Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το λεωφορείο 66 ξεκινά από την Νέα Ελβετία και φτάνει μέχρι τη Θέρμη.

Ενδιάμεση στάση, τα κοιμητήρια της Θέρμης.

Πριν από καμιά 20αριά χρόνια χρησιμοποιούσα τη συγκεκριμένη γραμμή για να πάω στη δουλειά στην οποία απασχολούμουν εκείνη την περίοδο.

Το συγκεκριμένο, κόκκινο τότε, λεωφορείο έπαιρναν κι άλλοι άνθρωποι κάθε μέρα.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά έναν κύριο με το πιο παχύ μουστάκι που έχετε δει, σενιέ πενιέ με την κουστουμάρα του κάθε μέρα να ανεβαίνει σε αυτό το παμπάλαιο λεωφορείο και πάντα η απορία μου ήταν γιατί.

Μήνες μετά, σε ένα γνωστό επιπλάδικο πάνω στη Μουδανιών όταν το ίδιο μουστάκι προσπάθησε να μου σπρώξει ένα καναπέ "ευκαιρία μεγάλη μόνο για σήμερα" κατάλαβα γιατί έμπαινε στο λεωφορείο με αυτήν την εμφάνιση.

Εκτός από το μουστάκι, χαρακτηριστική φιγούρα ήταν μια κυρία, ξανθιά με ανταύγειες.

Τη θυμάμαι γιατί φαινόταν να ξέρει όλη την κοινωνία τσέπης του λεωφορείου.

Μιλούσε με τους οδηγούς αλλά και με άλλος ανθρώπους που έμπαιναν στο λεωφορείο.

Ήταν μέλος της κοινωνίας τσέπης για καιρό.

Και τέλος θυμάμαι μια κυρία με μαύρα κάπου στα 55-60. Φαινόταν να έχει χάσει πολύ πρόσφατα κάποιον δικό της, υπολογίζω από τα συμφραζόμενα τον σύζυγο της.

Την πρόσφατη απώλεια δεν την καταλάβαινες μόνο από τις συζητήσεις αλλά και από την παρουσία της κάθε μέρα στη γραμμή για να φτάσει μέχρι τα κοιμητήρια.

Κάθε φορά, όσο πλησιάζαμε προς τα κοιμητήρια- δεν είναι και πολύ μεγάλη απόσταση-έβλεπες ότι η θλίψη την σκέπαζε.

Έμενε στη θέση της μέχρι την τελευταία στιγμή λες και για κάποιο λόγο κάποιος θα της έλεγε ότι, τελικά όλα ήταν ψέμα.

Λες και κάποιος θα της έλεγε "μην κατεβαίνεις, πήγαινε πίσω σε περιμένει σπίτι, όλα καλά". Τελευταία στιγμή πεταγόταν από τη θέση της, πήγαινε στην πόρτα και κατέβαινε.

Όλο αυτό γινόταν σε επανάληψη κάθε μέρα.

Σε μια από αυτές τις λούπες, η μαυροντυμένη κυρία κατά λάθος σκούντηξε τις ανταύγειες. "Πως πας έτσι μωρέ; Και τι βιάζεσαι και εσύ; Εκεί είναι, θαμμένος δε θα πάει πουθενά.

Αμάν πια κάθε μέρα" είπαν οι ανταύγειες και γύρισε το πρόσωπο της γύρω γύρω να πετύχει φάτσες γνωστές να την υποστηρίξουν.

Θυμάμαι πόσο κράξιμο έφαγε από όλο το λεωφορείο.

Θυμάμαι ότι πρέπει το μπινελίκι να έπεσε σύννεφο.

Ακόμα και ο οδηγός δεν έμμεινε αμέτοχος ενώ ακόμα και το μουστάκι μίλησε.

Αυτή θεωρώ ότι είναι η διαφορά με σήμερα.

Έπειτα από όσα έχουμε περάσει από το 2008 και μετά αυτό που σίγουρα έχουμε χάσει είναι το να αντιδρούμε στο θράσος.

Είμαι σίγουρος ότι σε περίπτωση που επαναλαμβανόταν το σκηνικό σήμερα δε θα μιλούσε κανείς. Κάτι πρέπει να αλλάξει. Κάπως πρέπει να βρούμε τη χαμένη μας μηλιά. Κάπως.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους