Σε μια σεμνή αλλά βαθιά συγκινητική εκδήλωση του σωματείου μας ΟΡΦΕΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, αφιερωμένη στους αγνοούμενους και πεσόντες ποδοσφαιριστές του Πανίκο Αδάμου, Πέτρο Φιλίππου και Νίκο Ιωάννου Βιολάρη...
Σε μια σεμνή αλλά βαθιά συγκινητική εκδήλωση του σωματείου μας ΟΡΦΕΑΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ, αφιερωμένη στους αγνοούμενους και πεσόντες ποδοσφαιριστές του Πανίκο Αδάμου, Πέτρο Φιλίππου και Νίκο Ιωάννου Βιολάρη, τιμήθηκαν οι οικογένειες των ηρώων μας.
Ήταν μια εκδήλωση που απέδειξε πως η μνήμη δεν χρειάζεται μεγάλες σκηνές και πολλά φώτα.
Χρειάζεται ανθρώπους συνειδητοποιημένους που επιμένουν να θυμούνται.
Και να έχουν ιστορική συναίσθηση του χρέους. «Να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης που έφυγε μ΄ ανοιχτές πληγές από το νοσοκομείο ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία, ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας «Στα σκοτεινά πηγαίνουμε, στα σκοτεινά προχωρούμε…» Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά». Γιώργος Σεφέρης, Ο τελευταίος σταθμός Στα σκοτεινά προχωρούν λοιπόν οι ήρωές μας, όπως στα σκοτεινά στάλθηκαν στο μέτωπο της μάχης.
Στα σκοτεινά.
Εκεί που βρίσκονται εδώ και 52 χρόνια, στο σκότος της ιστορίας.
Για αυτούς τους ήρωες δεν έγραψε κανένα σχολικό βιβλίο, κανένας σχεδόν ιστορικός δεν έσπευσε να δικαιώσει τη θυσία τους, ενώ εμφανής είναι η προσπάθεια τις τελευταίες δεκαετίες να γραφτεί η ιστορία ανάποδα, να αλλάξουν την πραγματικότητα και την αλήθεια για να μην ξυπνούν για κάποιους οι ερινύες.
Η αλήθεια όμως, αυτή η πολύτιμη λέξη που σχηματίζεται από το α το στερητικό και τη λήθη σημαίνει κυριολεκτικά να μην ξεχνάμε.
Γιατί αλήθεια χωρίς γνώση, χωρίς μνήμη, χωρίς δικαιοσύνη, δεν μπορεί να υπάρξει.
Για τους συγγενείς ένα έχω να πω: «Το λαμπρό τζιει που πέφτει κάφκει». Κάποιος που δεν τα έχει ζήσει δεν μπορεί να καταλάβει.
Ξεχωριστό συμβολισμό είχε η πλακέτα που απονεμήθηκε στις οικογένειες των αγνοουμένων, στην οποία χαράχτηκε το ποίημα «Ο Αγνοούμενος» του Μιχάλη Πασιαρδή.
Δεν ήταν μια τυχαία επιλογή. Ο Μιχάλης Πασιαρδής υπήρξε μέλος του Ορφέα Λευκωσίας, φανατικός υποστηρικτής της ομάδας και ένας από τους πιο αγαπητούς και τακτικούς ανθρώπους του σωματείου.
Οι στίχοι του, γεννημένοι από την αγωνία, τη μνήμη και την προσμονή, ενώθηκαν χθες με την ιστορία του Ορφέα και με τον αβάσταχτο πόνο των οικογενειών των αγνοουμένων, δίνοντας στην εκδήλωση μια ακόμη βαθύτερη ανθρώπινη και συγκινητική διάσταση. Τιμή και δόξα στους ήρωες μας!
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους