Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια προσωπική τοποθέτηση στη Δήλωση του Δημάρχου Άργους – Μυκηνών, Γιάννη Μαλτέζου, για τη δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού Καραμπαμπά.

Δεν είναι η διαφορετικότητα που απειλεί την κοινωνία Κύριε Δήμαρχε, Η φράση σας «πώς τον αφήνεις να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης;» δεν προσβάλλει μόνο τη συγκεκριμένη οικογένεια.

Στέλνει ένα επικίνδυνο μήνυμα προς χιλιάδες οικογένειες που μεγαλώνουν παιδιά με ΔΑΦ, ΔΕΠΥ, νοητική αναπηρία, ψυχικές δυσκολίες ή άλλες μορφές νευροδιαφορετικότητας.

Τι ακριβώς υπονοεί αυτή η διατύπωση; Ότι όσοι είναι διαφορετικοί δεν πρέπει να κυκλοφορούν ελεύθερα; Ότι πρέπει να απολογούνται για την ύπαρξή τους; Ότι οι οικογένειές τους οφείλουν να ζουν με τον φόβο μήπως κάποιος θεωρήσει το παιδί τους «επικίνδυνο» μόνο και μόνο επειδή είναι διαφορετικό; Η νευροδιαφορετικότητα δεν είναι έγκλημα.

Η αναπηρία δεν είναι έγκλημα.

Η διαφορετικότητα δεν είναι έγκλημα.

Επικίνδυνες είναι οι γενικεύσεις.

Επικίνδυνος είναι ο δημόσιος λόγος όταν συνδέει, άμεσα ή έμμεσα, μια αναπηρία ή μια ιδιαιτερότητα με την απειλή προς την κοινωνία. Ως Δήμαρχος εκπροσωπείτε όλους τους δημότες.

Ανάμεσά τους υπάρχουν αυτιστικά άτομα, άτομα με αναπηρία, άνθρωποι με ψυχικές δυσκολίες, μέλη της LGBTQIA+ κοινότητας και άνθρωποι που καθημερινά αγωνίζονται να ζουν χωρίς να χρειάζεται να απολογούνται για το ποιοι είναι.

Αν πραγματικά πιστεύετε στις αξίες της πατρίδας, της οικογένειας και της πίστης, τότε αξίζει να θυμόμαστε τι σημαίνουν στην πράξη.

Η πατρίδα δεν διαχωρίζει τα παιδιά της.

Η οικογένεια δεν αγαπά μόνο όσα ταιριάζουν σε ένα πρότυπο.

Και η πίστη δεν διδάσκει τον αποκλεισμό, αλλά την αγάπη, τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου.

Αν αύριο το δικό σας παιδί ή εγγόνι διαγνωστεί στο φάσμα του αυτισμού ή αποκτήσει μια αναπηρία, θα συνεχίζατε να θεωρείτε ότι το πρόβλημα είναι πως «κυκλοφορεί στους δρόμους»; Ή θα ζητούσατε από την κοινωνία να το αποδεχθεί, να το προστατεύσει και να του προσφέρει ίσες ευκαιρίες; Κανένας γονέας δεν μπορεί να ελέγχει κάθε δευτερόλεπτο της ζωής ενός παιδιού.

Αυτό δεν είναι αμέλεια· είναι η πραγματικότητα της ανθρώπινης ζωής.

Η ευθύνη μιας δημοκρατικής κοινωνίας δεν είναι να αποκλείει όσους είναι διαφορετικοί.

Είναι να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε όλοι να μπορούν να ζουν με ασφάλεια, αξιοπρέπεια και ίσα δικαιώματα.

Σας καλώ να αναλογιστείτε τον αντίκτυπο των λόγων σας.

Όταν ένας αιρετός χρησιμοποιεί διατυπώσεις που μπορούν να εκληφθούν ως σύνδεση της διαφορετικότητας με την επικινδυνότητα, ενισχύεται ο φόβος, ο στιγματισμός και ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Αυτό δεν κάνει μια κοινωνία πιο ασφαλή.

Την κάνει λιγότερο δίκαιη και λιγότερο ανθρώπινη.

Είμαι νευροδιαφορετικός.

Είμαι εκπαιδευτικός γενικής και ειδικής αγωγής.

Είμαι καλλιτέχνης.

Υπήρξα αθλητής σε πρωταθλητισμό.

Κάθε μέρα εργάζομαι με ανθρώπους, διδάσκω, δημιουργώ και προσφέρω στην κοινωνία.

Η νευροδιαφορετικότητά μου δεν με κάνει λιγότερο ικανό, λιγότερο υπεύθυνο ή λιγότερο άνθρωπο.

Με κάνει απλώς διαφορετικό.

Δεν ζητώ προνόμια.

Ζητώ αυτό που αξίζει σε κάθε άνθρωπο: σεβασμό, ισότητα και το δικαίωμα να υπάρχω χωρίς να παρουσιάζομαι ως πρόβλημα.

Γιατί η κοινωνία δεν ανήκει μόνο στους «κανονικούς». Ανήκει σε όλους μας. — Infamous Poetry • Νευροδιαφορετικός • Εκπαιδευτικός Γενικής & Ειδικής Αγωγής • Καλλιτέχνης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους