Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τον Ιούλιο, το καπετανόσπιτο στη Άφησσο μύριζε πάντα ντομάτα, άνηθο και θάλασσα.

Η θεία μου μας καλούσε κάθε χρόνο.

Το σπίτι, κολλημένο πάνω στα βράχια είχε μια αυλή που έβλεπε όλο τον Παγασητικό και στη μέση της αυλής, το μεγάλο τραπέζι κάτω απ’ τους ευκάλυπτους.

Η μάνα μου μαγείρευε μόνο μια μέρα την εβδομάδα.

Την ημέρα των γεμιστών.

Η θεία καθόταν δίπλα της, μιλούσαν για τα παλιά, για τα παιδιά, για την ζωή τους, για τα χρόνια που πέρασαν.

Τα γεμιστά της μάνας μου ήταν ορφανά, λαδερά, το ταψί τεράστιο, γιατί ήμασταν πολλοί.

Τα ζαρζαβατικά τα έφερνε ο θείος μου από το μποστάνι κομμένα φρέσκα πρωί, πρωί.

Τον θείο τον βλέπαμε Παρασκευή βράδυ, και μέχρι την Κυριακή που ξαναέφευγε για την δουλειά του στην Αθήνα.

Όταν έμενε, κατέβαζε τη βάρκα και γύριζε με μια καραβιά ψάρια.

Τα καλά τα κρατούσε για τις κόρες του και τα υπόλοιπα τα τρώγαμε εμείς.

Το τραπέζι μας μύριζε θάλασσα και ιώδιο.

Τα βράδια οι μεγάλοι τρώγανε ελαφριά, εγώ κι η αδερφή μου, το σκάγαμε με τον μπαμπά για σουβλάκι.

Η μάνα μου με τη θεία, κρυμμένες στα σκοτάδια, με ένα τσιγάρο στο χέρι απολάμβαναν την βραδιά με νοσταλγικές αναμνήσεις.

Δεν έκατσα ποτέ δίπλα στη μάνα μου να μάθω τα γεμιστά.

Νόμιζα πως θα’ χα χρόνο για πάντα.

Αλλά το πάντα τελειώνει μέσα σ’ ένα λεπτό.

Μαζί με τις γεύσεις, με τα χέρια που τα έφτιαχναν.

Τώρα δεν υπάρχει τίποτα, το σπίτι στέκει ακόμα, αλλά άδειο.

Έμεινε μόνο η μυρωδιά απ’ τους ευκάλυπτους στον δρόμο, τα φώτα απ’ τα γρι-γρι το βράδυ και εκείνο το ταψί με τα γεμιστά, που όποτε το σκέφτομαι, καίει ακόμα ο Ιούλιος.

Μερικές φορές, κλείνω τα μάτια και για ένα δευτερόλεπτο είμαι πάλι εκεί.

Στην αυλή, με το μεγάλο ταψί στη μέση.

Η μάνα μου να γελάει, η θεία μου να κόβει ψωμί και ο Παγασητικός λαμπυρίζει, γεμάτος υποσχέσεις που δεν κράτησαν. Άννα Δανάλη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους