Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με μεγάλη λύπη παρατηρώ ότι το τελευταίο διάστημα στα χωριά της Ρόδου έχει γίνει σχεδόν κανόνας: σε κάθε πανηγύρι ή γιορτινή εκδήλωση εμφανίζεται η Αστυνομία ύστερα από καταγγελίες για να σταματήσει τη μουσική ή την εκδήλωση.

Και πραγματικά αναρωτιέμαι... Αυτό είναι που θέλουμε για τα χωριά μας; Ναι, κατανοώ απόλυτα ότι υπάρχουν άνθρωποι που εργάζονται, ηλικιωμένοι, οικογένειες με μικρά παιδιά και όλοι έχουν δικαίωμα στην ξεκούραση.

Ο σεβασμός πρέπει να υπάρχει.

Όμως ας είμαστε και δίκαιοι.

Τα πανηγύρια δεν γίνονται κάθε μέρα.

Είναι λίγες μόνο βραδιές μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο.

Ακόμη πιο παράξενο μου φαίνεται ότι πολλοί από αυτούς που σήμερα διαμαρτύρονται είναι οι ίδιοι άνθρωποι που κάποτε διασκέδαζαν μέχρι το πρωί στα ίδια αυτά πανηγύρια.

Χόρεψαν, τραγούδησαν, δημιούργησαν φιλίες και αναμνήσεις.

Γιατί σήμερα να στερήσουμε από τους νεότερους όσα κάποτε απολαύσαμε κι εμείς; Δυστυχώς, στα χωριά μας ζήσαμε και πρόσφατες απώλειες.

Γνωρίσαμε τον πόνο και το πένθος.

Όμως η ζωή δεν μπορεί να μένει για πάντα στη σιωπή.

Χρειαζόμαστε και στιγμές που μας ενώνουν.

Στιγμές που συναντάμε συγγενείς και φίλους που έχουμε καιρό να δούμε, που ανταλλάσσουμε μια κουβέντα, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά.

Αυτές οι στιγμές είναι που κρατούν ζωντανή μια κοινωνία.

Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι τα περισσότερα πανηγύρια διοργανώνονται με αφορμή μια μεγάλη χριστιανική γιορτή.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η θρησκευτική πίστη δεν συνδυάζεται με το γλέντι.

Όμως η ελληνική παράδοση λέει ακριβώς το αντίθετο εδώ και εκατοντάδες χρόνια.

Πρώτα τιμάται ο Άγιος με τη Θεία Λειτουργία και τις θρησκευτικές εκδηλώσεις και έπειτα ακολουθεί το πανηγύρι.

Έτσι μεγάλωσαν οι γονείς μας, οι παππούδες μας και γενιές ολόκληρες πριν από εμάς.

Δεν είναι κάτι καινούργιο ούτε κάτι ξένο προς την παράδοσή μας.

Το πιο λυπηρό όμως είναι η αντίφαση.

Από τη μία ακούμε συνεχώς ότι τα χωριά μας ερημώνουν, ότι οι νέοι φεύγουν, ότι δεν υπάρχει ζωή και πως τα χωριά έχουν γίνει «νεκροταφεία». Από την άλλη, κάθε φορά που γίνεται μια προσπάθεια να γεμίσει η πλατεία με κόσμο, να ακουστεί μουσική, να γελάσουν παιδιά, να συναντηθούν άνθρωποι, να κινηθεί η τοπική κοινωνία, κάποιοι βιάζονται να διαμαρτυρηθούν και να κάνουν καταγγελίες.

Πώς περιμένουμε να μείνουν ζωντανά τα χωριά μας όταν ενοχλούμαστε με την παραμικρή δραστηριότητα; Πώς θα επιστρέψουν οι νέοι όταν τους δείχνουμε ότι ούτε λίγες ώρες χαράς δεν χωρούν στον τόπο τους; Κανείς δεν ζητά ασυδοσία.

Οι κανόνες υπάρχουν και πρέπει να τηρούνται από όλους.

Όμως ας μη φτάσουμε στο σημείο να θεωρούμε εχθρό κάθε εκδήλωση που κρατά ζωντανή την παράδοση και την κοινωνική ζωή των χωριών μας.

Γιατί τα πανηγύρια δεν είναι μόνο μουσική και χορός.

Είναι αντάμωμα, είναι παράδοση, είναι μνήμη, είναι η ψυχή του τόπου μας.

Τα χωριά μας δεν πεθαίνουν από λίγες ώρες μουσικής τον χρόνο.

Πεθαίνουν όταν πάψουν να ακούγονται οι φωνές των ανθρώπων τους. Και αυτό θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους, πριν να είναι πραγματικά αργά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους