🔝👉Η Χριστιανική Ψυχή μέσα στο Παγανιστικό Σώμα της Μέσης Γης Του Tempus Invictus Ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν (J.R.R. Tolkien) δεν ήταν απλώς ένας καθηγητής της Οξφόρδης, αλλά ένας βαθιά πιστός Ρωμαιοκαθολικός...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πίστη του αυτή δεν υπήρξε ένα απλό βιογραφικό στοιχείο, αλλά το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδόμησε τον κόσμο της Μέσης Γης.

Ωστόσο, η σχέση του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών με τον Χριστιανισμό είναι εκλεπτυσμένη. Ο Τόλκιν δεν έγραψε μια προφανή θρησκευτική αλληγορία, αλλά κατάφερε να «βαπτίσει» τις παγανιστικές μυθολογίες της Βόρειας Ευρώπης, εμφυσώντας τους χριστιανικές αξίες.

Η ομολογία Χριστιανικής πίστης του ίδιου του δημιουργού Ο ίδιος ο Τόλκιν ήταν απόλυτα σαφής όσον αφορά τον θρησκευτικό χαρακτήρα του έργου του.

Σε μια διάσημη επιστολή του το 1953 προς τον φίλο του και Ιησουίτη ιερέα Ρόμπερτ Μάρεϊ, έγραψε: «Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι, φυσικά, ένα κατ' εξοχήν θρησκευτικό και καθολικό έργο· ασυνείδητα στην αρχή, αλλά συνειδητά κατά την αναθεώρηση». Παρά τη δήλωση αυτή, ο Τόλκιν απεχθανόταν την αυστηρή αλληγορία, όπως αυτή που χρησιμοποιούσε ο στενός του φίλος Κ. Σ. Λιούις στα Χρονικά της Νάρνια.

Δεν ήθελε ο Άσλαν να είναι μια προφανής αντιγραφή του Ιησού.

Αντίθετα, προτιμούσε την «εφαρμοσιμότητα» (applicability), αφήνοντας τις χριστιανικές αλήθειες να αναδυθούν φυσικά μέσα από την ιστορία.

Χριστιανικά θεμέλια: Πρόνοια, Έλεος και η Φύση του Κακού Αν και στη Μέση Γη δεν υπάρχουν εκκλησίες, ιερείς ή επίσημες θρησκευτικές τελετές, η πνευματική δομή του κόσμου είναι βαθύτατα χριστιανική. Η Θεία Πρόνοια (Divine Providence): Στο έργο υπάρχει η αίσθηση ότι μια ανώτερη, αγαθή δύναμη κατευθύνει τα γεγονότα, ακόμη και όταν όλα μοιάζουν χαμένα.

Όταν ο Γκάνταλφ λέει στον Φρόντο ότι ο Μπίλμπο «προοριζόταν» να βρει το Δαχτυλίδι και ότι ο ίδιος ο Φρόντο «προοριζόταν» να το φέρει, αναφέρεται έμμεσα στον Θεό (τον Έρου Ιλούβαταρ). Η Δύναμη του Ελέους: Η κεντρική ανατροπή της πλοκής δεν επιτυγχάνεται με τη στρατιωτική ισχύ, αλλά με μια πράξη ελέους.

Η απόφαση του Μπίλμπο, και αργότερα του Φρόντο, να χαρίσουν τη ζωή στο άθλιο πλάσμα Γκόλουμ, αποδεικνύεται καθοριστική για την καταστροφή του Δαχτυλιδιού.

Αυτό αντανακλά τη χριστιανική ιδέα ότι η χάρη και η ευσπλαχνία υπερβαίνουν την ανθρώπινη δικαιοσύνη Το Κακό ως Διαστρέβλωση: Σύμφωνα με τη χριστιανική (και ιδιαίτερα την Αυγουστίνεια) θεολογία, το κακό δεν έχει δική του υπόσταση· είναι απλώς η απουσία ή η διαστρέβλωση του καλού.

Στο σύμπαν του Τόλκιν, ο Σάουρον και ο Μόργκοθ δεν γεννήθηκαν κακοί, αλλά ξέπεσαν. Τα Ορκς δεν αποτελούν αυτόνομη δημιουργία, αλλά βασανισμένα και παραμορφωμένα Ξωτικά.

Ο τριπλός Μεσσίας Στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών δεν υπάρχει μία κεντρική φιγούρα που να αντιπροσωπεύει τον Χριστό.

Αντίθετα, οι τρεις παραδοσιακές ιδιότητες του Ιησού —του Προφήτη, του Ιερέα και του Βασιλιά— μοιράζονται σε τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες: Γκάνταλφ (Ο Προφήτης): Καθοδηγεί, κατέχει τη σοφία, πεθαίνει στη μάχη με τον Μπαλρογκ και ανασταίνεται (ως Γκάνταλφ ο Λευκός) με ενισχυμένη δύναμη.

Φρόντο (Ο Ιερέας / Θυσιαζόμενος): Φέρει το ασήκωτο βάρος της αμαρτίας του κόσμου (το Δαχτυλίδι) σε μια επίπονη πορεία προς τον «Γολγοθά» του (Βουνό του Χαμού), θυσιάζοντας την προσωπική του ευτυχία για τη σωτηρία των άλλων.

Άραγκορν (Ο Βασιλιάς): Είναι ο δίκαιος ηγεμόνας που επιστρέφει για να διεκδικήσει τον θρόνο του, φέρνοντας ειρήνη, θεραπεία και αποκατάσταση στον κόσμο των ανθρώπων. Το Παγανιστικό Ένδυμα: Η αγάπη για τον Βορρά Αν και η «ψυχή» του έργου είναι χριστιανική, το «σώμα» του είναι ξεκάθαρα παγανιστικό.

Ως καθηγητής Αγγλοσαξονικών και Γλωσσολογίας, ο Τόλκιν λάτρευε τα σκανδιναβικά (Norse) έπη, όπως την Ποιητική Έντα και το Μπέογουλφ.Από εκεί άντλησε τα Ξωτικά (Elves), τους Νάνους (Dwarves) και τους Μάγους.

Ο ίδιος ο Γκάνταλφ είναι εμπνευσμένος από την εικόνα του περιπλανώμενου θεού Όντιν.

Επιπλέον, η έννοια της «Μοίρας» (Doom / Wyrd) που διατρέχει το έργο —η ιδέα ότι οι ήρωες πρέπει να πολεμήσουν μέχρι τέλους, ακόμη κι αν η ήττα μοιάζει βέβαιη— προέρχεται απευθείας από το ηρωικό πνεύμα των Βίκινγκς. Συμπέρασμα Ο Τόλκιν πέτυχε κάτι μοναδικό: δεν απέρριψε την προχριστιανική ευρωπαϊκή μυθολογία, αλλά την εξέυγενισε.

Χρησιμοποίησε τα παγανιστικά στοιχεία ως μια παγκόσμια γλώσσα για να αφηγηθεί μια ιστορία γεμάτη από τις βαθύτερες χριστιανικές του πεποιθήσεις για την ταπεινότητα, τη θυσία, τη λύτρωση και την τελική νίκη της ελπίδας έναντι του σκότους.

Πηγές & Βιβλιογραφία Tolkien, J.R.R. (1981). The Letters of J.R.R. Tolkien. Επιμέλεια: Humphrey Carpenter. London: George Allen & Unwin. (Ειδικά η επιστολή Νο. 142 προς τον Robert Murray).Carpenter, Humphrey (1977). J.R.R. Tolkien: A Biography. London: George Allen & Unwin. (Η επίσημη βιογραφία που αναλύει τη βαθιά καθολική πίστη της μητέρας του και του ίδιου).Pearce, Joseph (2001). Tolkien: Man and Myth. Ignatius Press. (Μια εκτενής μελέτη για τις χριστιανικές και φιλοσοφικές ρίζες πίσω από τη Μέση Γη).Shippey, Tom (2000). J.R.R. Tolkien: Author of the Century.

HarperCollins. (Ανάλυση του τρόπου με τον οποίο ο Τόλκιν συνδύασε τη φιλολογία, τα σκανδιναβικά έπη και τις χριστιανικές αξίες). Caldecott, Stratford (2012). The Power of the Ring: The Spiritual Vision Behind The Hobbit and The Lord of the Rings. Crossroad Publishing. (Εστίαση στη θεολογική διάσταση του έργου).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους