"Το να ανήκεις σε μια ομάδα αποτελεί μια κατάσταση ύπαρξης. Δεν είναι μια ατομική υπόθεση, αλλά μια διυποκειμενική και συλλογική συνθήκη που ανοίγει έναν νέο κόσμο συναισθηματικών και κοινωνικών...

Πλήρες Κείμενο:

"Το να ανήκεις σε μια ομάδα αποτελεί μια κατάσταση ύπαρξης. Δεν είναι μια ατομική υπόθεση, αλλά μια διυποκειμενική και συλλογική συνθήκη που ανοίγει έναν νέο κόσμο συναισθηματικών και κοινωνικών δεσμών με τους συμπαίκτες σου, με τους οποίους μοιράζεσαι τη γλύκα της επιτυχίας και την πίκρα της αποτυχίας." "Το ποδόσφαιρο είναι εξαιρετικά απλό.

Όταν έχεις την μπάλα, το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να την κρατήσεις.

Όταν βρίσκεσαι κοντά της αλλά την έχει ένας συμπαίκτης σου, το χρέος σου είναι να τον βοηθήσεις, να είσαι διαθέσιμος και να του προσφέρεις μια επιλογή πάσας." – Πάκο Σεϊρούλο (Ένας από τους θεμελιωτές της σχολής του "Παιχνιδιού Θέσεων" και της ακαδημίας της "Λα Μασία", καθώς και ένα από τα σπουδαιότερα ποδοσφαιρικά μυαλά στην ιστορία της Μπαρτσελόνα και της Ισπανίας). Είναι αδύνατο να αναλύσει κανείς την εθνική Ισπανίας χωρίς να εμβαθύνει στην ποδοσφαιρική ταυτότητα της Μπαρτσελόνα.

Αυτή η ταυτότητα, ριζωμένη βαθιά στην ιστορία, τους προπονητές και τους παίκτες του συλλόγου, σφυρηλάτησε το αγωνιστικό DNA της χώρας.

Σε αυτή την ξεχωριστή κουλτούρα, το μυαλό του ποδοσφαιριστή πλάθεται πολύ πριν από τα πόδια του.

Όλα περιστρέφονται πρωτίστως γύρω από τη σχέση του παίκτη με την ίδια την μπάλα και, κατ' επέκταση, από την οργανική του αλληλεπίδραση με τους συμπαίκτες του.

Πολλοί πέφτουν στην παγίδα να θεωρούν το "Παιχνίδι Θέσεων" ως μια στείρα, ορθολογική και ρεαλιστική εκμετάλλευση του χώρου.

Το συγχέουν με μια συμμετρική διαίρεση του γηπέδου, ένα σύνολο θεωρητικών μοτίβων και μια αυστηρή προσήλωση σε σταθερές θέσεις.

Στην πραγματικότητα όμως, οι χώροι και οι θέσεις δεν έχουν καμία απολύτως αξία χωρίς την "τεχνική ενσυναίσθηση" του παίκτη, η οποία εκφράζεται μέσα από τη στοχευμένη ντρίμπλα, τη χειρουργική πάσα και την άψογη υποδοχή.

Απαιτείται παράλληλα μια βαθιά "χωρική ενσυναίσθηση": το άνοιγμα γωνιών μεταβίβασης, η καθήλωση των αντιπάλων, η απελευθέρωση του συμπαίκτη από το μαρκάρισμα και η δημιουργία του κενού χώρου που θα του επιτρέψει να λάμψει.

Τα θεωρητικά σχήματα και τα συμμετρικά τρίγωνα καταρρέουν αν δεν υποστηρίζονται από αληθινούς τεχνικούς, συναισθηματικούς και κοινωνικούς δεσμούς.

Όπως ακριβώς θαυμάσαμε αυτή τη διυποκειμενική χημεία ανάμεσα στον Ινιέστα, τον Τσάβι, τον Μπούσκετς και τον Φάμπρεγας στη χρυσή εποχή της "Λα Ρόχα" -η οποία έφερε παγκόσμια δόξα και δύο διαδοχικά ευρωπαϊκά στέμματα- έτσι την βλέπουμε να αναβιώνει σήμερα.

Πλέον, εκφράζεται μέσα από τον Γιαμάλ, τον Πέδρι και τον Όλμο.

Αυτή η τριπλέτα αποτελεί την καρδιά της σημερινής εθνικής Ισπανίας, την κύρια πηγή της δημιουργικότητάς της και την πιο ζωντανή ενσάρκωση των ιδεών του Πάκο και του Πεπ.

Οι τρεις τους συντονίζονται στον ίδιο ρυθμό, μιλούν την ίδια ποδοσφαιρική γλώσσα και μοιράζονται το ίδιο όραμα.

Δημιουργούν μια διαρκώς ανανεούμενη επανάληψη, η οποία αυξάνει την ομοιογένεια μεταξύ τους, αλλά ταυτόχρονα σπέρνει ένα απόλυτα απρόβλεπτο χάος για τον αντίπαλο.

Με τον Τσάβι και τον Ινιέστα στο παρελθόν, και με τη νέα γενιά στο παρόν, η ψευδαίσθηση των απόλυτων αντιθέτων διαλύεται.

Το αυστηρό τακτικό σύστημα μετατρέπεται απλώς σε ένα εξωτερικό περίβλημα που περικλείει ένα δημιουργικό, εσωτερικό χάος, πηγάζοντας απευθείας από το ένστικτο και την απέραντη φαντασία των ποδοσφαιριστών.

Οι χώροι και οι θέσεις παύουν να είναι περιορισμοί και γίνονται ο καμβάς και το σημείο αναφοράς για τις ανώτερες, διυποκειμενικές σχέσεις που αναπτύσσουν οι παίκτες μέσα στο γήπεδο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους