Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εικόνα του Μέσι απέναντι στον Κέιν και τον Γκόρντον δεν εξηγείται με τη λογική.

Ένας παίκτης με ύψος μόλις 1.70 και μικρό σκαρί, αποφάσισε να διαλύσει την Αγγλική σκληράδα και να γκρεμίσει εντελώς την αντίληψη που έχουμε για το τι σημαίνει "αθλητικός" ποδοσφαιριστής.

Όσα κάνει ο Μέσι σε αυτή την ηλικία ξεφεύγουν από τον κανόνα, καθώς απαιτούν μια ελαστικότητα και μια ταχύτητα εκτέλεσης που δεν νοείται να υπάρχουν σε αυτή τη φάση της καριέρας του.

Είναι χαρακτηριστικά που πιθανότατα θα διατηρήσει ακόμα και στα 50 του χρόνια, έχοντας την ίδια τρομακτική ακρίβεια.

Το πραγματικά ασύλληπτο, ωστόσο, είναι η αδιανόητη σωματική του ανθεκτικότητα απέναντι σε πολύ πιο ογκώδεις αντιπάλους.

Υπάρχει ένα σημείο που ο κόσμος παρεξηγεί συχνά, και αφορά την έννοια του "σωματικού" παίκτη.

Οι περισσότεροι φαντάζονται τον ψηλό, μυώδη ποδοσφαιριστή που κυριαρχεί στις προσωπικές μονομαχίες και τα τάκλιν.

Πρόκειται για μια εντελώς λανθασμένη αντίληψη.

Παίκτες όπως ο Μίλερ, για παράδειγμα, είναι εξαιρετικοί σε αυτόν τον τομέα παρότι η σωματοδομή τους είναι εντελώς συνηθισμένη, ενώ ο Τσάβι υπήρξε απλά μυθικός. Ο Μέσι, όμως, εδώ αγγίζει το εξωπραγματικό.

Στην πραγματικότητα, ως "σωματικός" ορίζεται ο παίκτης που μπορεί να τρέχει και να πιέζει με τεράστια ένταση, διατηρώντας τον ίδιο ρυθμό για τουλάχιστον 70 λεπτά.

Είναι αυτός που ξέρει να προστατεύει την μπάλα με την πλάτη σε συγκεκριμένες καταστάσεις και έχει τέλεια ισορροπία στις επαφές.

Ο παίκτης που ανακτά πολλές κατοχές είναι εκείνος που διαβάζει πού θα καταλήξει η επίθεση, πού θα κινηθεί το παιχνίδι και πότε ακριβώς πρέπει να πιέσει.

Το να απομονώνουμε τη δράση από το πλαίσιό της δεν έχει νόημα.

Για παράδειγμα, ένα έξυπνο αμυντικό χαφ κλέβει την μπάλα έχοντας καλύψει ελάχιστα μέτρα, ακριβώς επειδή διαβάζει τη φάση και έχει τοποθετηθεί σωστά, γνωρίζοντας πως έχει την κατάλληλη τακτική κάλυψη πίσω του.

Αυτή η ανάγνωση του παιχνιδιού εξηγεί γιατί ο Πεπ λάτρευε πάντα τα έξυπνα "εξάρια". Προτιμά τους ψηλούς, ίσως πιο αργούς και όχι ιδιαίτερα μυώδεις παίκτες, μια σπάνια πάστα ποδοσφαιριστών με κορυφαίους εκπροσώπους τους Μπουσκέτς, Μάτιτς, Κάρικ, Ρόδρι και Μαρτίνεθ.

Παρόλο που στα μάτια των πολλών φαντάζουν ως απλά αμυντικά χαφ, ο Πεπ θέλει παίκτες που παίζουν με το κεφάλι ψηλά, σκέφτονται καθαρά και χτίζουν την επίθεση με το μυαλό τους υπό ασφυκτική πίεση.

Το ύψος τους βοηθά να έχουν μεγαλύτερο βάθος και καλύτερο οπτικό πεδίο στο γήπεδο.

Ο οπτικός τους έλεγχος, το λεγόμενο "σκανάρισμα" του χώρου, είναι πολύ πιο γρήγορο και ακριβές.

Έτσι, δεν χρειάζεται να είναι επιφορτισμένοι με το να καλύπτουν τεράστια τετράγωνα στον αγωνιστικό χώρο βασιζόμενοι απλώς στα αθλητικά τους προσόντα.

Όλα τα "υβριδικά" μοντέλα παικτών που συνδυάζουν τη λατινοαμερικάνικη τεχνική με την ευρωπαϊκή τακτική, ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους τουλάχιστον πέντε χρόνια νωρίτερα από την τωρινή ηλικία του Μέσι.

Είναι απολύτως φυσιολογικό, λόγω της μυϊκής φθοράς και της τακτικής αποκρυπτογράφησής τους με την πάροδο του χρόνου.

Με τον Μέσι, όμως, η κατάσταση είναι εντελώς ανεστραμμένη.

Συνήθως, ένας ποδοσφαιριστής αφιερώνει χρόνια για να περάσει από το "συνειδητό" στάδιο στο "ασυνείδητο". Να φτάσει δηλαδή στο σημείο όπου παίρνει μια απόφαση ενστικτωδώς, επειδή το απόθεμα των παραστάσεών του έχει μετατρέψει τη δράση σε αυτοματισμό. Ο Μέσι αποτελεί μια σπάνια περίπτωση γιατί ποτέ δεν χρειάστηκε να παλέψει για να φτάσει σε αυτό το επίπεδο.

Αν δείτε βίντεο από όταν ήταν μικρό παιδί, θα διαπιστώσετε ότι έκανε ακριβώς τα ίδια πράγματα με την ίδια ταχύτητα σκέψης, πλαστικότητα και συνέπεια.

Γι' αυτό ο Μέσι έφτασε τελικά στο αντίθετο μονοπάτι: στο συνειδητό στάδιο.

Παρότι οι κινήσεις του πηγάζουν από το ένστικτο, όταν αποφασίζει να εκτελέσει μια συγκεκριμένη ενέργεια, το κάνει με την ίδια απίστευτη ταχύτητα που την υπαγόρευσε το υποσυνείδητό του.

Μιλάμε για απόλυτη ιδιοφυΐα.

Το υποσυνείδητο είναι ο πυρήνας της ευφυΐας σου, και εσύ καταφέρνεις να το εξελίξεις ακόμα περισσότερο! Αυτός είναι ο λόγος που το επίπεδό του δεν έπεσε ποτέ με τα χρόνια, αλλά αντίθετα εκτοξεύτηκε.

Είναι πραγματικά εξωπραγματικό το πώς ο αδυσώπητος "φιλτραρισμός" που υφίστανται όλοι οι ποδοσφαιριστές μεγαλώνοντας, στάθηκε αδύνατον να ελέγξει αυτή την πτυχή του παιχνιδιού του Μέσι.

Το να γίνεται καλύτερος και πιο ώριμος με το πέρασμα του χρόνου δεν βγάζει νόημα, ειδικά από τη στιγμή που κάνει τα ίδια ακριβώς πράγματα για πάνω από 20 χρόνια.

Όλοι οι κορυφαίοι παίκτες φτάνουν σε ένα σημείο καμπής όπου η απόδοσή τους φθίνει σταδιακά.

Αυτό δεν συμβαίνει επειδή έχασαν το ταλέντο τους, αλλά επειδή το παιχνίδι τους γίνεται πιο προβλέψιμο, μελετάται πιο εύκολα από τους αντιπάλους και, το κυριότερο, συρρικνώνεται.

Στην αρχή της καριέρας του, κάθε σπουδαίο ταλέντο παίζει με άγνοια κινδύνου και δοκιμάζει συνεχώς νέα πράγματα.

Όμως, μεγαλώνοντας, το υποσυνείδητό τους επιλέγει να επαναλαμβάνει μόνο τις κινήσεις στις οποίες διαπρέπουν απόλυτα, αφαιρώντας τα υπόλοιπα στοιχεία. Ο Μέσι όχι μόνο απέφυγε αυτή την παγίδα, αλλά μεγαλώνοντας πρόσθεσε στο παιχνίδι του μια πρωτοφανή ωριμότητα, επίγνωση και καθολικότητα, συνδυάζοντας την εμπειρία με το αρχέγονο ένστικτό του.

Κλείνοντας, θεωρώ πως το να χαρακτηρίζουμε τον Μέσι απλώς ως τον "κορυφαίο παίκτη στην ιστορία" μάλλον τον αδικεί παρά επιστεγάζει το μεγαλείο του.

Μια τέτοια ταμπέλα τον τοποθετεί αναγκαστικά σε μια εξίσωση δίπλα σε άλλους θρύλους, ανεξάρτητα από την αξία τους. Ο Μέσι είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Αποτελεί μια εξίσωση της οποίας οι μεταβλητές δεν υπακούουν σε καμία απολύτως ποδοσφαιρική λογική.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους