεκασμένος.

Ή πρόβατο.

Ή συστημικός.

Ή αντισυστημικός.

Ή κάτι άλλο.

Δεν έχει σημασία.

Οι ταμπέλες είναι πιο εύκολες από τα επιχειρήματα.

Έτσι φτάσαμε στο σήμερα.

Δεν μας νίκησε ο φόβος.

Δεν μας νίκησαν οι υποσχέσεις.

Μας νίκησε ο θόρυβος.

Ένας αδιάκοπος θόρυβος.

Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο; Την ημέρα που θα υπάρξει ένας πραγματικά μεγάλος κίνδυνος, εκατομμύρια άνθρωποι θα αντιδράσουν όπως τους έμαθαν σαράντα χρόνια συνεχούς συναγερμού.

Θα αλλάξουν απλά κανάλι.

Όταν όλα παρουσιάζονται ως το τέλος του κόσμου, κάποια στιγμή το τέλος του κόσμου ακούγεται σαν άλλο ένα δελτίο ειδήσεων ανάμεσα σε διαφημίσεις από σερβιέτες με αεροτουρμπίνες, Αθήνα-Νέα Υόρκη σε 5'. Και εγώ; Έπειτα από σχεδόν πενήντα χρόνια που όλοι ήταν απόλυτα βέβαιοι για το τι θα συμβεί αύριο έμαθα να εμπιστεύομαι τα γεγονότα και λιγότερο τις εφήμερες βεβαιότητες.

Οι άνθρωποι που φωνάζουν πιο δυνατά δεν είναι πάντα εκείνοι που βλέπουν πιο μακριά.

Συχνά, απλά, προβάλλουν τα συμφέροντα ή τα εγωιστικά εσωτερικά κάτοπτρα τους.

Σε έναν κόσμο όπου όλοι φωνάζουν για να πουλήσουν φόβο ή ελπίδα, η μόνη επαναστατική πράξη που μας απομένει είναι η ψυχραιμία, η κριτική σκέψη και η εστίαση στα χειροπιαστά γεγονότα μακριά από τον γενικευμένο θόρυβο. Δημήτρης Ποντίκας (απλά ένας άνθρωπος)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους