Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πιπίλα της Βαϊμάρης! Ακολουθούν μερικές σημειώσεις για την αστεία πιπίλα της Βαϊμάρης που αναπαράγεται κατά κόρον από τη συστημική διανόηση.

Εδώ και καιρό διαβάζω, από διάφορους αναλυτές, ευκαιριακούς και μη, μια αναλογία του σήμερα της Δύσης με τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, που συχνά παρουσιάζεται ως απειλητικός μπαμπούλας, υπέρ της διατήρησης του κατεστημένου, ακριβώς ως έχει.

Αυτό γιατί...«έρχεται η Ακροδεξιά» και τα γνωστά αφηγήματα της στρατευμένης φιλελέφτ και κομμουνισμένης ανάλυσης/προπαγάνδας.

Παρακάτω θα δείξω ότι αυτή η αναλογία είναι απολύτως λανθασμένη.

Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για μια αφελή, αγνωσιακή, σύλληψη της πραγματικότητας, μια αριστερίζουσα και/ή φιλελεύθερη ιδεοληψία και στη χειρότερη για ένα ακόμη δόλιο τεχνούργημα που λειτουργεί σαν εργαλείο διατήρησης του status quo, χρησιμοποιώντας τον εκφοβισμό του εκφασισμού, το ψωμοτύρι δηλαδή της Αριστεράς και της προόδου.

Σίγουρα δεν πρόκειται για νηφάλιο και βάσιμο συμπέρασμα που βασίζεται συνεπώς στην ιστορική αλήθεια εν σχέσει με την τρέχουσα πραγματικότητα.

Ας δούμε όμως γιατί.

Στις 28 Φεβρουαρίου του 1925, ο Πρόεδρος του Ράιχ, ο σοσιαλδημοκράτης Φρίντριχ Έμπερτ, πεθαίνει πριν από το τέλος της θητείας του.

Σε σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα, το 1933, ο Αδόλφος Χίτλερ και το Εθνικό-σοσιαλιστικό Γερμανικό Εργατικό Κόμμα, δηλαδή η ΑΡΙΣΤΕΡΑ της εποχής, κερδίζει την εξουσία, εγκαθιδρύοντας το γνωστό ως ναζιστικό καθεστώς.

Η κοινωνιολογική, δηλαδή η μαρξιστική ανάλυση, σε αυτή τη δυναμική της Βαϊμάρης βλέπει κυρίως τρία πράγματα: α) τον μεγάλο πληθωρισμό, β) την εξαπάτηση των «συντηρητικών» του οποίους και απέρριψε μόλις ανέλαβε την εξουσία ο Χίτλερ, γ) την υπονόμευση και διάβρωση του αστικού φιλελευθερισμού της Βαϊμάρης.

Πληθωρισμός υπάρχει και σήμερα, επομένως τσεκ.

Οι συντηρητικοί άνθρωποι, δηλαδή η πλειοψηφία σε όλες τις Κοινωνίες του πλανήτη, δεν είναι κακές οντότητες κατά βάθος - άλλωστε τους χρειαζόμαστε για να μας ψηφίζουν - αλλά είναι ανόητοι και οπισθοδρομικοί, δεμένοι στην Παράδοση και εύκολα μπορεί να εξαπατηθουν από την πονηρή Ακροδεξιά, επομένως τσεκ, και μάλιστα διπλό τσεκ διότι καλύπτεται και η επινόηση της «ψευδούς συνείδησης» που τσαμπουνάνε από πάντα οι κομμουνισμένοι απατεώνες.

Και τέλος, ο αστικός φιλελευθερισμός στις μέρες μας, μπορεί να μην τα πάει και τόσο καλά, να έχει εκφυλιστεί στο καζάνι του woke προοδευτισμού, αλλά η ευθύνη δεν είναι τόσο δική του: διαβρώθηκε από ξένες, ακροδεξιές και σκοτεινές δυνάμεις και συνωμοσίες: από τη Ρωσία, τον Τραμπ, τον Σατανά και άλλα δαιμόνια, ενώ η διατήρησή του τελικά είναι και η μόνη μας ελπίδα για παραμείνουμε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Πέρα από το εργαλειακό, οικονομιστικό και αστείο των παραπάνω αναλογιών, η σοφή «διάγνωση» - που δεν βλέπει πουθενά την καθοριστική συμβολή της Αριστεράς στην γενεαλογία του ναζισμού - κάνει ένα ακόμη σοβαρό αναλυτικό σφάλμα: θέτει στο κέντρο της τον φασισμό και τον ναζισμό λες και οι δυνάμεις που τον υποστήριξαν ΔΕΝ ήταν αναπόσπαστο τμήμα της νεωτερικότητας.

Λες και ήταν εξωγήινες δυνάμεις που απότομα εξήλθαν από κάποια μαύρη ναζιστική τρύπα του σύμπαντος.

Και όχι μόνο, παραβλέπεται ότι οι Ναζί ήταν κυρίως παγανιστές και έβλεπαν τη χριστιανική θρησκεία ως «θρησκεία των τρισκατάρατων Εβραίων». Ακριβώς αυτό που λένε και οι σύγχρονοι παγανιστές.

Με αυτή την ανόητη και/ή δόλια οπτική, ασφαλώς θα έσκαγαν στα γέλια αν ζούσαν σήμερα η Χάνα Άρεντ και ο Μπάουμαν, του οποίους, μαζί με την κοινή λογική και άλλες μελέτες, έχω οδηγό σε αυτές τις σημειώσεις.

Σήμερα, σε αντίθεση με το πλαίσιο της Βαϊμάρης, δεν έχουμε μαζική άνοδο κάποιας σύγχρονης εκδοχής της Αριστεράς, που όντως θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια ακροδεξιά στροφή του κόσμου.

Σήμερα έχουμε, όπως έχω γράψει πολλές φορές, άνοδο των συντηρητικών αντανακλαστικών του κόσμου, της πλειοψηφίας δηλαδή, καθαρά για λόγους αυτοσυντήρησης και επιβίωσης.

Αυτό γιατί το πολυπολιτισμικό και φιλελεύθερο/φιλελέφτ μοντέλο, δείχνει τα επιζήμια όριά του και αποτυγχάνει παντού, τόσο στην οικονομία, όσο και στον πολιτισμό.

Από μόνη της η πολυπολιτισμική δυναμική του σήμερα, ακυρώνει κάθε αναλογία με το άκρως εθνοκεντρικό παρελθόν της Βαϊμάρης.

Τέλος, όταν μιλάμε για τον πληθωρισμό της Βαϊμάρης, μιλάμε για μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να αγοράσουν ένα αυγό γιατί κόστιζε όσο τρεις μισθοί.

Ο σημερινός πληθωρισμός συνεπικουρείται και από έναν εκρηκτικό δανεισμό, με χρήμα να παράγεται σε καθημερινή βάση.

Ασφαλώς, στην εποχή μας υπάρχουν καί δημαγωγικές φωνές, αυτές όμως υπήρχαν πάντα και δεν μπορεί κανείς να τις χρησιμοποιεί για να «δέσει» ανυπόστατα επιχειρήματα και αναλογίες.

Ακόμη χειρότερα, το να χαρακτηρίζεις λ.χ. τον Τραμπ ή την Λεπέν ακροδεξιούς φασίστες - που δείχνουν τί πάθαμε με την Βαϊμάρη, Θεούλη μου να μην το πάθουμε ξανά - δεν είναι πολιτική ανάλυση, αλλά ιδεολογικό παραμυθάκι για μικρά παιδιά.

Ένα παραμυθάκι που έχουν πλάσει οι αριστερόστροφοι σε συστημική γροθιά με τους φιλελεύθερους.

Αρκεί κανείς να παρατηρήσει στην Ελλάδα τους ρηγάδες και την ανανεωτική Αριστερά που ενσωματώθηκε πλήρως στην μητσοτακική ΝΔ, πώς συμφωνούν όλοι μαζί σαν μουσικό τσίρκο, με την αστεία ακροδεξιά φασιστολογία. Καταστάσεις πραγματικά για γέλια...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους