Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"𝞢ώ𝞵𝞪 & 𝞔𝞶𝞼𝞪𝞺𝞳𝟂𝞵έ𝞶𝞰 𝞟𝞶𝞮𝞾𝞵𝞪𝞽𝞲𝞳ό𝞽𝞰𝞽𝞪" Η ψυχή φίλε μου, για όσο κι αν διαρκεί μία ενσάρκωση... Δεν θέλει να φύγει απ' το σώμα.

Θέλει να επιστρέφει σ' αυτό... Θυμάσαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες πραγματικά το σώμα σου; Δεν ήταν, όταν πονούσε.

Ούτε όταν το κοιτούσες στον καθρέφτη και το έκρινες.

Αλλά όταν το ΚΑΤΟΙΚΗΣΕΣ.

Όταν ένιωσες τη Γη, στα πόδια σου.

Την ανάσα σου να ανοίγει τα πλευρά σου.

Ένα ρίγος, να σε διαπερνά από χαρά, δίχως λόγο.

Οι περισσότεροι από εμάς, δεν ζούμε στο σώμα μας.

Ζούμε στο κεφάλι μας.

Το σώμα είναι κάτι που κουβαλάμε.

Το ταΐζουμε βιαστικά, το τιμωρούμε που γερνάει, το ντύνουμε για να αρέσει... Και το θυμόμαστε μόνο όταν αρρωσταίνει.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί νιώθουμε κομμένοι.

Μετά λέμε γιατί ο διαλογισμός μας είναι "εγκεφαλικός". Και γιατί δεν νιώθουμε την επαφή με το σύμπαν και το θείο μέσα μας.

Φίλε μου, δεν μπορείς να το νιώσεις αυτό, αν δεν νιώθεις στα πόδια σου.

Το σώμα δεν είναι εμπόδιο για τη φώτιση. "Είναι ο ναός, όπου συμβαίνει η φώτιση" Οι παλιές διδασκαλίες μας έλεγαν, πως... "το σώμα είναι Ναός" . "Είναι το όχημα". Δεν σου είπαν ποτέ, να το αφήσεις στην άκρη.

Είπαν να το εξαγνίσεις.

Δεν είναι απλώς, να έχεις ένα τέλειο σώμα... Δεν χρειάζεται να είσαι μόνο "fit", ευλύγιστος, αδύνατος, αδύνατη με γυμνασμένους κοιλιακούς.

Η "ενσώματη πνευματικότητα" δεν κοιτάει μόνο πώς ΦΑΙΝΕΤΑΙ το σώμα.

Ρωτάει πώς το ΚΑΤΟΙΚΕΙΣ.

Έχω δει ανθρώπους με "τέλειο" σώμα να είναι εντελώς έξω απ' αυτό.

Και γιαγιάδες με καμπούρα να λάμπουν ολόκληρες.

Δεν είναι τιμωρία το "No pain, no gain" που σου έμαθαν... Ούτε είναι κακό, να έχεις ένα γυμνασμένο σωμα ασκώντας πνευματικότητα.

Αρκεί να μη γίνεις η "κακοποίηση" του, ντυμένη με αθλητικά ρούχα.

Το σώμα δεν σε θέλει μόνο στρατιώτη.

Θέλει και κάποιον να το ακούσει απαλά.

Δεν είναι μόνο για ευχαρίστηση.

Ούτε είναι, "κάνω ότι γουστάρω στο σώμα μου". Το σώμα θέλει και όρια.

Θέλει φροντίδα, αλλά χωρίς να το κακομαθαίνεις.

Θέλει αλήθεια, χωρίς μούδιασμα με φαγητό, ουσίες, αλκοόλ, οθόνες.

Ξέρεις γιατί φύγαμε από το σώμα; Ήταν η πληγή... Φύγαμε γιατί πόνεσε.

Κάποια στιγμή ως παιδιά, νιώσαμε κάτι πολύ έντονο, ντροπή, φόβο, απόρριψη... Κι αυτό ήταν πολύ... Για το τότε, μικρό μας, νευρικό σύστημα.

Και τότε, το σώμα έκανε το πιο έξυπνο πράγμα... Μας έβγαλε λίγο απ’ έξω.

Μας έστειλε στο κεφάλι, να σκεφτόμαστε, για να μην νιώθουμε.

Αυτό συνήθως λέγεται "αποσύνδεση", ή "διάσχιση" (στην ψυχολογία). Και ήταν σωτήριο τότε.

Αλλά τώρα; Τώρα είσαι ενήλικας.

Και το σώμα ακόμα περιμένει να γυρίσεις.

Περιμένει να του πεις... Είμαι εδώ.. . "Δεν θα σε αφήσω ξανά μόνο, να κουβαλάς όλο αυτόν τον πόνο" • 3 Ιερές Αλήθειες για το Σώμα • Πρώτον, το σώμα δεν λέει ποτέ ψέματα.

Το μυαλό σου μπορεί να πει, "είμαι καλά". Το σώμα σου όμως, θα σφίξει το στομάχι.

Το μυαλό θα πει, "συγχώρεσα". Το σώμα όμως, θα κρατάει τον λαιμό σου σφιγμένο.

Το σώμα, είναι ο πιο ειλικρινής φίλος σου.

Δεν χειραγωγεί.

Λέει την αλήθεια με σφίξιμο, με ρίγος, με δάκρυ, με ανακούφιση.

Μάθε να το ακούς.

Δεύτερον, το τραύμα δεν ζει στο μυαλό.

Ζει στο σώμα.

Μπορεί να έχεις καταλάβει με το μυαλό, γιατί φοβάσαι την εγκατάλειψη.

Αλλά αν το στήθος σου ακόμα κλείνει, όταν κάποιος φεύγει, κι η θεραπεία σου, δεν έχει τελειώσει.

Η θεραπεία, δεν είναι να καταλάβεις.

Είναι να επιτρέψεις στο σώμα να ολοκληρώσει, αυτό που δεν ολοκλήρωσε τότε... Δηλαδή, να τρέμει, να κλάψει, να φωνάξει, να ανασάνει βαθιά και να πει... "Πέρασε, είμαι ασφαλής τώρα" Τρίτον, η έκσταση που ψάχνεις, ζει στο σώμα.

Δεν θα νιώσεις ποτέ έκσταση, χαρά, ηδονή, αγάπη, ένωση με το σύμπαν, τον Θεό, αν δεν επιτρέψεις στο σώμα σου να νιώσει.

Η πνευματικότητα που είναι μόνο ιδέες, είναι άγονη.

Η αληθινή πνευματικότητα, σε κάνει να ανατριχιάζεις... Να δακρύζεις.

Να γελάς με όλο σου το σώμα κι όλο σου το είναι.

Το να ζεις σε ενότητα με τα πάντα, δεν είναι απλώς μία ιδέα.

Είναι "ρίγος" που σε διαπερνά και προϋποθέτει σώμα.

Πάτα για μια στιγμή γερά στα πόδια σου και νιώσε τα πέλματά σου... Χωρίς μυαλό.

Νιώσε τα και πες μέσα σου... "Γη, σε νιώθω.

Κρατάς εμένα κι εγώ δεν χρειάζεται να κρατάω τα πάντα" Βάλε το ένα χέρι στην καρδιά, το άλλο χαμηλά στην κοιλιά... Κλείσε τα μάτια και ρώτα το σώμα σου, σαν να ρωτάς ένα μικρό παιδί... "Σώμα μου, τι χρειάζεσαι σήμερα;" Μην απαντήσεις εσύ.

Άφησε το σώμα να απαντήσει.

Μπορεί να σου έρθει μια λέξη... Μπορεί να είναι "νερό", "γείωση" "ξεκούραση", "άγγιγμα", "κλάμα", "χορός". Κάνε αυτό που σου ζητάει, έστω και για λίγο.

Αν ζητάει χορό, κουνήσου λίγο.

Αν ζητάει κλάμα, άφησε ένα δάκρυ.

Αν δεν ζητάει τίποτα, μείνε ακίνητος, ακίνητη και κράτα το. Αυτή η μικρή υπακοή χτίζει εμπιστοσύνη ξανά.

Το σώμα αρχίζει να πιστεύει πως γύρισες... Και επέστρεψες, ξανά πισω σε σένα.

Φίλε μου μου, το σώμα σου δεν θέλει να το τελειοποιήσεις.

Θέλει να το κατοικήσεις.

Δεν θέλει να το αγαπάς μόνο όταν είναι όμορφο, νέο, δυνατό.

Θέλει να το αγαπάς κι όταν πονάει... Αλλά και όταν φοβάται.

Κι όταν γερνάει.

Όπως αγαπάς ένα μικρό παιδί, όταν γελάει αλλά κι όταν κλαίει.

Η πιο ιερή προσευχή που έμαθα δεν λέγεται με λόγια.

Λέγεται με ανάσα.

Εισπνοή... "Είμαι εδώ" Εκπνοή.. "Σε νιώθω" Κάντο τώρα.

Μια φορά. Εισπνοή... Είμαι εδώ. Εκπνοή... Σε νιώθω.

Μην προσπαθείς πια να ανεβείς πιο ψηλά.

Κατέβα πιο βαθιά.

Πιο βαθιά στην ανάσα.

Πιο βαθιά στα πόδια.

Πιο βαθιά στην καρδιά, που ακόμα χτυπάει για σένα, ακόμα κι αν εσύ την ξέχασες.

Και στο τέλος, θα καταλάβεις πως δεν χρειαζόταν να πας πουθενά αλλού.

Όλα τα ταξίδια, όλοι οι διαλογισμοί, όλα τα βιβλία, σε πήγαιναν πίσω.

Στο ίδιο σημείο.

Στο σώμα σου. ✨ Εκεί που ξεκίνησε ο πόνος, εκεί θα γεννηθεί ξανά, η γαλήνη ✨ ✨🌸✨ Nikolaos Kamarinos ®️ #selfhealing #healingtrauma #holistichealth #wellnessjourney #selfawareness #mindfulnesspractice #consciousness #energyhealing #soulwork #innerpeace #authenticliving #embodimentpractice

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους